Նախագահ Սերժ Սարգսյանը Թուրքիայի նախագահին հրավիրել է Հայաստան: Ով էլ ուզում է վերջինս լինի, անգամ` Էրդողանը, թեկուզՙ Էրդողանը, մանավանդ` Էրդողանը:
Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցին ընդառաջ միջոցառումները համակարգող պետական հանձնաժողովի չորրորդ նիստում Հայաստանի նախագահը` Թուրքիայի անանուն նախագահին հասցեագրած իր հրավերքը սահմանել է հետեւյալ բառերով` «Հրավիրում եմ`…առերեսվելու Հայոց ցեղասպանության պատմության խոսուն վկայություններին», որոնք, հայտնի է, առավելաբար` Ծիծեռնակաբերդում են: Հետեւաբար Սերժ Սարգսյանը Թուրքիայի նախագահին հրավիրել է հենց Ծիծեռնակաբերդ` խոնարհման, ընդունումի, զղջման:
Ուրեմն արդար չեն նրանք, ովքեր պնդում են, թե Հայաստանի նախագահը Թուրքիայի նախագահին Հայաստան է հրավիրել, այն էլ, ինչպես նշվում է, հերթական անգամ: Սա աննախադեպ հրավերք է, սա երկկողմ հարաբերությունները, զույգ արձանագրությունները, դիվանագիտական կապերը համապատասխանաբար բարելավելու, վավերացնելու ու հաստատելու հրավերք չէ, որովհետեւ սա հրավերք չէ` Հայաստան:
Մարդիկ կան, ովքեր գտնում են, թե ի՞նչ կարիք կար հրավիրել Թուրքիայի նախագահին, եթե արդեն իսկ հայտնի է, որ վերջինս չի ժամանելու: Իսկ, ինչո՞ւ, ուրեմն չհրավիրել Թուրքիայի նախագահին, եթե հաստատ գիտենք, որ նա չի ժամանելու: Ինչո՞ւ կորցնել այս հնարավորությունը, ամբողջ աշխարհի առջեւ հայտարարելու, որ մենք` Հայաստանում, անգամ Ծիծեռնակաբերդում Թուրքիայի որեւէ նախագահին ընդունելու խնդիր չունենք, այդ վերջինս խնդիր ունի` Ծիծեռնակաբերդում, ու հենց այդ խնդրի պատճառով էլ չի ժամանելու:
Մարդիկ էլ կան, ովքեր պնդում են, թե Հայաստանի նախագահի հրավերքը ագրեսիվ էր, ասել կուզի` բարեկիրթ չէր, մի տեսակ նորմալ չէր, զուրկ էր միջպետական էթիկական նորմերից եւ հոխորտանք էր հիշեցնում: Իսկ ինչպե՞ս պետք է հրավիրի Հայաստանի նախագահը Թուրքիայի նախագահին` Ծիծեռնակաբերդ, եթե ոչ ագրեսիվ, իսկ ինչո՞վ չի համապատասխանում ՀՀ նախագահի այս կոնկրետ հրավերքը` միջպետական էթիկայի նորմերին, երբ այդ իսկ նորմերին չի համապատասխանում մարդկության դեմ հանցագործության հերքումն ու դրա զոհերի հիշատակին խոնարհվելուց հրաժարումը, արդեն 100 տարի շարունակ:
Մարդիկ էլ կան, ովքեր գտնում են, որ Սերժ Սարգսյանն, այս հրավերքն անելով, հերթական անգամ սխալվեց, որովհետեւ, չի բացառվում, որ թուրքերը այս անգամ էլ օգտվեն ընձեռված հնարավորությունից, ու ամեն ինչ ի նպաստ իրենց շուռ տան: Այսինքն, թուրքական պատվիրակությունն իրոք ժամանի Երեւան, ու դրանով իսկ հերթական անգամ փակի աշխարհի աչքերը` իբր «հայերի հետ բարիդրացիություն ենք անում ու նրանց հետ խնդիր չունենք»:
Բայց նախ, Հայաստանի նախագահը թուրքական պատվիրակություն չի հրավիրել, այլ անձամբ Թուրքիայի նախագահին: Եւ հետո, Հայաստանի նախագահը Թուրքիայի նախագահին Հայաստան չի հրավիրել` զբոսնելու, այլ կոնկրետ` Ծիծեռնակաբերդ:
Իսկ Ծիծեռնակաբերդն ու Հայաստանը տարբեր բաներ են, չնայած, որ Ծիծեռնակաբերդը գտնվում է Հայաստանում:
Ուրեմն, եթե Հայոց ցեղասպանության հարցի առաջին մասը պետք է լուծված համարել, ճիշտ այն պահից, երբ Թուրքիայի նախագահը, ով էլ նա լինի, գա ու խոնարհվի Ծիծեռնակաբեդում, ապա ինչո՞ւ հենց այսօրվանից չսկսել լուծել Ցեղասպանության հարցը:
Կամ այն էլ ինչպե՞ս պետք է սկսվի լուծվել, եթե ոչ Թուրքիայի նախագահի` Ծիծեռնակաբերդ գալով:
