«Պատերազմում հերոսանում են կյանքում հերոսավայել ապրողները…»:
Այսօ՛ր պատիվ ունեմ խոսելու իմ հերոսի մասին: Լինելով հերոսի քույր՝ հպարտությունն իմ ուսերին եմ կրում եւ կրելու եմ այդ պարտքը, ընդմիշտ:
Մայրս մեզ մանկուց ասել է, որ ամեն ինչից թանկ Հայրենիքն է, եթե չլինի մեր երկիրը, չենք լինի նաեւ մենք…
Քաջերի սահմանը իրենց զենքն է, եւ ամեն հայ ընդունակ է մարտիրոսանալու, իսկ ամեն մարտիրոս Հերոս է…: Ճշմարիտ հերոսները նրանք են միայն, որոնք մեծագործում են եւ առաքինանում իրենց վտանգված հայրենիքը պաշտպանելու ժամանակ: Գոռ Ռոբերտի Վարդանյանը իմ եղբայրն է, ծնվել է 20 տարի առաջ, ճիշտ 2003 թվականի հունվարի 27-ին, Արարատի մարզի Մասիս քաղաքի Սիս համայնքում:
2009-2010 թթ. ընդունվել է համայնքի միջնակարգ դպրոց եւ 2022 թվականին ավարտելով մեկնել է ծառայության: Մեր ընտանիքի միակ արու զավակն է Գոռը երկու քույրերի եղբայր: Գոռը բազմակողմանի էր զարգացած, երեք տարեկան հասակից հաճախել է սպորտի, զբաղվել է տարբեր սպորտաձեւերով: Ներկայացնելով Հայաստանը տարբեր երկրներում՝ նվաճել է բազմաթիվ մեդալներ: Զբաղվել է ձյուդո սպորտաձեւով մինչեւ 13 տարեկանը, տիրապետել է ճկուն մարտ վարելու արվեստին: Այնուհետեւ ընդգրկվել է, մինչեւ 17 տարեկան դառնալը, կարատեի խմբակ: Նվաճել է բազմաթիվ մեդալներ: 2017 թվականին Թբիլիսիում անցկացված միջազգային մրցույթում ներկայացնելով Հայաստանը՝ գոտեմարտել է ադրբեջանցի մարզիկի հետ եւ հաղթելով նրան գրավել է առաջին պատվավոր հորիզոնականը եւ ստացել ոսկե մեդալ:
Գոռը բազմակողմանի զարգացած, համեստ, խելացի եւ անչա՜փ ազնիվ անձնավորություն է (անցյալով խոսելը շատ դժվար է…): Օգնում էր մարդկանց անշահախնդրորեն, կյանքն էլ կտար հանուն իր ընկերների:
Դասընկերները, հարազատները եւ բոլոր-բոլոր մարդիկ, ովքեր ճանաչում են Գոռին, նրան հիշելիս միշտ հուզվում եւ ժպտում են միաժամանակ… Դպրոցի բոլոր սաների համար հիմա նա ՀԵՐՈՍ Է: …Ընկերներն ասում են, որ չկա մի լավ բան, որը հիշելիս Գոռի հետ չկապենք:
Թեեւ հույսը կորցրել ենք բոլորս,բայց ինչպես ասում են՝ թունելի վերջում միշտ լույս է լինում…
Եղբայրս շատ նպատակներ ուներ, որոնք պիտի իրագործեր…
Նրա հետ ամեն բնագավառից զրուցել կարելի էր: Դպրոցում սովորելու տարիներին զուգահեռ զբաղվել է նաեւ լողով: Ավարտելով դպրոցը, հանձնելով ավարտական քննությունները, Գոռը՝ 2022 թվականին հուլիսի 8-ին զորակոչվել Հայկական բանակ: Ցանկանում էր համալսարան ընդունվել ծառայությունից վերադառնալուն պես, դառնալով սպորտային բժիշկ:
Եղբայրս ծառայության է անցել ՀՀ Գեղարքունիքի մարզի Ճամբարակ համայնքի զորամասում: Ծառայության ընթացքում զբաղվել է պատասխանատու աշխատանքներով: Սկզբնական շրջանում եղել է դիրքի ավագը, զինվոր ընկերների պատասխանատուն: Չափազա՛նց մեծ պատասխանատվությամբ է վերաբերվել իր ծառայությանը: Բանակ մեկնելուց մեկ շաբաթ անց բոլոր նորակոչիկ զինվորները եղել են դիրքերում,հենց իրենք էլ իրենց սեփական ուժերով խրամատներ են պատրաստել: Գոռը չի եղել հասարակ զինծառայող, տիրապետել է հատուկ զինատեսակի, բանակում հետախոյզ եւ դիպուկահար էր, չափազանց կազմակերպված լինելով ամեն ինչի վերաբերվել է պատասխանատվությամբ:
Եղբայրս իր զինակիցների եւ հրամանատարի հետ միասին եղել է Վարդենիսի շրջանի Վերին Շորժայի դիրքերում: Դիրքեր բարձրանալուց առաջ վատ կանխազգացում է ունեցել, սական լինելով պատասխանատու եւ նվիրյալ իր գործին՝ գիտակցել է, որ իր կողքին ընկերներն են, իսկ մեջքին՝ Հայրենիքը: Սեպտեմբերի 12-ին, ժամը 00:00-ին սկսվում է չարաբաստիկ պատերազմը… մինչեւ 13-ի առավոտյան ժամը՝ 05:00 եղել են թեժ մարտում: Պայքարել են հանուն հայրենիքի, չեն լքել իրենց դիրքը, ոչնչացրել են բազմաթիվ հակառակորդների, սակայն ունեցել են զինամթերքի պակաս եւ գտնվել են շրջափակման մեջ, բայց չեն նահանջել, կռվել են իրենց արյան գնով մինչեւ վերջին շունչը: Վերջին րոպեներին Գոռը թույլ չի տվել, որ հակառակորդը մոտենա. պայթեցնելով նռնակը՝ եղբայրս ոչնչացրել է իրենց մոտեցող թշնամիներին, եւ ինքն էլ զոհվել հերոսաբար:
Հայրենիքն ապրում է Գոռի ու նրա ընկերների հայրենասիրությամբ:
Փա՛ռք եւ հավերժ խոնարհում:
ՀԱՍՄԻԿ ՎԱՐԴԱՆՅԱՆ
