Ռուսական կինոյի եւ թատրոնի ճանաչված դերասան եւ բեմադրիչ Լեոնիդ Ֆիլատովը (1946-2003) նաեւ գրող էր՝ բանաստեղծ, արձակագիր եւ հրապարակախոս: 2000 թվականին նա արժանացել է «Պոեզիա» միջազգային մրցանակին «Երգող Ռուսաստան» անվանակարգում:
Ներկայացնում ենք նրա հակապատերազմական թեմայով երկու բանաստեղծությունը՝ գրված, հավանաբար, առաջին չեչենական պատերազմի առիթով:
* * *
Հայրենիքի առջեւ, անշուշտ, գլխահակ ենք…
Պարտքերը մեր պիտի մարենք անկասկած,
Բայց ինչո՞ւ է նա ստիպում, որպեսզի մենք
Ինչ-որ մեկի սպանենք մեր պարտքերի դիմաց:
Եվ քանի որ նրան պարտական ենք այնքան,
Որ անգամ կյանքը մեր անարժեք է ու սին,
Ապա, սիրելինե՜ր, տվե՛ք ինձ պատասխան,
Այդ ծանր բեռն ինչո՞ւ վերցրինք մեր ուսին:
Քանզի հայրենիքը թիկունքից է զարկում,
Այնպես, որ չռվում են մեր աչքերն անգամ,
Ուստի հայրենիքին այդքա՜ն ահարկու
Ավելի լավ չէ՞, որ մենք չլինենք պարտական:
* * *
Սպասի՛ր… Հանգիստ նստած՝ խառնում ես դու հատուկ.
Ամեն ստահակի լավ էլ հայտնի է, որ
Չեն հարձակվել ձեր դեմ, հարձակվել եք դո՜ւք.
Դո՛ւք սկսեցիք այս պատերազմն ահավոր:
Դուք պաշտպանել էիք մարդկանց խոստանում,
Բայց խաղք ու խայտառակ եղաք դուք իրոք.
Ո՞ւմ եւ ումի՞ց էիք արդյոք պաշտպանում,
Երբ չէր հարձակվել ձեզ վրա ո՜չ ոք:
Ա՜խ, աշխարհում կա որքա՜ն ստոր մարդուկ.
Այդպիսին է, ավա՜ղ, ժամանակը մեր.
Ստորությունն իբրեւ սխրանք եք ծախում դուք
Եվ դրա համար ուզում եք մեդալներ:
1998
Ռուսերենից թարգմանեց ՀԵՆՐԻԿ ԲԱԽՉԻՆՅԱՆԸ
