Ապրիլի 25-ին, երբ գերմանահայությունը Բեռլինում կանցլերի գրասենյակի առջեւ համախմբված «Ճանաչումՙ հիմա՛» էր վանկարկում, գերմանահայ գործիչ Ժիրայր Քոչարյանը մոտեցել էր Հալլե- Վիթթենբերգի Մարտին- Լյութեր համալսարանի «Հայկական ուսմանց Մեսրոպ» կենտրոնի ղեկավար Արմենուհի Դրոստ- Աբգարյանին ու ասել, թե վերջինս եւ ես նրա թշնամիներն ենք: Հաստատ համոզված լինելով, թե մանավանդ ապրիլի 25-ին, հայը հային ի՞նչ թշնամի, եթե թշնամի, ապա մի քանի կիլոմետր հեռու ցույցի դուրս եկած թուրքերն են երեւի, մոտեցա Ժիրայր Քոչարյանին, ձայնագրիչս միացրեցի ու հարցրի.
– Պարո՛ն Քոչարյան, Ձեր դժգոհությունը ո՞րն է:
– Որ դու Բեռլինի հայկական բաժնի մասին գրել ես անձից, որը տեղյակ չէ:
– Ի՞նչը տեղյակ չէՙ հայագիտությունի՞ց տեղյակ չէ:
– Մանրամասնությունից տեղյակ չէ: Հնդեվրոպական եւ համեմատական լեզվաբանության հայկական բաժնի մանրամասնությունների մասին տիկինը տեղյակ չի:
– Հայագիտությունից տեղյա՞կ է, թե՞ չէ:
– Չեմ գիտիՙ իրանից պիտի հարցնես:
– Ես Ձեզ եմ հարցնումՙ Դուք Ձեզ հայագետ եք համարում, ուզում եմ Ձեզանից իմանալ:
– Չէ, ես ոչինչ ինձի չեմ համարում: Դու իսկի ո՞վ ես, որ էս հարցերը հարցնում ես ինձնից:
– Ես լրագրող եմ եւ իրավունք ունեմ հարց տալու:
– Ես էլ իրավունք ունեմ քո պես սուտ լրագրողի ոչ մի անգամ պատասխան չտամ:
Արմենուհի Դրոստ Աբգարյան – Մի՛ վիրավորեք, պարո՛ն Քոչարյան:
– էս մարդը սուտասան մեկն է, ինքը շատ անգամ ներկա չի գտնվում միջոցառումներին, այդ միջոցառումների մասին գրում է:
– Ո՞ր միջոցառումների:
– Մոնթե Մելքոնյանի մասին, երկու հատ տղաներ ապրիլի 24-ին եկել էին, ուզում էին Մոնթե Մելքոնյանի նկարն իրենց հետ ման տային, տիկինը խառնվում է, ասում էՙ էսօրըՙ ապրիլ 24-ը, ի՞նչ կապ ունի Մոնթե Մելքոնյանի հետ:
– Նման բան չի եղել, ինձ ցույց տվեք:
– Ցույց կտամ:
Արմենուհի Դրոստ Աբգարյան – Պարոն Քոչարյան, մենք շատ քիչ ենք, ափսոս է, որ…պիտի նստենք իրար հետ խոսենք:
– Անպայման:
Հետո, երբ նկատեց, որ շարունակում եմ ձայնագրել, գոռաց.
– Ես չեմ ուզում քո հետ խոսամ, ես խոսում եմ ու չեմ ուզում, որ դու ձայնագրես…
Ու շպրտեց ձայնագրիչս, նույնը երեւի ինձ հետ կաներ, եթե հայերից մեկը նրա առջեւ չկանգներ նույն պահին ու չասերՙ ամոթ չէ՞: Ձայնագրիչս բարեբախտաբար չի կոտրվել ու անխնա Ձեր ուշադրությանը հանձնեցՙ ինչ արձանագրել էր: Երբեւէ չի եղել, որ «սուտ» բան գրեմ, իմ սուբյեկտիվը շատերի համար, հուսամՙ հենց օբյեկտիվն է, ստորագրությունս ոչ մի հոնորարի դիմաց չի վաճառվել, բայց հազար հայի մեջ ինձ քանի՞սն են ճանաչում… «Ազգի» 2011- 09- 10-ի համարում տպագրված «Հայագիտական ամբիոնի նպատակը հայ գիտությունն ու մշակույթը Գերմանիայում հայտնի դարձնելն է» վերնագրյալ մեր խիստ առարկայական հարցազրույցը դուր չէր եկել Ժիրայր Քոչարյանին, 2011- 12- 03- ին մեր թերթում «Պարզաբանումներ մի հրապարակման առիթով» վերնագրով պատասխան էր գրել: Ի՛ր իրավունքն է, ասում էի նրանց, որ ինձ ճանաչելով, գրածը կարդալով հորդորում- հարցնում էինՙ չե՞ս պատասխանելու: Թանկ չէ՞ ընթերցողի ժամանակը, մտածում եմ նաեւ հիմա, երբ ինձ այս ամենը պատմել է հրամայում առաջին հերթին Ժամանակըՙ ապրիլի 24-ի հաջորդ օրը, մտավորական- հայագետի տիտղոսը, որ թղթի առջեւ «անկեղծանալուց» 4 տարի անց էլ չի խաղաղվել. թշնամի բառի բացատրությունը լրագրող բառով «լրահարստացրած» նախՙ մեր Դուք-ին դու-ով է պատասխանում, զրպարտում, վիրավորում… դատարա՞ն գնանք:
Մտածում եմՙ ի՞նչ կլիներ, եթե վերբալ բռնությամբ չսահմանափակվելու փորձը չկանխվեր… իհարկե ցույցը հսկող ոստիկանների միջամտությունը պետք կգար, միգուցե գերմանական մամուլը գրեր… մի՞թե 100- ամյակի ծանր ժառանգությունը հաջորդ օրը հանդուրժել ու մանավանդ սիրել չի պարտադրում:
Բեռլին
Խմբ. կողմից.- Նկատի ունենալով լրագրողի նկատմամբ անհարգալից վերաբերմունքը եւ բռնություն գործադրելու փորձը, «Ազգ»ը այսուհետեւ տեղ չի տալու պրն Ժ. Քոչարյանի գրություններին, որոնց սրբագրումը, ի դեպ, աշխատատար եւ ժամանակատար գործ է միշտ եղել մեզ համար:
