ՎԱՐԴԱՆ ԶՈՐԻԿԻ ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ, ԵՊՀ ընդհանուր լեզվաբանության ամբիոնի վարիչ
Հազվադեպ է պատահում, որ հասարակական կարծիքը հրապարակայնորեն պաշտպանի մեղավորին: Այն էլ մի դեպքում, երբ այդ մեղավորի խղճին ծանրացած է երկու անմեղ երիտասարդի կյանք: Խոսքս, հասկանալի է, տաղանդավոր արտիստիՙ Վարդան Պետրոսյանի հետ պատահած դժբախտության մասին է, որին զոհ գնացին միեւնույն ընտանիքի երկու երիտասարդներ: Մահվան ելքով վթարները, ցավոք, գրեթե սովորական են դարձել մեր առօրյայում եւ, որպես կանոն, դրանց նկատմամբ ընթացակարգը եւս սովորական է, այսինքնՙ այն, ինչը նախատեսված է օրենքով: Սովորական է նաեւ այն, որ ոչ հազվադեպ իսկապես մեղավորներին հաջողվում է խուսափել պատասխանատվությունից եւՙ ոչ առանց օրենքի պաշտպանների աջակցության (հակառակ դեպքում դա պարզապես հնարավոր չի լինի): Անվանի արտիստի մասնակցությամբ տեղի ունեցածը առանձնահատուկ է նրանով, որ մի կողմումՙ միեւնույն ընտանիքի երկու երիտասարդներ են, որոնց կորուստը հնարավոր չէ փոխհատուցել ոչնչով, այն անամոք վերքի նման հետագա ողջ կյանքի ընթացքում տանջելու է նրանց ծնողներին ու հարազատներին, իսկ մյուս կողմումՙ տաղանդավոր դերասանի հետագա ճակատագիրն է, որը, անկախ այն բանից, կատարվածի համար պատասխանատվություն կկրի օրենքի ողջ խստությամբ, թե՞ այնուամենայնիվ կգտնվեն մեղմացուցիչ հանգամանքներ, միեւնույնն է, հանգիստ չի լինի իր խղճի առջեւ: Չնայած որ տեղի ունեցածը դժբախտ պատահար է (այլ բացատրություն պարզապես գոյություն չունի), բայց եւ այնպես այդ դժբախտ պատահարին զոհ են գնացել միեւնույն ընտանիքի երկու անմեղ երիտասարդ: Ոչ ոք իրավունք չունի եւ բարոյական չի լինի զոհվածների հարազատներից պահանջել, որ նրանք հրաժարվեն պատասխանատվություն պահանջելու իրենց իրավունքից: Բայց փոխարենը մենք կարող ենք հայցել նրանց ներողամտությունըՙ համոզված լինելով, որ այս պահին նրանց ամենից անկեղծ կարեկիցն ու բարեկամը Վարդան Պետրոսյանն է, անկախ վերջինիս նկատմամբ նրանց դիրքորոշումից: Ուստի եկեք չկործանենք Վարդան Պետրոսյան անկեղծ տաղանդին: Ոչ միայն իր բեմական խոսքով, այլեւ հասարակական վարքագծով նա ապացուցել է, որ իր ժողովրդի ցավերի ու հոգսերի կրողն է, ի տարբերություն այլոց, որոնք գերադասել են եւ գերադասում են իրենց բարեկեցիկ ու հարմարավետ կյանքը:
Ավելորդ չեմ համարում դիմել նաեւ հայրենի իշխանություններին եւ մասնավորապես հանրապետության նախագահինՙ հավատալով, որ իրենք նույնպես ոչ պակաս գնահատում են անվանի արտիստի տաղանդը եւ իրենցից կախվածը կանեն, որպեսզի նա այսուհետեւ նույնպես կարողանա իր ձիրքը ծառայեցնել ժողովրդին: Իսկական մտավորականը մշակույթի, գրականության, գիտության, պետական կամ քաղակական այն գործիչն է, ով ապրում է իր ժողովրդի ու երկրի հոգսերով, եւ ոչ թե նա, ով այդ հոգսերի մասին հիշում է, երբ, ինչպես ժողովուրդն է ասում, «իր ոտքը տրորում են»: Ցավոք, չենք կարող ասել, թե այժմ մեծ է մեր իսկական մտավորականների թիվը: Համոզված ենք, որ Վարդան Եղիշեի Պետրոսյանը այդ քչերից է: Եկեք չկործանենք անկեղծ տաղանդը:
