Նախագահ Վահագն Խաչատուրյանը հերթական այցով հերթական երկրում է, այս անգամ՝ Հունգարիայում: Պաշտոնական բոլոր այցերի նման՝ մեր երկիրը ներկայացնողին դրսում հարգել, պատվել, հյուրընկալել եւ «բարով գնաս» ասելով՝ ճանապարհել են: Նախագահականի հետգործուղմային հաղորդագրության բովանդակությունն էլ է նույնը՝ հանդիպել է, մտքեր են փոխանակել, պայմանավորվածություններ են ձեռք բերվել, կարեւորել են եւ այլն:
Ի՞նչ են տալիս այս այցերը Հայաստանին. թերեւս ոչինչ: Եթե նախագահականն ունի սրա հակադրումը, պատրաստենք նաեւ դրան անդրադառնալ: Բայց փաստ է՝ այս այցերից հետո Հայաստանի համար այժմէական որեւէ հարցի օտարները կա՛մ չեն արձագանքում, կա՛մ էլ անդրադառնում են հենց այնպես՝ հարեւանցի: Օրինակ՝ այդ այցերից հետո եվրոպական քանի՞ երկիր է Արցախը բռնազավթած Ադրբեջանի վրա սանկիցա կիրառել կամ կիրառում, պատասխանը, ցավոք, բացասական է:
2018-ից ի վեր, երբ Հայաստանում փոխվել է կառավարման մոդելն ու երկրի փաստացի ղեկավարումն անցել է վարչապետին, նախագահի ինստիուտը պահպանվել է զուտ միայն ձեւի համար: Բացի տարատեսակ գործուղումները, «թվիսթ» պարելը, դաշնամուր նվագելը ու Ազգային ժողովի ընդունած օրենքների տակ ստորագրություն դնելը, այլ բան կարծես չի անում:
Եթե նախկին նախագահ Արմեն Սարգսյանը գոնե «մամուլից էր տեղականում» 2020-ի նոյեմբերի 9-ի տխրահռչակ պայմանագրի մասին, Վահագն Խաչատուրյանը որեւէ կերպ չի արձագանքում օր-օրի մեր գլխին թափվող փորձանքներին: Զրո արձագանք՝ նաեւ Արցախի ամբողջական կորստից ու հայաթափումից հետո: Խաչատուրյանը լուռ է այսօր եւս, երբ Փաշինյանի իշխանությունն ուզում է նոր Սահմանադրություն ընդունել՝ գործողից հանելով «Անկախության հռչակագրի»՝ Հայաստանի եւ Արցախի վերամիավորման դրույթը: 1995-ին, ի դեպ, Խաչատուրյանը Ազգային խորհրդում պատգամավոր է եղել:
Սահամանդրությունը, թերեւս, կարելի է փոխել հենց միայն ոչինչ չտվող եւ պետբյուջեից «պարազիտի» պես սնվող «կանտորան» լուծարելու համար:
ՍԵՎԱԿ ՎԱՐԴՈՒՄՅԱՆ
