«Ամենամեծ երկինքը Շիրակում է». Բացվեց Շուշան Վարդանյանի գեղանկարչական աշխատանքների ցուցահանդեսը

Խ. Աբովյանի անվ. պետական մանկավարժական համալսարանի գեղարվեստական կրթության ֆակուլտետի ճեմասրահ – ցուցասրահում բացվեց համալսարանի վաղեմի շրջանավարտ, ներկայումս՝ մանկավարժ – նկարչուհի Շուշան Վարդանյանի անհատական ցուցահանդեսը: Նրա գեղանկարչական աշխատանքները մի քանի շաբաթ առաջ ցուցադրվել էին նաեւ «Փյունիկ» զարգացման կենտրոնում: Մանկավարժական մայր բուհում այս ցուցադրությունը ներկաները գնահատեցին՝ իբրեւ դստեր՝ հայրական տուն վերադարձ, որտեղ նկարչուհին ի ցուց է դնում էր իր ողջ շնորհը, ինչը գլխավորապես ձեւավորվել է մայր բուհում ուսանելու տարիներին:

Խոշոր, լայն վրձնահարվածներով արված յուղաներկ աշխատանքներ, գրաֆիկայի «տրամաբանությամբ», բայց խառը տեխնիկայով աբստրահարումներ, բնանկարներ՝ առնված Հայոց աշխարհի տարբեր անկյուններից, վանքանկարներ, որ իրենցով խորհրդանշում են մեր բոլոր սրբավայրերը, մեր աղոթքն են առ Աստված ու նաեւ մեր հավատը, մեր ոգու անընկճելիության ժայռեղեն խորհրդապատկերները՝ մերթ այրված, խորդուբորդ, արեւից խանձված ու քամիներից մաշված, մերթ կանաչապատ նորածիլ կանաչով, ջահե՜լ, ջահե՜լ… Եվ ծաղկանկարներ՝ դարձյալ կտավին վրձնի խոշոր քսվածքներով, որ ճանաչելի  են դարձնում գեղանկարչուհի Շուշան Վարդանյանի «ձեռագրակերպը», հուշում նրա պոռթկուն բնավորության մասին: Նրա կտավներն էլ, ասես, պոռթկումներ են՝ իր հայրենի բնության, սրբությունների, Շիրակ աշխարհի երկնքի, Սեւանա փիրուզ ջրերի, հանդերի հանդարտության, լեռների խոսուն լռության հանդեպ սիրո, հիացման գեղարվեստական արտահայտություններով: «Ամենամեծ երկինքը Շիրակում է, տեսադաշտը շատ մեծ է»,- ասում է նկարչունին:

Ծնունդով Շիրակի գյուղերից է՝ Ջրարփիից, եւ այն համոզմունքն ունի, որ իր ծննդավայրի երկինքը տարբեր է. այդպես է տեսել, զգացել, այդպես էլ պատկերում է, հորիզոններ չճանաչող բարձրությամբ՝ լեռներն իրենցում առած: Մանկուց տարվել է նկարչությամբ՝ իրենց գյուղ հյուր եկած նկարչի աշխատանքը տեսնելով: Մանկավարժական համալսարանում ուսանելու տարիներին հատկապես ազդվել է իր ուսուցչի՝ Ավետիք Հակոբյանի արվեստից, շարժվել է նրա խորհուրդներով, թեւ առել նրա՝ իր ունակությունների եւ կարողությունների հանդեպ հավատից: Հենց իր ուսուցչից էլ փոխ է առել կանոններից դուրս, ներքին ազատությամբ թելադրված մտածելակերպն ու նկարելաոճը: «Չեմ սեղմվում ստեղծագործելիս, զգացականը շատ է: Նկարներս շնչում են»,- ասում Շուշանիկը: Մասնակցել է մի քանի ցուցահանդեսների, այդ թվում՝ «Նարեկացի» արվեստի կենտրոնում: 

Նրա արվեստում հայկականությունն է գերակա, այս ցուցահանդեսում ներկայացրած վառ, արտահայտիչ 30 կտավներով ուզում է հաղթահարել մեր օրերի նկուն տրամադրությունները: Նոր գործերը վրձնել  է Սյունյաց աշխարհում՝ կտավին հանձնելով հուժկու լեռնագագաթները, Գեղամա սարերում, Եղեգնաձորում՝ Սելիմի լեռների բարձունքներին, տվել է մեր հողի գույնը, ջրերի փիրուզափայլը, մեր տաճարների կառույցների խորհրդավորությունը, էներգիան:

Հավելենք, որ Շուշանիկ Վարդանյանը երջանիկ գերդաստան ունի, երեք զավակների մայր է, եւ իր մի՝ ավելի մեծ գերդաստանն էլ Մասիս քաղաքի արվեստի դպրոցն է, որը հաջողությամբ ղեկավարում է արդեն տարիներ:

ՀԱՍՄԻԿ ՍԱՐԳՍՅԱՆ