Անցնող օրերին Ադրբեջանն առաջնագծում երկու անգամ կիրառեց «Սպայկ» համակարգըՙ արկակոծելով մեր դիրքերը: Դիրքերին, փառք Աստծո ոչինչ չի եղել, նրանք ինչպես մնում էին, այդպես էլ մնացել ենՙ նույն տեղում, ոչ մի թիզ այս կողմ: Ու չնայած վերջին օրերին զոհեր ունեցանք, բայց դրանցից առնվազն երկուսը հակառակորդի արձակած կրակոցների հետ կապ չունեին. զենքի հետ անփույթ գործողությունների պատճառով, չնայած մեկի մահվան գործում կրտսեր սերժանտ է ձերբակալվել, մյուսի պարագայումՙ մայոր: Ընդհանուր առմամբՙ անցնող օրերին հակառակորդը մեր դիրքապահների ուղղությամբ արձակել է ավելի քան 2000 կրակոց (բացի «Սպայկի» գործածումից, հրազենային): Արցախի ՊԲ-ից հայտնում են, որ ՊԲ առաջապահ ստորաբաժանումները շարունակում են իրականացնել առաջնագծի ամբողջական վերահսկողությունը եւ, ուշադրություն, առաջնագծում շարունակում են մնալ թելադրողի կարգավիճակում : Անկեղծ ասածՙ Արցախի ՊԲ-ում նման տեքստեր գրողների փոխարեն ես չէի շեշտի, որ առաջնագծում ՊԲ-ն է մնում թելադրողը, քանի որ ստեղծվում է տպավորություն, որ ՊԲ-ն է թելադրել ադրբեջանցիներին «Սպայկ» կիրառել, օրինակ:
Ինչեւէ, ՊԲ-ից հայտնում են նաեւ, որ առաջնագծում նկատվող որոշակի լարվածության եւ, ինչը պակաս ուշագրավ չէՙ լարվածության նկատվող աճի պայմաններում, ՊԲ-ն շարունակում է ցուցաբերել զսպվածությունՙ կարեւորելով սահմանին իրավիճակի լարման բացառումը : Դե այսինքն ադրբեջանցիները կրակում են, մերոնք թելադրում են նրանց խաղաղություն, բայց ադրբեջանցիներն էլի են կրակում, սակայն մերոնք մնում են առաջնագծում թելադրողի կարգավիճակով:
Քաղաքագետ Լեւոն Շիրինյանը օրերս հայտարարեց, թե խաղաղասիրությունը հայ ժողովրդի մոտ դարձել է հոգեկան հիվանդություն, որից պետք է ձերբազատվել : Ի դեպՙ քաղաքագետների մասին. նրանցից շատերը (ազգությամբ հայ) նկատում են, որ ԼՂ բանակցություններում Հայաստանը կարծրացրել է իր դիրքորոշումը , օրինակ Ժնեւում, Ալիեւը, ըստ հայ քաղաքագետների, խեղճացած տեսք ուներ (այդ երբվանի՞ց է քաղաքագիտությունն ուսումնասիրում այս կամ այն առաջնորդի տեսքը), իսկ այ Սարգսյանը բավականին վստահ էր: Այսինքն բանակցությունների սեղանի շուրջ էլ, ինչպես առաջնագծում, հայկական կողմը թելադրողի կարգավիճակում է: Հնարավոր է, ամեն դեպքում, Ալիեւը Ժնեւում այնքան սարսափելի չէր, որքան նրա մասին խոսում են: Սակայն, ի՞նչ է նշանակում Հայաստանը կարծրացրել է իր դիրքորոշումը: Ասենք ի՞նչ է ասել նախագահ Սարգսյանը, եւ որն ավելի կարեւոր է, ինչի՞ շուրջ են Հայաստանի թելադրանքով պայմանավորվել բանակցող կողմերը: Նախագահ Սարգսյանը, հիշեցնեմ, բանակցությունների ավարտին Ժնեւում տեղակայված մեր դեսպանատանը շվեյցարահայերի հետ հանդիպման ընթացքում ասաց, որ Ալիեւի հետ պայմանավորվել ենՙ թոթափել սահմանին լարվածությունը, որպեսզի այլեւս զոհեր չլինեն , ու որ Ադրբեջանի նախագահը եւս, իր պես, համաձայն է դրան: Ժնեւից երկու օր անց, հակառակորդի արձակած կրակից զոհվեց հայ զինվոր, հաջորդ օրը Ադրբեջանը հայտնեց ի՛ր զոհի մասին, թեեւ ճիշտ է, որ Արցախի ՊԲ-ն հայտարարեց, թե ինքը Ադրբեջանի զոհի հետ որեւէ կապ չունի: Ստացվում է, որ մենք երկիր ենք, որին խաբում են ՙ ամենաբարձր մակարդակով, ու որն ավելի ցավալի էՙ երկիր ենք, որն անպատիժ է թողնում բոլորին, ովքեր իրեն խաբում են, ընդ որում խաբում են ոչ թե էժան գազ խոստանալով, բայց թանկը տալով, օրինակ, կամ խաբում են ոչ թե ռազմավարական բարեկամություն երդվելով, իրենք էլ վազում ուրիշների մոտՙ նրանց անվանելով եղբայրներ, այլ խաբում ենՙ ասելով, որ չեն կրակելու, ու կրակում են: Ու մենք սա թողնում ենք անպատիժ, քանի որ կարեւորում ենք սահմանին իրավիճակի լարման բացառումը:
Ամեն դեպքում սպասենք Սարգսյան-Ալիեւ հաջորդ հանդիպմանը, մանավանդ որ ՀՀ նախագահը, ինչպես ինքն է ասել անցյալ երեքշաբթի, անհամբեր է սպասում այդ հանդիպմանը, որպեսզի հարցնի Ալիեւին, թե այդ ի՞նչն էր նրան այդքան զայրացրել Ժնեւից հետո: Նախագահը հենց այդպես էլ ասել էՙ Ես անհամբեր սպասում եմ Իլհամ Ալիեւի հետ մեր հաջորդ հանդիպմանը, որպեսզի պարզեմ, թե այդ ի՞նչն էր նրան այդքան զայրացրել : Վատն այն է, որ նախագահն այդ հանդիպմանը սպասում է ոչ թե որպեսզի Ալիեւին թելադրի իր իսկ ստանձնած պարտավորությունների կամ խոստումների կատարումը, այլ որ պարզի, թե ինչո՞ւ է զայրացել: Ճիշտ է, նախագահը նաեւ նշել է, որ կամ կրակում ենք, կամ էլՙ բանակցում. մենք երկուսին էլ պատրաստ ենք, բայց երկուսը միաժամանակ չի լինում , բայց կարեւորն այն է, որ ՀՀ նախագահին հետաքրքրում է, թե ինչո՞ւ է զայրացել Ալիեւը: Լավ, ենթադրենք Ալիեւն էլ ասաց, թե ինչու է զայրացել, հետո՞, օրակարգը սպառվելո՞ւ է, էլի պայմանավորվելու ենՙ թոթափե՞լ սահմանի լարվածությունը, մի-մի հատ բացօթյա ծխելու են ու միջնորդներին, լրագրողներին ժպտալով միմյանց ցտեսությո՞ւն են ասելու, թե՞ Սարգսյանը Ալիեւին թելադրելու է մի տեքստ, որի տակ Ալիեւը ստիպված ստորագրելու է, այդ տեքստը հրապարակվելու է ու դրանից հետո սահմանին էլ ոչ ոք չի զոհվելու: Լավ, ավելի կարեւոր է պարզել, թե ինչու է Ալիեւը զայրացե՞լ, թե՞ ինչու է Ալիեւը խաբում եւ կամ որքա՞ն է խաբելու:
Եթե Ադրբեջանի նախագահը որոշել է հավերժ խաբել (չնայածՙ ինչո՞ւ եթե), ապա առաջարկում եմ նրա հետ հաջորդ հանդիպմանը պայմանավորվել ոչ թե առաջնագծում լարվածության թոթափման մասին, այլ պատերազմ սկսելու: Հենց այդպես, հանդիպեն Սարգսյանն ու Ալիեւը, օրինակ Վենետիկում (իսկ ինչո՞ւ ոչ), միասին նստեն փոքրիկ գոնդոլը ու հենց դրա մեջ պայմանավորվեն սկսել պատերազմ: Ապա հասնեն ափ ու հայտարարեն, որ «մենք որոշել ենք պատերազմ սկսել», միմյանց ցտեսություն ասեն, ժպտան ու հեռանան: Ես վստահ եմ, որ միայն այդ դեպքում պատերազմը չի սկսվի նորից… Չնայած ե՛ւ Հայաստանում, ե՛ւ Ադրբեջանում կան մարդիկ, ովքեր անհամբեր սպասում են, թե երբ պետք է սկսվի պատերազմը, որպեսզի իրենք, առաջնագիծ մեկնելու հարցում, ցուցաբերեն զսպվածություն:
