ՀՀ քաղաքացի, գիտնական
Հաճելի է տեղեկանալ, որ ներկա իշխանությունները ձգտելով տեր լինել իրենց տված խոստումներին, բարձրացնում են տարբեր բնագավառներում աշխատողների աշխատավարձերը: Գնահատելի է նաեւ այն կարեւոր նախաձեռնությունը, որ սեպտեմբերից ուսուցիչների ռոճիկները եւս կբարձրանան: Չառանձնացնելով որեւէ բնագավառ, ուզում եմ սակայն հատուկ ընդգծել մանկավարժի դերակատարությունը ժողովրդին իր արմատներին, ազգային արժեքներին ու ժառանգական գենին հավատարիմ պահելու, արժանավոր քաղաքացի կերտելու աստվածահաճո առաքելությունը: Այս առումով վստահ կարող ենք արձանագրել, որ որքան ու քանի անգամ էլ ավելացվի մանկավարժի աշխատավարձը, միանգամայն արժանի է ու դարձյալ քիչ է լինելու:
Իսկ այսօր ուզում եմ խոսել մեկ այլ կարեւոր հիմնախնդրի մասին: Արդեն քանի անգամ իշխանություն է փոխվում մեզանում, բայց արի ու տես, որ բոլորը մի տեսակ խրտնում են, զգուշանում թե վախենում, չգիտեմ, սակայն բոլորն էլ խուսափում են թեկուզ խոսակցական մակարդակում հիշել գիտնականներին: Ու ստացվել է մի իրավիճակ, երբ գիտնականն ու գիտությունը հասարակության համար դարձել են մի տեսակ լուսանցքային, ոչ ցանկալի, երբեմն նույնիսկՙ ավելորդ: Գիտեմ, առարկություններ ու առարկողներ կլինեն, սակայն մեր իրականությունը սա էՙ ուզենք, թե ոչ: Խոսքս ակադեմիական գիտնականի մասին է եւ ոչ թե պետական ու մասնավոր ԲՈւՀ-երի ու քոլեջ-դպրոցների մարաթոնում շնչակտուր մրցավազքում իրեն սպառող ու լումաներով գոհացողների:
Խոսեմ կոնկրետ: Գիտությունների դոկտոր-պրոֆեսորի աստիճանով Գիտությունների ակադեմիայի առաջատար գիտաշխատողի պաշտոնում աշխատողը ռոճիկ-հավելավճարով հանդերձ ստանում է 113 հազար դրամ: Ինչ ու ինչպես ուզում ես գնա ապրիր: Ոչ ոքի չի հետաքրքրումՙ այդ գումարով կոմունալ ծա՞խս կվճարես, հագուստ ու հա՞ց կգնես, թե՞ դեղորայք: Իսկապես, ամենամինիմալ հաշվարկների դեպքում անգամ չի բավարարի ոչ մի բան նորմալ բան անելու, թե նկատի ունենանք, որ գիտնականն էլ մահկանացու է եւ ընտանիք ու նաեւ երեխաներ ունի: Հենց այստեղից էլ սկսվում է այն տխուր կացությունն ու ընկճված հոգեվիճակը, որը մշտապես ուղեկցում է գիտությամբ զբաղվող մարդուն: Նաեւ խոստովանեմ, որ լինում են դեպքեր ու իրավիճակներ, երբ պարզապես չես ցանկանում, որ իմանան գիտական աստիճաններ ու կոչումներ ունես, քանի որ քիչ չեն լինում անձնավորություններ, որոնց հայացքներում խղճահարություն կամ նման մի բան են տեսնում: Այսպես ասածՙ ճշգրիտ բնագավառի ներկայացուցիչները ինչ-որ կերպ կարողանում են ինչ-որ բան անել, դրամաշնորհ կամ այլ բան, իսկ հասարակագետը՞
Երկրիս նախորդ վարչապետը մի անգամ իր ամերիկյան գործարարի անպիջակ կեցվածքով ասացՙ ով «պրոդուկցիա» կտա, նրան էլ կվճարեմ: Ճիշտն ասած, հասարակագետիս համար անուղղակի վիրավորական ակնարկ կար դրանում եւ առաջին իսկ առիթի ժամանակ բարձրաստիճան պաշտոնյա ծանոթիս խնդրեցի փոխանցել պարոն վարչապետին հետեւյալ պարզ ճշմարտությունը, որը, ցավոք, հասանելի չէ շատերին: Ասելիքս հաստատելու համար վկայակոչեցի ապրիլյան պատերազմի օրինակը
– Խրամատում կռվող զինվորը նույնիսկ նահանջի հրամանի պարագայում դիրքը չթողեց, չնահանջեց, որն էլ հենց հասարակագետիս ամենամեծ ձեռքբերումն էր: Իսկ եթե նա հոգեբանորեն դիրքը թողնելու լիներ, կթողներ անկախ այն բանից, թե քանի տանկ, զրահամեքենա ու չգիտեմ էլի ինչ ռազմուժ լիներ նրա թիկունքում:
Մի կարեւոր հանգամանք եւսօրգանիզմը ղեկավարում-կառավարում է ուղեղը, իսկ ուղեղներին ուղղորդում-մշակում են հենց հասարակագետները: Այնպես որ, անկասկած ազգաշահ ու անչափ կարեւոր գործ է ուսուցիչների աշխատավարձերը բարձրացնելը, իսկ սերնդի շարունակականությունն ու դաստիարակությունը ապահովելու համար հարկավոր է չխուսափել նաեւ գիտության ոլորտին էլ անդրադառնալ, նրան էլ ինչ որ կերպ զգացնել տալ իշխանափոխության դրական երեւույթ եւ իրողություն լինելը:
