ՌՈՄԵՆ ԿՈԶՄՈՅԱՆ
Ես Սաթիկը չեմ սիրեր, ըմմա Սաթիկը չսիրողը դհա չեմ սիրեր, ասում էր մեծ մայրս, եւ մենք ծիծաղում էինք առանց իմանալու, որ այդ դարձվածքին անդրադառնալու եմ 70 տարի հետո:
Րաֆֆի, բարեկամս, եղբայր իմ պատվական, դու լավ գիտես, չէ՞, որ «ես քեզ ճանաչում եմ» ասելը քիչ է: Քանի տարի է անցել, երբ դեռ պատանի էիր եւ ժամանեցիր Երեւան, աճեցիր, աճեցիր դարձար նախագահի թեկնածու. ճշմարտախոս ես, արդարամիտ, փայլուն ճառախոս, հայրենասեր, անձնազոհ, հետաքրքիր տղամարդ, լեզուներ գիտես, լավ հայր ես, լավ ամուսին, լավ ընկեր, լավ քաղաքացի (կարող եմ շարունակել, սակայն ինքնասիրությունդ չվիրավորեմ, կասեր Վահե-Վահյանը), բայց ոչ դիվանագետ:
Ասա, խնդրեմ, աշխարհաճանաչ հայի զավակ, Ստրասբուրգում «մատյան գնդի» անդամ կնոջ հարցը նախագահին կարո՞ղ էր առանց կուսակցության գիտության լինել: Թե՛ դրական, թե՛ բացասականՙ պատասխանդ ոչինչ է փոխելու, քանզի այդ արարքը մեր հզոր լեզվում անուն չունի:
Թողնենք Սերժին: Նա խաղամոլ է, կնամոլ է, գինեմոլ է, «դալմագարդենմոլ» է, բնավ կարեւոր չէ: Կարեւորը հաջորդ հարցիս պատասխանն է: Չէ՞ր կարող «մատյան գնդի» առաջատարը չարաբաստիկ (սա հարցի բնորոշ բառ է, ոչՙ արարքի) ասելիքը հնչեցներ Երեւանում կամ մեկ այլ պետությունումՙ Ղարաբաղում: Ինչո՞ւ հենց օտարի մոտ, ինչո՞ւ այդքան դավադիր, այդքան ստոր: Եթե հաշվարկն այն էր, որ դրանով հանրապետությունում անպատժելիության մթնոլորտը կփոխվի, ոզնին չի հավատա, արտագաղթը կկանգնի, ոզնու տղան չի հավատա, սփյուռքահային պաշտպանության նախարարության մեդալ (այդ թվում նաեւ Թուրքիայի քաղաքացու) փաստը կայպանվի, ոզնու թոռը չի հավատա: Եվ այսպես, ոզնի, ոզնի մինչեւ վերջ: Ստրասբուրգը կփոխի՞ …
Ես դիմում եմ Ձեզ, պարոն նախագահ (Դուք լավն եք, թե վատը, դա այլ հարց է), եթե մեր պատմության մեջ, ցավոք, ծանոթ դավաճանության փաստը եւս ներվի, ինչպես շատ այլ արարքներ, ապա դա կխոսի ոչ միայն Ձեր, այլեւ ողջ ազգի որակի մասին:
Դուք հասկանո՞ւմ եք, որ Դուք ազգի սիմվոլն եք: Սիմվոլըՙ Մարտիրոս Սարյանի կողմից է գծված. կամ առյուծ ու վագր է պատկերում, միեւնույն է, ժողովուրդը պարտավոր է հարգել:
Չգիտեմ, որ միլիոներորդ մասով այդ սիմվոլը նաեւ իմն է, եւ ինձ պատկանող մասով ես պատիվ եմ պահանջում, ես վրդովված եմ, զայրացած:
Աշխարհը գիտե, որ իմ ողջ ազգն ու տակը եւ ես Հայաստանում ենք, եւ եթե «մատյան գնդի» տիկինն այս երկրում ապրի, ես էլի չեմ փախչի, բայց, հավատացեք, փախչողին չեմ մեղադրի:
