Առաջին հերթին պետք է կտրականապես հրաժարվել մեր լրատվամիջոցներում «սիրիացի ահաբեկիչներ» արտահայտությունից։ Փոխարենը պետք է ասելՙ «Սիրիայից եկած ահաբեկիչներ», իսկ ավելի նախընտրելիՙ «Սիրիայից բերված ահաբեկիչներ»։ Տարբերությունն այն է, որ «սիրիացի ահաբեկիչներ» բառակապակցությունը վիրավորում է մեզ բարեկամ, որոշ չափով մեր ճակատագրակից, նույն ահաբեկիչների եւ դրանց հովանավոր Թուրքիայի ոտնձգություններից տառապող սիրիացի ժողովրդին։ Մանավանդ որ, այդ վարձկանների մի մասը Սիրիայից չէ, իսկ մյուս մասն էլ միջինարեւելյան թյուրքմեններ են կամ թյուրքոմաններ, ինչպես վերջերս ճշտեցին սիրիական կիսապաշտոնական աղբյուրները։ Տակավին վերջերս, Բեյրութի նավահանգստի պայթյունից հետո, Լիբանանի մայրաքաղաքի փողոցներում շրջագայող Չավուշօղլուի աղմկարար ուղեկիցները թյուրքմեններ էին, որոնց Թուրքիան խոստացել է քաղաքացիություն շնորհել, եթե մինչ այս պահը չի շնորհվել արդեն։
Վարձկանությունը ազգություն եւ կրոնք չէ. դա արհեստ է, ոճրագործների արհեստ։ Երկրորդՙ ամբողջովին պետք է խուսափել «արաբ ահաբեկիչներ» կամ «արաբ վարձկաններ» արտահայտությունից։ Դա վիրավորում է արաբ ժողովրդի մեծամասնությանը, որը նույնպես ատում է նրանց, հատկապես նկատի ունեմ Եգիպտոսի, Իրաքի, Սիրիայի, Հորդանանի եւ արաբական մի շարք այլ երկրների արաբ ազգաբնակչության ազգային արժանապատվությունը։ Չմոռանալ նաեւ, որ դեռ վերջերս Սաուդյան Արաբիան տնտեսական խստագույն պատժամիջոցներ հաստատեց Թուրքիայի դեմ։
Երրորդՙ մեր լրատվամիջոցները հնարավորինս պետք է խուսափեն ցուցադրելուց այնպիսի կադրեր, ուր կոխկրտվում է «Ալլահու Ակբար» (Աստված մեծ է) գրությունը, նույնիսկ եթե այն լինի գրված ադրբեջանական թե թուրքական դրոշների վրա։
Մենք կրոնական պատերազմ չենք մղում։ Մենք հարգում ենք բոլոր կրոնները, մարդկային կրոնական զգացումները։
