ԱԺ նախկին նախագահ Գալուստ Սահակյանի մահը առիթ դարձավ վերարժեւորել նրան, ու շատերը հասկացան-խոստովանեցին, որ նրա տեղը ոչ ոք չէր կարող գրավել, որքան էլ ուղղորդումներ կային երբեմն նրա թերասացությունները հումորի վերածելով՝ նեղացնել նրա գրաված տեղը հանրային-քաղաքական կյանքում։Հաստաբուն ծառին երբեք չէին կարող նորածիլ փոքրիկ տնկիները կամ զանազան քամիները վնասել։ Նա մինչեւ վերջ էլ հաստատուն մնաց գրաված դիրքում՝ իր մեղմ, բարեհոգի բնավորությամբ չեզոքացնելով չարությունը, վերեւ թռած փրփուրներին իրենց տեղը ցույց տալով, անհարկի ասված անհավասարակշիռ խոսքը, թեթեւությամբ նետված-չմտածված ասելիքն իր իմաստնությամբ հավասարակշռելով։
Լրագրողներս հատկապես ամեն մեկս իր բաժին Գալուստ Սահակյանն ուներ, որը երբեք չէր նեղվում քննադատությունից (ինքս որքան եմ քննադատել իր ժամանակի բարքերը), փիլիսոփայորեն մի քանի մեղմ բառով էր արձագանքում մամուլի հրապարակումներին, իր շուրջը եղող մարդկանց համար դառնում հավասարակշռության զսպանակ։ Նա քաղաքական հոտառություն ուներ, միշտ գիտեր, թե այսուայն քաղաքական գործընթացները ե՞րբ եւ ինչո՞վ են ավարտվելու, երբեմն նրա քաղաքական կանխատեսումները հետո իննսուն տոկոսով իրականանում էին։ Երբեմն կիսատ էր թողնում բառը, միտքը, որը նրան ծանոթ, նրա մտածողության կերպին սովոր լրագրողը հանգիստ կարող էր լրացնել՝ հասկանալով, թե ինչ է ասում։ Ինչ-որ պահից եղան այնպիսիք, որոնք երեւի պատվեր ունեին այդ թերասացությունների վրա կենտրոնանալով՝ նրան հեռու մղել քաղաքական ակտուալ դիրքից։ Նա չէր նեղանում, հումորը տեղն էր մինչեւ վերջ, ասում էր՝ թող ուրախանան, էլի։ Ես նրա սերնդակիցների մեջ ավելի հավասարակշիռ, իրադրությունը երբեք չսրող, իր ծանրակշիռությամբ մյուսներին զսպող ուրիշ մեկը չգիտեմ։
Խաղաղություն իջնի հոգուն։
ՄԱՐԻԵՏԱ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
«Ազգ»ի խմբագրությունը վշտակցում է Գալուստ Սահակյանի ընտանիքին, բոլոր հարազատներին, ընկերներին, Հանրապետական կուսակցությանը։
