ՆԱՄԱԿ ԽՄԲԱԳՐՈՒԹՅԱՆԸ

ՌՈՒԲԵՆ ՂԱԶԱՐՅԱՆ

Մեծարգո պարոն Ավետիքյան,

Օրերս «Պայքար» շաբաթաթերթում կարդացի Ձեր «Հանգանակության արվեստը» վերտառությամբ հոդվածը, որը վերջանում էր. «Տա Աստված որ սխալվեմ»-ով:

Ցավոք, երիցս ցավոք, չեք սխալվում:

Քանի որ բոլորը չէ, որ կարդում են «Պայքարը», ասեմ, որ գրել եք, թե 24 տարիների ընթացքում, «Հայաստան» համահայկական հիմնադրամը հավաքել է երեք հարյուր երեսուն երկու միլիոն ԱՄՆ դոլար, իսկ ՀԲԸՄ-ն միայն 2016-ինՙ քսանմեկ միլիոն դոլար:

Ինչո՞ւ…

Երբ այս հարցի պատասխանը ուղղեցի գիտակ մարդկանց, հարց ու փորձ անելով, բոլորի պատասխանը եղավ. առաջին դեպքում ուզել են, երկրորդի դեպքումՙ չեն ուզել, այլ տվել են: Տարբերություն զգո՞ւմ եք հարցին, պատասխանեցի, ե՛ս. այո…

Արդ հարցում մըՙ ՀԲԸՄ-ին. Դուք Ձեր գոյության ընթացքում որեւէ մեկից, որեւէ գումար ուզե՞լ եք: Սպասում եմ պատասխանի, որի դեպքում գուցե պատասխանը լինի այսպես. եթե նույնիսկ ուզել ենք, ապա մեկ անգամ, բազմակի ուզելու դեպքում, կա այլ հոմանիշ…

Հ.Գ. Պարոն Ավետիքյան, անչափ շնորհակալ եմ, որ Ձեր հոդվածում ճիշտ է օգտագործվում հավաքել բառը, որի իմաստը անխտիր, բոլորը, անգամ եթերից, հավաքել ու հավաքագրելը չեն զանազանում:

Ականջը կանչի Սերգո Երիցյանի:

Նույն

6.12.2017թ