Երկու անվանի ջութակահարների՝ Նիկոլայ Մադոյանի եւ Հայկ Կազազյանի համերգային «մենամարտն» ավարտվեց բարեկամական «ոչ ոքի»-ով: Նրանցից ուրաքանչյուրն ունի իրեն հատուկ կատարողական արվեստի յուրատիպությունը. դա ջութակի հունչը «կորզելու» վարպետության սեփական անցած ճանապարհն է, այսպես ասած՝ «ձայնային տեմբրը», կոմպոզիտորների գործերը մեկնաբանելու անհատական մեկնակետը եւ կերպը, բեմական պահվածքի չկրկնվող տեսակը, եւ մի համերգի շրջանակում դրանց համադրությունն առանձնակի հետաքրքրական էր ունկնդրելն ու ակնդրելը:
Գինեսի ռեկորդակիր, Հայաստանի Հանրապետության վաստակավոր արտիստ Նիկոլայ Մադոյանը մասնակցել է միջազգային երաժշտական բազմաթիվ մրցույթների, ելույթներով հանդես եկել աշխարհի լավագույն սիմֆոնիկ նվագախմբերի եւ այնպիսի դիրիժորների հետ, որպիսիք են Ֆրանս Բրյուգենը, Կլաուդիո Աբադոն, Առնոլդ Կացը, Դմիտրի Կիտայենկոն, Վալերի Գերգիեւը, Լեոպոլդ Հագերը, Նիկոլայ Ալեքսեեւը, Վասիլի Սինայսկին, Էրիխ Վեխտերը, Ջորջ Ա. Ալբրեխտը, այլք:
Ջութակահարների համերգային «մենամարտի» մյուս մասնակիցը՝ Հայկ Կազազյանը, միջազգային երաժշտական բազմաթիվ մրցույթների դափնեկիր է: Սովորել է Սայաթ-Նովայի անվ. երաժշտական դպրոցում, ապա՝ Մոսկվայի Գնեսինների անվ. հատուկ երաժշտական դպրոցում եւ Չայկովսկու անվ. Մոսկվայի պետական կոնսերվատորիայում, ինչպես նաեւ Լոնդոնի Երաժշտության թագավորական քոլեջում՝ Իլյա Ռաշկովսկու մոտ: Աշակերտել է Մոսկվայի պետական կոնսերվատորիայի պրոֆեսոր Էդուարդ Գրաչին: Դասախոսում է Մոսկվայի Պ. Ի. Չայկովսկու անվ. պետ. կոնսերվատորիայում, Մոսկվայի պետական ակադեմիական ֆիլհարմոնիայի մենակատարն է:
«Կատարողական արվեստը մեծ աշխատասիրություն ու ջանադիր աշխատանք է պահանջում,- մի առիթով ասել է նա:- Եթե սիրում ես քո գործը, պետք է անթերի կատարես, որպեսզի կարողանաս վայելել արդյունքը: Այս պարզ ճշմարտությանը հետեւելուց բացի, նաեւ մեծ պատասխանատվության զգացում ունեմ հանդիսատեսի, ունկնդրի հանդեպ: Ցանկանում եմ կատարել երաժշտությունը այնպես, ինչպես գրել է կոմպոզիտորը: Ուզում եմ հիշեցնել կոմպոզիտոր Ռուբենշտեյնի խոսքերը. «Կատարել՝ նշանակում է կրկին ստեղծագործել»:
Արամ Խաչատրյան մեծ համերգասրահում կայացած համերգին, իրոք, հայ ջութակահարների զույգը կատարեց, ասես, կրկին ստեղծագործում էին: Առաջին բաժնում Հայաստանի պետական կամերային նվագախմբի նվագակցությամբ նրանք, իրար հերթ տալով՝ հաջորդաբար կատարեցին Անտոնիո Վիվալդիի հուզախառն, հոգեցունց ստեղծագործությունները, իսկ երկրորդ մասում՝ բացառապես Նիկոլո Պագանինիի՝ կատարման համար բարդագույն, կրքոտ, վառվռուն երկերը: Առաջին բաժնում երաժիշտները հանդիսականին տարան դեպի նիրվանա, հոգիների հանգրվան. Վիվալդիի ջութակի համար կոնցերտները, ինչպես նաեւ «Տարվա եղանակներ»-ից դրվագները տարբեր երանգափոխերով ներկայացվեցին՝ իբրեւ հարափոփոխ տրամադրությունների տեղատարափ, որ ունկնդրին դարձնում է առավելագույն զգայուն: Վիվալդիի երկերով հաղորդվող զգացմունքների խորությունն ու անկեղծության անչափելիությունը, գումարած՝ երաժշտական կառույցների բացառիկ ներդաշնակությանը, ինչպես միշտ, կախարդական տպավորություն են թողնում, եւ այդ կախարդանքը ջութակահարների զույգը հաջողությամբ հաղորդեց այս յուրատիպ «մենամարտին»: Այս պայմանական մենամարտերը համերգային երկու բաժիններում եզրափակվեցին Մադոյան-Կազազյան զույգի միասնական կատարումներով: Թե՛ Վիվալդին, թե՛ Պագանինին երկուսի զուգանվագներով հնչեցին մի առանձին հմայչությամբ, Մադոյանի վերացած-անդադրում-անվերջակետ հուզախռիվ խառնվածքին գումարելով Կազազյանի հավասարակշիռ-խոհականությունը:
Պագանինիի՝ վիրտուոզությանը հարիր էին երկու ջութակահարների բեմելույթները: Կատարվեցին «Կապրիս 24 լա մինոր»-ը, ջութակի եւ նվագախմբի համար գրված լա մինոր «Տարանտելլա»-ն, մի լարի համար գրված ֆանտազիան «Մովսես» օպերայից, «Լա Կամպանելլա» ռոնդոն, «Մշտական շարժում»-ը:
Իտալացի մեծանուն կոմպոզիտորների գլուխգործոցների ներկայացմամբ այս համերգը հովանավորվում էր Հայաստանում Իտալիայի դեսպանատան կողմից: Դիրիժորական վահանակի մոտ էր Ջանլուկա Մարչանոն:
ՀԱՍՄԻԿ ՍԱՐԳՍՅԱՆ
