Լոռվա ջրհեղեղից անցել է մեկ ամիս, բայց գիժ Դեբեդի ավերածության հետքերը դեռ ամենուր են: Ավերված ճանապարհների, կամուրջների փոխարեն նորերը չեն կառուցվել, աշխատանքներ տարվել կամ տարվում են այնքանով միայն, որ Մ6 միջպետական ճանապարհը միակողմանի եւ գրունտային վիճակով երթեւեկելի լինի: Այն, ի դեպ, Հայաստան-Վրաստան միջպետական ճանապարհ է: Ախթալայի կիսավեր կամուրջը, որ արտաքին աշխարհին է կապում նաեւ հարակից 6 համայնքերը, կիսով չափ դեռ եռակցված երկաթների հույսին է: 7 տոննայից ավելի ծանրության մեքենա՝ բեռնատար, դրա վրայով անցնել չի կարող: Ալավերդիի Սանահին կայարանի, Քարկոփի, Այրում կայարանի կամուրջներից հույս չկա: Այս համայնքերը դեռ հետիոտնային կամրջակների հույսին են:
Տիղմի եւ խոնավության հոտը դեռ աղետի գոտու՝ մոտ 40 համայնքների, բնակիչների քթում է: Ջրասույզ եղած տներում մարդիկ չեն ապրում: Գյուղացիները, որոնց այգիները եւս վարարած գետը քշել տարել է, շվարած մնացել են՝ ի՞նչ անել, ինչպե՞ս հետ բերել ջրի հետ հոսած-գնացած հողը, ծառերն ու բերքը:
Քարկոփ համայնքը, որ ամբողջությամբ էր ջրի տակ հայտնվել, բնակիչներն էլ տարհանվել էին, դեռ տիղմի ու ցեխի դեմ է պայքարում: Միակ բանը, որ մարդիկ կարողանում են «փրկել», պահածոյացված տարաներն են. սրբում են տիղմի շերտից ու նորից շարում դարակներում:
Աղետից կարճ ժամանակ անց վերականգնվեց երկաթուղու՝ ջրի տակ անցած հատվածն ու Հայաստանը գոնե այս կերպ կապվեց արտաքին աշխարհի հետ՝ առանց ընդհատումների: Բայց երկաթգծերի վերականգնումը ոչ թե մեր չքնաղագույն կառավարության շնորհնքն էր, այլ այն սպասարկող «Ռուսական երկաթուղու»:
Իսկ ի՞նչ են արել այս ընթացքում պետական այրերն ու պատկան մարմիններն աղետի հետեւանքները փոքր-ինչ մեղմելու համար: Ասել, թե ոչինչ չեն արել, սուտ կլինի. օպերատիվ շտաբի հիմնական «դերակատարները» (լոռեցու ասած՝ «մեյդան ընկածները»), փայլել են բլոգերի աշխատասիրությամբ: Նախ ռուսների արածը՝ երկաթգծերի վերականգնումը, իրենց են վերագրել, ապա իրար հերթ չտալով՝ տեսահոլովակներ հրապարակել, թե ինչպես են կռիվ տալիս ցեխի ու տիղմի հետ. լաքած կոշիկներով դրանց մեջ «քայլել են, քայլել են, քայլել»:
Ինչպե՞ս էին հասցնում աղետի առաջին իսկ օրվանից սկսած, երբ, թվում է, անգամ քիթ սրբելու ժամանակ չպետք է ունենային, դրոն թռցնել, վերեւից նկարել իրենց, ապա այդ ամենը մոնտաժել, տակն էլ գոռվարդանյանական երաժշտություն դնել եւ հրապարակել՝ մարդկանց աչքին թոզ փչելով, թե «վայ-ամեն» աշխատում են:
ՍԵՎԱԿ ՎԱՐԴՈՒՄՅԱՆ
