Արցախի պետնախարար Ռուբեն Վարդանյանի՝ Մոսկվա կատարած այցի վերաբերյալ ու առհասարակ Արցախի ներքաղաքական զարգացումների մասին ադրբեջանական մամուլը մի քանի հրապարակում է արել։ Ադրբեջանական կողմը Վարդանյանի մոսկովյան այցը ներկայացրել է որպես Ալիևի հերթական հաղթանակ:
«Տարբեր ադրբեջանցի փորձագետներ նշում էին, որ սա կարևոր ձեռքբերում է. վերջապես Վարդանյանը դուրս եկավ Արցախից, և շեշտում էին, որ դրա վրա Ադրբեջանը կանգ չպետք է առնի: Այնուհետև, երբ Վարդանյանը սկսեց քննարկումներ անցկացնել Ստեփանակերտում, ադրբեջանական մամուլը մեկնաբանեց, որ Մոսկվան հերթական անգամ «գցել է» Ադրբեջանին՝ թույլ տալով, որ Վարդանյանը շարունակի պաշտոնավարումը»,- ադրբեջանական մամուլի հրապարակումները վերլուծում է ադրբեջանագետ Տաթև Հայրապետյանը։
Ադրբեջանագետն այնպիսի տպավություն է ստացել, որ ադրբեջանական կողմն ինտենսիվ աշխատանք է տանում՝ համոզելու ռուսական կողմին, որ եթե Վարդանյանին չհեռացնեն, ապա իրենք կարող են գնալ ռազմական ճանապարհով, բայց հեռացնելու դեպքում էլ ոչ ոք չի կարող երաշխավորել, որ իրավիճակը կլինի այնպիսին, ինչպիսին դեկտեմբերի 11-ին՝ մինչև շրջափակումը:
Տաթև հայրապետյանը վստահ է, որ Վարդանյանի գնալուց կարճ ժամանակ անց Ադրբեջանը կրկին մի նոր սադրանքի կգնա՝ հանք մտնելու, անցակետ տեղադրելու, Արցախում իր կարգերը մտցնելու ու հայերից ազատվելու համար:
Ալիևը հստակ որոշել է հասնել իր պլանների իրագործմանը առաջիկա երկու տարիների ընթացքում՝ մինչև 2025 թ., որպեսզի հետո ազատվի նաև խաղաղապահներից:
Ռուբեն Վարդանյանն ընդամենը դարձել է լրացուցիչ «չնախատեսված խոչընդոտ» Ադրբեջանի ճանապարհին, դրա մասին են փաստում ադրբեջանական կողմի անթաքույց անհանգստությունները, նրա մասին քննարկումները ՄԱԿ–ի ԱԽ–ում, Լավրովի հետ հանդիպմանը, ԵԽԽՎ–ում և այլ հարթակներում:
«Ադրբեջանական քաղաքականության ուսումնասիրությունը փաստում է՝ նրանք ունեն նպատակ, տեսլական, քայլերի հաջորդականություն, և բոլոր մարդիկ, դեպքերը, զարգացումները, որոնք կանգնում են այդ ճանապարհին, ոչ թե փոխում են նպատակները, այլ՝ դառնում թիրախ ու խոչընդոտ: Օրինակ՝ երբ մեզ համոզում էին, որ Գորիս–Կապան ավտոճանապարհը զիջվում է, որ հետո ադրբեջանցիները Սյունիքի տարածքով «միջանցք» չուզեն, դա ամբողջությամբ սուտ էր: Ադրբեջանցիները հանգիստ վերցրեցին ավտոճանապարհը, իսկ հետո մի քանի անգամ ագրեսիա ձեռնարկեցին ՀՀ–ի դեմ՝ նպատակ ունենալով կտրել Սյունիքը ՀՀ–ից: Ու հիմա էլ չեն հրաժարվել այդ պլաններից: Ուստի, այս կամ այն զիջումը Ադրբեջանին չի կանգնեցնի, զիջելուց պետք է ստանալ անբեկանելի երաշխիքներ, բայց աշխարհաքաղաքական իրադրությունն այնպիսին է, որ որևէ դերակատար չի կարող նման երաշխիք տալ: Ադրբեջանը «հաշվել է Մոսկվայի ատամները» և մարսում է իր քայլերը Արցախի դեմ, բայց չի կարողանում հաղթահարել 120 հազար մարդու համառությունն ու կամքը: Իմ կարծիքով, որքան էլ բարդ լինի, Արցախում որոշում կայացնողները չպետք է տրվեն արտաքին ճնշումներին, պետք է մի կողմ դնեն իրենց անձնական ամբիցիաները, էմոցիաները, վերաբերմունքը մեկմեկու նկատմամբ»,- կարծում է Տաթև Հայրապետյանը։
Պահն իսկապես պատմական է, շրջադարձային, այսօր Արցախը պահելով՝ մենք կերաշխավորենք Սյունիքի ու ՀՀ–ի անվտանգությունը, իսկ կորցնելու դեպքում հարցականի տակ կդնենք հայոց պետականությունը։
«Ես սա չեմ ասում պաթոսի համար, ես ուղղակի գիտեմ պատմություն ու նաև գիտեմ, թե ինչպես է ձևավորվում ադրբեջանական քաղաքականությունը:
Համոզված եմ, որ մենք այս շրջանը կարող ենք հաղթահարել միայն խոհեմությամբ ու կամքով, համբերելով ու ծրագրեր գծելով, մենք իներցիայով գնալու ու պահի թելադրանքով որոշումներ կայացնելու ճոխություն մեզ չենք կարող թույլ տալ: Հակառակորդի գլխավոր վախը հենց մեր միասնական կամքն է, իսկ մեր ամենամեծ խնդիրը մեր մտածմունքն է առ այն, որ մենք թույլ ենք, անկարող և ոչինչ չենք կարող փոխել: Կարող ենք ու մեկ անգամ չէ, որ արել ենք մեր պատմության ընթացքում, բավական է հիշել, թե ինչպես մոտ մեկ դար առաջ պայքարեց Լեռնահայաստանը՝ խափանելով բոլոր տեսակի աշխարհաքաղաքական պայմանավորվածությունները…». Տաթև Հայրապետյան։
