Ազատ Պարսամյան. մարզիչ-ուսուցիչը

Մեր օրերում մարզիչն ընկալվում է որպես մեկ կամ մեկուկես ժամ պարապմունք անցկացնող անձ: Հաճախ, սակայն, ստվերվում են նրա որակական, բարոյական հատկանիշները, դերն ու ազդեցությունն իր սաների դաստիարակման եւ բարոյահոգեբանական արժեհամակարգի ձեւավորման վրա: Մինչդեռ իրական մարզիչը նա է, ով նաեւ կյանքի փիլիսոփայություն է սովորեցնում իր սաներին՝ ոչինչ չխնայելով նրանց հաջողության համար:

Շինկյոկուշին կարատեի մարզիչ Ազատ Պարսամյանն օժտված է մարդկային բարձր հատկանիշներով: Երիտասարդ մարզիչը ծնվել է 1996 թ. Կոտայքի մարզի Պռոշյան գյուղում: Նա 12 տարեկանից զբաղվում է սպորտով: Տարբեր տարիների՝ Շինկյոկուշին կարատեի Հայաստանի բաց առաջնության յոթնակի հաղթող է, իսկ 2020 թվականին մեծահասակների Շինկյոկուշին կարատեի Եվրոպայի առաջնությունում գրավել է երրորդ հորիզոնականը:

2014-2016 թթ. Ա. Պարսամյանը ժամկետային զինծառայության է անցել ՀՀ զինված ուժերում: 2016 թվականից սկսած մարզական հաջողություններին զուգահեռ՝ նա իր գիտելիքներն ու փորձը ծառայեցնում է ի նպաստ իր ծննդավայրի՝ բացելով Պռոշյանի Շինկյոկուշին կարատեի խումբը: Պատահական չէ, որ կարճ ժամանակում մարզիչ Ա. Պարսամյանի 10-15 հոգանոց խմբի անդամների թիվը հասնում է 45-50-ի:

Մարզչի նվիրումի, ամենօրյա տքնաջան աշխատանքի արդյունքում նրա սաները մեծ հաջողություններ են գրանցում: Վերջերս, 2023 թվականի ապրիլի 16-ին, Հայաստանի Շինկյոկուշին կարատեի բաց առաջնությանը մարզիչ Ազատի սաները զբաղեցրել են ամենաբարձր հորիզոնականները՝ հինգ մարզիկ 1-ին, հինգը՝ 2-րդ, չորսը՝ 3-րդ:
Զարմանալի չէ, որ վերոհիշյալ առաջնությունում Հայաստանի եւ Ջավախքի Շինկյոկուշին կարատեի դպրոցների թիմային հաշվարկով բացարձակ առաջատարը մարզիչ Ա. Պարսամյանի խումբն էր: Եվ սա այն դեպքում, երբ, ի տարբերություն այլ խմբերի եւ դպրոցների, մարզիչ Ազատի հիմնած կարատեի խումբը պետական եւ մասնավոր կառույցներից որեւէ աջակցություն չի ստանում:

Լինելով մարզիկի ծնող՝ կցանկանայի խոսել նաեւ Ազատ Պարսամյանի կատարած աշխատանքի մեկ այլ՝ թերեւս ամենակարեւոր առաքելության մասին, այն է՝ սերունդներին տրվող ազգային եւ հոգեւոր դաստիարակությունը, որին հաճույքով ակատես եմ լինում որդուս եւ նրա մարզընկերների պարապմունքների ընթացքում: Երբեմն հետեւում եմ պարապմունքների ողջ ընթացքին, որոնք ինձ համար ակնածանքի պահեր են՝ լցված վաղվա օրվա հանդեպ մեծ հույսով: Եվ ակամայից մտաբերում եմ Գարեգին Նժդեհի այն միտքը, որ «եթե ուզում ես գուշակել մի ազգի ապագան, նայի՛ր նրա երիտասարդությանը», տվյալ դեպքում՝ «նայի՛ր նրա պատանիներին»: Իսկապես, «սահմանք քաջաց, զէնն իւրեանց, որքան հատանէ՝ այնքան ունի…, քանզի ըստ քաջացն՝ ազգք քաջք» («քաջերի սահմանը նրանց զենքն է. որքան կտրի, այնքան կտիրի…, քանի որ քաջերի սերունդները քաջեր են…»), ինչպես արդարացիորեն վկայակոչում է հայոց պատմահայր Մովսես Խորենացին:

Արդի ժամանակներում, երբ հայրենի անկախ պետականությունը գտնվում է բախտորոշ հանգրվանում, հայկական վերահսկողությունից դուրս է Արցախի մեծ մասը, իսկ հայրենասիրությունը որոշ պաշտոնյաների կողմից դիտարկվում է որպես «զգացմունքային պոռթկում», ավելի քան կարեւոր է Ազատ Պարսամյան մարզիչ-մանկավարժի աշխատանքը, որը լի է իրական հայրենասիրությամբ, ընկերասիրությամբ, համայնքասիրությամբ, մեծին հարգելու, կարիքավորին օգնելու առաքելությամբ: Որպես ֆիզկուլտուրայի ուսուցիչ՝ նա իր գիտելիքներն է ի սպաս դնում Պռոշյանի Պետրոս Ղեւոնդյանի անվան միջնակարգ դպրոցում:

Այստեղ ավելորդ չէ նշել, որ Ազատ Պարսամյանը կրում է իր հորեղբոր՝ Ազատ Պարսամյանի անունը, որը, որպես ազատամարտիկ մասնակցելով Արցախյան առաջին պատերազմին, քաջաբար զոհվեց 1994 թ. Հորադիզում: Վառ պահելով իր նահատակ հորեղբոր հիշատակը՝ մարզիչ Ազատը նոր եռանդով է կրթում եւ դաստիարակում հայրենիքի ապագա պաշտպաններին՝ միշտ առաջ գնացող եւ դժվարություններից չնահանջող:

Մարզչի նպատակասլացությունը դրականորեն փոխանցվում է իր սաներին՝ նրանցում ամրապնդելով հույսն ապագայի նկատմամբ եւ ձգտումն ավելի լավին: Նա ոչ միայն կոփում է երեխաների ու պատանիների ֆիզիկականը, ձեւավորում տղամարդուն վայել առնականություն, որպեսզի ապագա զինվորները լինեն ուժեղ եւ փափկակյաց չմեծանան, այլեւ նրանցում սերմանում է կազմակերպվածություն, կարգապահություն ու պատասխանատվություն, որոնք, անկասկած, շատ կարեւոր հատկանիշներ են մարդկային փոխհարաբերություններում:

Պարսամյան մարզիչ-ուսուցիչը վայելում է համայնքի վստահությունն ու հարգանքը:

Վստահաբար, Պարսամյան մարդ-ուսուցչի, մարզիչ-դաստիարակի կատարած աշխատանքը դեռ շատ է գնահատվելու:

ՍՏՅՈՊԱ ՊԵՏՈՅԱՆ

պգթ,

«Կոչնակ» գիտակրթական, հոգեւոր-մշակութային ՀԿ-ի նախագահ