«Ջոկեր», «Արյունոտ Մերի», «Սարսափելի ծաղրածու», «Գորգոնա Մեդուզա» եւ այլ սարսափազդու կերպարների կարելի էր հանդիպել հոկտեմբերի 31-ի երեկոյան քաղաքի կենտրոնական փողոցներում:
Հոկտեմբերի 31-ին աշխարհի մի շարք երկրներում նշում են Հելոուինը, Հայաստանում՝ նույնպես: Ոմանց համար սա ուղղակի տոն է, որի ընթացքում կարելի է կոտրել ամենօրյա միօրինակությունն ու լիցքաթափվել, իսկ մի մասի համար էլ սա ուղղակի դրսից եկած տոն է, որը մեզ «սազական» չէ ու չի էլ կարող մերը դառնալ:
«Իհարկե հասկանալի է, որ շատերը դիմակավորված հանդես գալն օգտագործում են որպես ինքնադրսեւորման միջոց, սակայն մի բան ակնհայտ է, որ երեկոյան աշխատանքից հոգնած վերադառնալիս նման դեմքեր տեսնելը անտանելի է»,- մեզ հետ զրույցում ասում է 32-ամյա Մարետան, ապա ավելացնում, որ այդ ժամերին երեխայի հետ դուրս գալը հավասարազոր է սարսափ ֆիլմ դիտելուն:
Քաղաքում քայլելիս, հատկապես ակումբերի հարակից տարածքներում, դժվար չէ նկատել, թե որքան շատ են սատանիստական կերպարները: Եվ ցավալին այն է, որ երիտասարդներն իրենց պահվածքով շատ ներդաշնակ են իրենց կերտած կերպարի հետ:
20-ամյա Վալենտինան կամ, ինչպես ինքն իրեն անվանեց՝ Գորգոնա Մեդուզան, մեզ հետ զրույցում փորձեց իր կերպարն ու «տոնախմբությանը» մասնակցությունը արդարացնել ասելով. «Իրականում այս ամենին կարելի է շատ թեթեւ նայել՝ այն համարելով ազատ կամքի դրսեւորում կամ ուղղակի երիտասարդական խրախճանք: Այսօր ներկայացել եմ Գորգոնա Մեդուզայի կերպարով, որը հունական դիցաբանության մեջ հայտնի էր իր հայացքով, որի միջոցով կարողանում էր քարացնել իր աչքերի մեջ նայող մարդկանց»,- նշեց զրուցակիցս ավելացնելով, որ ինքը կերպարի հետ որեւէ նմանություն չունի ու կերպարային ընտրությունը եղել է շատ պատահական:
«Եթե հիմա երիտասարդներին հարցնենք Բարեկենդանի տոնի խորհուրդն ու նշանակությունը, ինձ չի թվում, որ այստեղ հավաքվածներից որեւէ մեկը կիմանա, կամ մեկ այլ օրինակ՝ ձմռանը ավելի սիրով նրանք նշում են Սբ. Վալենտինի տոնը, քան Սբ. Սարգիսինը»,- ասում է Լիանան ու ավելացնում, որ հայկական մոռացված շատ տոներ ունենք, որոնք կարելի է վերհիշել ու նույն խանդավառությամբ տոնել:
Վերջերս սոցցանցում մի հրապարակում տեսա, որտեղ գրված էր. «Մենք Հելոուինը չենք նշում, այլ դրա մեջ ենք ապրում»:
Կընդունենք Հելոուինը, թե ոչ՝ յուրաքանչյուրս մեզ համար ենք որոշում, սակայն մի բան հստակ է, որ որդեգրելով ու նմանակելով օտարազգի ավանդույթերն ու սովորությունները՝ կորցնում ենք մեր ազգայինը:
ՀԱՍՄԻԿ ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ
Խմբ. կողմից.-Նույն տոնախմբության կապակցությամբ անկարելի է չնշել Սեուլում՝ Հարավային Կորեայի մայրաքաղաքում հոկտ. 31-ին պատահած արյունալի, զանգվածային ողբերգությունը, որին զոհ գնացին ավելի քան մեկ հարյուրյակ անմեղ «սատանաներ», երբ երիտասարդության շրջանում մե՜ծ ժողովրդականություն վայելող մի «աստղ» ժամանեց դեպքի վայր: Մահացածների ու վիրավորների մեծ մասը հրմշտոցից ոտքի կոխան էին դարձել բառի իսկական առումով:
