Ծննդօգնության հավաստագրերի տեղայնացումը թերեւս բերի ոլորտի մասնավորեցման: Այսպես է կարծում սոցիոլոգ Ահարոն Ադիբեկյանը, ըստ որիՙ մեզանում առողջապահությունն առանց այն էլ արդեն մասնակիորեն մասնավորեցվել է:
Առողջապահության նախարարի հրամանով այս տարվա մայիսի 1-ից մարզերի կանայք այլեւս չեն կարող անվճար ծննդաբերել Երեւանում: Եթե ուղեգրում կա դեպի Երեւան, ապա ծննդօգնությունը կլինի պետպատվերով, սակայն մյուս դեպքերում հղի կանայք ծննդալուծման համար եթե Երեւան են գալիս, ապա պետք է վճարեն ծննդօգնության տվյալ հիմնարկին: Մարզում բնակվող հղի կինը, որն ունի նորմալ ընթացքով հղիություն, անվճար ծննդալուծման իրավունք է ունենալու միայն մարզի վարչական տարածքի իր նախընտրած հիմնարկում: Պետական հավաստագրերի տեղայնացման գործընթացը մայիսի մեկից արդեն մեկնարկել է:
Երեկ «Նոյյան տապան» ակումբում ասուլիսի ժամանակ սոցիոլոգը մտահոգություն հայտնեց, որ նախարարի որոշումը կհանգեցնի մասնավոր ծննդատների թվի ավելացման: Ըստ նրա` Երեւանում կենտրոնացված է բժիշկների 2/3-ը, հետեւաբար մայրաքաղաքում կանայք լավ մասնագետների ավելի հեշտ կգտնեն, քան մարզերում, եւ Երեւանի ծննդատներում կգոյանան հերթեր, իսկ մարզերի ծննդատները կդատարկվեն: Թեեւ հանրապետությունում հիմա աշխատում է 850 մանկաբարձ-գինեկոլոգ ու բոլոր մարզերը մանկաբարձ-գինեկոլոգներով ապահովված են, այնուամենայնիվ կադրային ներուժը կենտրոնացված է մայրաքաղաքում: Բժշկական կադրերի մեկնումը մարզեր պետք է դարձնել ավելի գրավիչ, եւ այսօր դա ընդհանուր համակարգային խնդիր է:
Երեւանում ծննդալուծման համար մարզերի կանայք, որոնք առանց ուղեգրման են եկել, պետք է վճարեն 107 հազար դրամ, ինչը բոլոր կանայք իրենց թույլ տալ չեն կարող: Սոցիոլոգն ասում է` գյուղերի բնակչության միայն 15-20 տոկոսը կարող են ծննդաբերել գումարով ծննդօգնության այլ հիմնարկում եւ ավելի լավ պայմաններում: Ահարոն Ադիբեկյանը շեշտում է, որ պետք է պայման դրվեր, որ ծննդօգնության հիմնարկներն իրարից հիվանդների չփախցնեն: Առանց սոցիոլոգի դիտարկման էլ հասկանալի է` ովքեր գումար ունեն, կարող են վճարել ու ծննդաբերել իրենց նախընտրած բուժհիմնարկում, եւ սա վերաբերում է ոչ միայն ծննդօգնությանը, այլեւ բուժօգնության մյուս ոլորտներին:
Ընդհանուր տպավորությամբ` Ահարոն Ադիբեկյանը թեմային լավ չէր տիրապետում, չէր ուսումնասիրել ոլորտը ու ոչ էլ կատարել էր սոցիոլոգիական հարցում Դերենիկ Դումանյանի որոշման վերաբերյալ, նա մեջբերեց, սակայն, պաշտոնական մի վիճակագրություն, ըստ որիՙ 2000 թվականին տան պայմաններում ծննդաբերել է շուրջ 1000 կին, 2005-ին` 650, իսկ 2011-ին` 150 կին: Այս միտումը, սոցիոլոգի կարծիքով, ցույց է տալիս ծննդօգնության հիմնարկների հանդեպ վստահության ավելացում:
Ըստ առողջապահության նախարարության տվյալների` Հայաստանում ներկայումս կա ստացիոնար ծննդօգնության 64 հիմնարկ, որից 11-ը գործում է Երեւանում, իսկ 53-ը` մարզերում, ընդ որում 64-ից 6-ը ծննդօգնության երրորդ մակարդակի բուժհիմնարկներ են ու կարող են ընդունել տարբեր տեսակի ախտորոշում ունեցող հղիների: Նախարարության փոխանցմամբ` ծննդօգնության հայաստանյան բոլոր հիմնարկներում ծննդաբերություններն ընդունում են մանկաբարձ-գինեկոլոգները` անկախ հանգամանքիցՙ ծննդաբերությունը բարդացած է, թեթեւ շեղումով, թե՞ նորմալ: Եվրոպական երկրներում նորմալ ծննդաբերություններն այսօր ընդունում են ընտանեկան բժիշկներն ու մանկաբարձուհիները, սակայն Հայաստանում բոլոր տեսակի ծնունդների ընդունումը հանձնարարված է մանկաբարձ-գինեկոլոգներին, որոնք համարվում են ավելի բարձր որակավորման մասնագետներ, քան ընտանեկան բժիշկներն ու մանկաբարձուհիները:
