Սեպտեմբերի 9-ին Մարտիրոս Սարյանի տուն-թանգարանում տեղի ունեցավ «Մեկ նկարի պատմություն» միջոցառումը: Լուսանկարիչ Գուրգեն Միսակյանի որդին՝ Հակոբ Միսակյանը, թանգարանում ժամանակավոր ցուցադրության էր բերել իրենց ընտանիքում պահվող իր մոր յուղաներկ դիմանկարը, որ Սարյանը վրձնել էր 1957 թվականին:
Տուն-թանգարանի տնօրեն Ռուզան Սարյանը եւ Հակոբ Միսակյանը ներկայացրին «Գալինայի դիմանկարը» կտավի ստեղծման պատմությունը: 1950-ականներին Սերգեյ Փարաջանովը Կիեւի մի կոմիսիոն խանութում տեսել է Սարյանի՝ 1912 թվականին մի նատյուրմորտը, գնել այն եւ իր մտերիմ ընկեր Գուրգեն Միսակյանի միջոցով ուղարկել Սարյանին՝ նվեր: Վերջինս անակնկալի է եկել, քանի որ անդարձ կորած է համարել այդ աշխատանքը եւ ցանկացել է ինչ-որ կերպ փոխհատուցել իրեն արված լավությունը:
Գուրգեն Միսակյանն առաջարկել է Վարպետին վրձնել իր կնոջ դիմանկարը: Լեհ-լիտվական ծագումով Գալինա Միսակյանը (ծնյալ Յանկովսկայա) ժամանակին Երեւանի ամենագեղեցիկ եւ կոլորիտային կանանցից էր: Ծնվել է Կաունասում, ուսանել գիմնազիայում: 1947-ին դրվագային դերով նկարահանվել է «Մարիտե Մելնիկայտե» ֆիլմում, որից հետո ուսանել է Կինեմատոգրաֆիայի համախորհրդային պետական ինստիտուտի դերասանության բաժնում: Մոսկվայում էլ հանդիպել է Գուրգեն Միսակյանին, ամուսնացել եւ տեղափոխվել է Երեւան, որտեղ դաստիարակել է երեք որդիներին: 1971-ին Երեւան այցելած Ռուբեն Մամուլյանը նրան անվանել է «հայկական Վիվիեն Լի», իսկ Սերգեյ Փարաջանովը կյանքի վերջին տարիներին Երեւանում հանգրվանած լինելով Միսակյանների տանը՝ Գալինայի մասին ասել է. «Թող Աստված օրհնի ձեզ, ես քույր ունեցա…»: Գալինա Միսակյանը մասնակցել է Երեւանի «Էկրան» հանդեսի հիմնադրմանը՝ նրա էջերում հանդես գալով լեհական կինոմամուլից թարգմանած նյութերով եւ կինոգործիչների հետ հարցազրույցներով: Նրա դիմանկարը ստեղծել են նաեւ Հարություն Կալենցը եւ Ռուդոլֆ Խաչատրյանը: Կյանքի վերջին տարիներին Գալինա Միսակյանը դրվագային դերերով նկարահանվել է Վիգեն Չալդրանյանի «Տեր, ողորմյա» եւ «Լռության սիմֆոնիա» շարժանկարներում:
Ավելացնենք, որ «Գալինայի դիմանկարը» վերջերս վերականգնել է Տաթեւ Ամիրխանյանը, որը ներկաներին պատկերներով ցույց տվեց եւ պատմեց վերականգնողական աշխատանքի մասին:
Ա. Բ.
