Այն, որ Հայաստանի իշխանություններն, իրենց յուրաքանչյուր քայլն անելիս, շարունակում են անընդհատ հետ նայել եւ ահուդողով սպասել, թե ինչ կասեն ամերիկյան եւ եվրոպական բազմաթիվ եւ բազմապիսի կառույցները, կարծես թե նորություն չէ: Սկսած Սահմանադրության փոփոխությունիցՙ վերջացրած փողոցներ փակող ցուցարարներից երթեւեկությունն ազատելու գործողություններից, երկրի նախագահից մինչեւ շարքային քաղաքացի սարսափահար սպասում ենք, թե ի՞նչ կասեն ԵՄ-ն, Եվրոհանձնաժողովը, ԵԱՀԿ-ն, ԵԱՀԿ/ԺՄԻԳ-ը, ԵԽԽՎ ԽՎ-ն, Եվրոխորհդարանանը, ԵԽ-ն, ԵԽ մարդու իրավունքների հանձնակատարը, Վենետիկի հանձնաժողովը, Էլ Գրեկոյի հանձնաժողովը, ԵԺԿ-ն, Հայաստանում ԱՄՆ դեսպանատունը, Հայաստանում ԵՄ ներկայացուցիչը եւ մյուսները, որոնց բոլորին պարզապես հնարավոր չէ հիշել: Ամեն օր, ամեն պահ, ինչ-որ առիթով կամ առանց առիթի, վերոնշյալ բոլոր կառույցները սովոր են մեզ դաս տալ, սովորեցնել, ուղղորդել, երկակի ստանդարտներով գործող «արժեքներ» պարտադրել, մի խոսքով մեր երկրի ներքին գործերին միջամտել:
Հանուն արդարության պետք է ասենք, որ նման ճնշումների եւ միջամտությունների ենթակա են նաեւ աշխարհի երկրների գերակշիռ մեծամասնությունը: Մատների վրա կարելի է հաշվել այն երկրների թիվը, որոնք վարում են ինքնուրույն քաղաքականություն եւ չեն ենթարկվում Արեւմուտքի ճնշումներին (Ռուսաստան, Չինաստան, Հնդկաստան, Իրան եւ էլի մի երկու-երեք պետություն): Մենք այդ երկրների թվում չենք: Ավելին, տեղի-անտեղի սիրում ենք մեզ անվանել «արեւմտյան ժողովրդավարության» կրողներՙ ամերիկացիներին եւ եվրոպացիներին դուր գալու ակնհայտ միտումով: Թելադրանքի նկատմամբ նման ստորաքարշ վերաբերմունքը լավ տեսնում եւ զգում են թելադրողները: Պատահական չէ, որ որքան ավելի շատ ենք ձգտում մեզ պահել լավ սովորող աշակերտի պես, այնքան ավելի շատ պարսավանքների ենք արժանանում: Եվ այդ միտումը մշտական է լինելու, այն երբեք չի ընդհատվելու: Արեւմուտքը երբեք չի ընկալելու մեզ եւ ընդհանրապես իրենից դուրս գտնվող մնացած աշխարհը հավասարազոր, քանի որ այդ պարագայում պետք է դադարի թելադրել եւ դասեր տալ: Մինչդեռ, ոչ միայն նման ցանկություն չկա, այլեւ թելադրանքն ավելի լկտի եւ առարկություն չընդունող է դառնում: Դրա վառ ապացույցը Հայաստանում ԵՄ պատվիրակության ղեկավար, դեսպան Պյոտր Սվիտալսկու հայտարարությունն էր Կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովը փոփոխելու անհրաժեշտության մասին:
Ըստ էության, զարմանալի կամ նոր ոչինչ չկար դեսպանի հայտարարության մեջ: Զարմանալին այն էր, որ Հայաստանի իշխանության ներկայացուցիչները վերջապես համարձակվեցին իրերն իրենց անունով կոչել, նման հայտարարությունն անվանել երկրի ներքին գործերին միջամտություն եւ նշել, որ դա անթույլատրելի է: Դժվար է ասել, թե ինչո՞վ էր դա պայմանավորված: Հազիվ թե արժանապատվության հանկարածակի պոռթկում լիներ, առավել եւս ԵՄ հետ Հայաստանի անհատական գործընկերության համաձայնագրի ստորագրման նախօրյակին: Գուցե խնդիրնե՞ր են առաջացել վերոնշյալ պայմանագրի հետ կապված, եւ Հայաստանն այդպիսով փորձում է ինչ-որ փշրանքներ պոկել: Կամ, որ առավել հավանական է ՙ ԵՄ-ն վերջնագիր է ներկայացրել Հայաստանին պահանջելով անհապաղ եւ առանց առարկությունների ստորագրել այդ համաձայնագիրը: Մոտ ապագայում իրավիճակն ավելի հասկանալի կդառնա: Ամեն դեպքում, քիչ հավանական է թվում, որ Հայաստանը կսկսի գոնե որոշ չափով ընդդիմանալ նման թելադրանքինՙ դատելով Սվիտալսկու արձագանքից:
ԵՄ պատվիրակության ղեկավարը ոչ միայն սխալ կամ ոչ կոռեկտ չհամարեց իր հայտարարությունը, այլեւ մեր «աչքը խոթեց» ԵՄ կողմից, Հայաստանի իշխանությունների խնդրանքով, 7 մլն եվրոյի տրամադրումը Հայաստանի ընտրական գործընթացների ֆինանսավորման համար: Այսինքն, եթե վճարել ենք, ապա թելադրելու ենքՙ ինչպես միշտ: Եթե չեք ուզում, չենք ֆինանսավորի, բայց միեւնույնն էՙ թելադրելու ենք: Թե ո՞վ եւ ինչպե՞ս կիրականացնի նրանց թելադրանքը Հայաստանում, նույնպես դժվար չէ կռահելՙ սեփական երկիրը հանուն եվրոպական դրամաշնորհների քայքայելու եւ ոչնչացնելու համար արդեն տասնյակներով, եթե ոչ հարյուրներով հաշվվող հասարակական կազմակերպություններ ունենք:
Եվ, այդուհանդերձ, զարմանալու առիթ կա: Պարզվում է Սվիտլասկու եւ, ընդհանրապես, Արեւմուտքի միջամտությունը մեր երկրի ներքին գործերինՙ «լավ» միջամտություն է, քանի որ, ինչպես նշվում է հայտնի ստեղծագործության մեջ, «ավելի հավասարների» կողմից է արվում: Այլ բան է, երբ Ռուսաստանի Դաշնության կրթության նախարարը հայտարարում է միջինասիական երկրների այբուբենները կիրիլիցային վերադառնալու նպատակահարմարության մասին: Ըստ ոմանց տխմար տրամաբանության, ավելի ճիշտ դրա լիակատար բացակայության, դա նշանակում է, որ ռուսաստանցի պաշտոնյան նաեւ մեր այբուբենը կիրլիցայով փոխելու մասին է ասել: Ոչինչ որ մենք ոչ միջինասիական երկիր ենք, ոչ էլ կիրիլիցայով այբուբեն ենք oգտագործել, որ վերադառնանք կամ չվերադառնանք դրան, կարեւորը, որ կարելի է այդպես ներկայացնել: Ներկայացնողների համար ԵՄ-ն միշտ էլ փող ունի, որոնք կառավարվող ամբոխին կարող են հիմարացնել եւ ներկայացնել գոյություն չունեցող թելադրանքը որպես գոյություն ունեցող եւՙ հակառակը:
