Չորս տարի առաջ՝ սեպտեմբերի մեկին, միասնական քննություններից հոգնած ու մի փոքր անհանգիստ, ես առաջին անգամ մտա Հայկական պետական մանկավարժական համալսարան-ի Կուլտուրայի ֆակուլտետ՝ լրագրության բաժին: Այդ օրը դեռ չէի պատկերացնում, թե իրականում ի՛նչ մեծ, բազմաշերտ ու պատասխանատու աշխարհ եմ մտնում: Թվում էր՝ պարզապես ընտրել եմ մասնագիտություն, սակայն տարիների ընթացքում հասկացա, որ լրագրությունը միայն մասնագիտություն չէ. այն մտածողություն է, վերաբերմունք մարդկանց, հասարակության ու ճշմարտության նկատմամբ:
Առաջին կուրսի օրերից ամեն ինչ նոր էր՝ լսարանները, մարդկանց ձայները, առաջին առաջադրանքները, անհանգիստ փորձերը: Բայց հենց այդ ընթացքում լրագրության հանդեպ իմ հետաքրքրությունը սկսեց վերածվել իրական սիրո: Այդ ճանապարհին առանձնահատուկ դեր ունեցավ մեր կուրսղեկը՝ Հակոբ Ավետիքյանը:
Նրա դասերը սովորական դասախոսություններ չէին: Նա պատմում էր, վերլուծում, բացատրում, եւ յուրաքանչյուր թեմա կենդանանում էր լսարանում: Երբ խոսում էր լրագրության մասին, թվում էր՝ աչքերիդ առաջ բացվում է մի ամբողջ աշխարհ՝ իր պատասխանատվությամբ, դժվարություններով ու գեղեցկությամբ: Նրա հետ զրույցները հաճախ հիշեցնում էին հանրագիտարանի էջեր թերթելը յուրաքանչյուր միտք նոր գիտելիք էր, յուրաքանչյուր պատմություն՝ փորձի փոխանցում:
Այս տարիների ընթացքում ես հասկացա, որ լրագրող լինելը միայն հարցազրույց վերցնելը կամ նյութ գրելը չէ: Դա մարդկանց լսելու կարողություն է, ցավը զգալու, փաստը ճշտելու, խոսքը պատասխանատվությամբ օգտագործելու արվեստ: Եվ այս ամենի հիմքում կանգնած են այն մարդիկ, ովքեր սովորեցնում են ոչ միայն մասնագիտություն, այլեւ՝ փոխանցում արժեքներ:
Այսօր, ավարտելով համալսարանը, հետ եմ նայում անցած ճանապարհին ու հասկանում, թե որքան կարեւոր են եղել այդ տարիները: Դրանք լի էին փորձություններով, անքուն գիշերներով, ստեղծագործական որոնումներով, բայց նաեւ՝ հաղթանակներով, ձեռքբերումներով ու մարդկային ջերմությամբ:
Եվ այսօր ուզում եմ պարզապես շնորհակալություն ասել իմ դասախոսներին, հատկապես իմ վարպետին: Շնորհակալություն՝ փոխանցած գիտելիքի, համբերության, հոգատարության եւ այն վստահության համար, որը տարիների ընթացքում ձեւավորեց ոչ միայն ապագա լրագրողի, այլեւ ավելի գիտակից մարդու: Որոշ ուսուցիչներ պարզապես դասավանդում են, իսկ որոշները՝ ճանապարհ են հարթում: Այս պատմությունը հենց այդ մարդկանց մասին է:
ՄԻԼԵՆԱ ԱՐԹԵՆՅԱՆ
ՀՊՄՀ Հեռուստառադիոլրագրության բաժնի շրջանավարտ
