Դիլեմա
Մանկուց ինձ սովորեցրել են ընտրություն կատարել լավի ու վատի միջեւ: Երբ նոր էի սկսել տարբերակել լավը վատից, սեւն սպիտակից, մեծը փոքրից, չարն էլ բարուց, մեծահասակները, հանուն զվարճանքի, հաճախ էին հարցնում՝ պապայի՞դ ես շատ սիրում, թե՞ մամայիդ: Թեեւ հարցադրումը կարճ պատասխան էր ենթադրում , բայց խորամանկում էի, ու ասում՝ թե՛ պապային, թե՛ մամային: Դրանով, իմ արեւին, կանխում էի իմ սիրույն ավելի քիչ արժանացած ծնողներիցս մեկի վրդովմունքը:
Երբ սկսեցի իրարից տարբերակել նաեւ արդարն ու անարդարը, գեղեցիկն ու տգեղը, խորամանկությունն ու միամտությունը, իմ նախասիրություններն ու ճաշակը ճշտող հարազատներս սկսեցին ավելի լուրջ երկընտրանքներ առաջադրել. -ձեր դասարանից որ մեկին ես ավելի շատ սիրում՝ Լալայի՞ն, թե՞ Ալլային, Կառայի՞ն, թե՞ Զառային…
Ավելի հասուն տարիքում, երբ արդեն իմ կյանքի կարեւորագույն ընտրությունների հարցում կարողացել էի խուսափել լուրջ սայթաքումներից, ու դեպի ապագա տանող իմ քայլերն ավելի հաստատուն էին թվում, առօրյա կյանքում ի հայտ էին գալիս նոր տիպի մանր-մունր երկընտրանքեր:
Հյուրասիրվելիս, օրինակ, հարցնում էին՝ թե՞յ ես սիրում, թե՞ սուրճ: Ես էլ բլից պատասխանի համար նախատեսված ժամանակի մեջ տեղավորվելու շտապողականությամբ, ինքս ինձ մտածում էի՝ եթե թեյ ասեմ, պիտի հարցնեն՝ սեւ ,թե՞ կանաչ , սեւի դեպքում էլ ՝ բա՞ց գույնի, թե՞ մուգ, փո՞քր բաժակով, թե՞ մեծ, սա՞ռը, թե՞ տաք… Դրա համար էլ անմիջապես պատասխանում էի՝ «հայկական դառը սուրճ»:
Եղել են դեպքեր, երբ լավի ու վատի միջեւ ընտրություն կատարելու իմ նախկին գիտելիքներն այլեւս ժամկետանց են եղել: Օրինակ, պատահել է, երբ համապետական ընտրություններին ստիպված եմ եղել ոչ թե ընտրություն կատարել լավի ու վատի, այլ վատի ու վատթարագույնի միջեւ: Ինչ արած, երբեմն նաեւ պետք է վատթարագույնից փրկվելու համար վատի փեշն ընկնել:
Անցնում էին տարիներն ու իմ առջեւ դրված երկընտրանքներին ավելանում էին նաեւ քաղաքական ու մշակութային կողմնորոշման հարցերը: Արեւե՞լքը նախասիրել, թե՞ Արեւմուտքը: Արեւելյա՞ն բարքերն ընտրել, թե՞ Արեւմուտքինը: Իմանալով հանդերձ, որ երկուսին միաժամանակ ընտրելով, իմ «սիրույն» չարժանացած կողմերից մեկի զայրույթը կանխելու խորամանկությունս այլեւս չէր անցնելու, որոշեցի ընտրել երկուսն էլ՝ թե՛ Արեւելքը, թե՛ Արեւմուտքը, իհարկե, մերժելով դրանց վատ կողմերը:
Թվում էր, մանր-մունր ընտրանքներից բացի, այլեւս սպառվել է բախտորոշ երկընտրանքների պահեստարանը, երբ ի հայտ եկավ խաղաղության ու հայրենիքի միջեւ ընտրություն կատարելու այսօրվա առաջադրված դիլեման, որի հարցում իմ վճռականությունն այլընտրանք չուներ:
Իհա՜րկե հայրենիքը:
Մեր ինչի՞ն է պետք խաղաղ աշխարհն առանց Հայաստանի:
ԳՐԻԳՈՐ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ
