Խաղաղության պայմանագրի ստորագրման միակ ժամկետը, որ այսօր կա, մինչև տարեվերջ է, և այդ ժամկետը սահմանել է Վաշինգտոնը. Բայդենի վարչակազմը հանձնառու է պայմանագրի ստորագրմանը հասնել նշված ժամկետում, սակայն կստացվի՞ դա, թե ոչ, ոչ ոք հստակ կանխատեսել չի կարող, որովհետև իրավիճակն անընդհատ փոփոխվում է։ Azg.am-ի թղթակցի հետ զրույցում այս մասին ասաց քաղաքագետ Դավիթ Ստեփանյանը՝ անդրադառնալով ՀՀ վարչապետի՝ կառավարության նիստում արած այն հայտարարությանը, որ Հայաստանի և Ադրբեջանի պատվիրակությունները Վաշինգտոնում համաձայնեցնում են խաղաղության պայմանագրի տեքստը։
«Այն, որ ամերիկացիները ուզում են հասնել դրան, փաստ է։ Հայկական կողմն էլ է այս մասին ասել։ Այն, որ հայկական կողմը համաձայն է բոլոր ամերիկյան առաջարկություններին, դա էլ է փաստ։ Կա երկու կողմ, որոնք համաձայն չեն՝ Ռուսաստանն ու Ադրբեջանը»,- ասաց քաղաքագետը։
Ինչ վերաբերում է փաստաթղթի ստորագրումից հետո ներհայաստանյան հնարավոր զարգացումներին, Դավիթ Ստեփանյանը նկատեց՝ կարծիքները տարբեր են, սակայն ինքը հույս ունի, որ ողջամտությունը կհաղթի։
«Իսկ ողջամտությունը մեզ թելադրում է ստորագրել այդ պայմանագիրը՝ սեղանին դրված պայմաններով, այն է՝ հայ-ադրբեջանական սահմանի դելիմիտացիա 1975 թվականի քարտեզով՝ առանց անկլավների, տարածաշրջանային բոլոր կոմունիկացիաների վերաբացում, այլ ոչ թե միայն Սյունիքով անցնող ճանապարհը։
Ի դեպ, ճանապարհը պետք է անցնի ոչ թե Մեղրիով, ինչպես ցանկանում են ռուսներն ու ադրբեջանցիները, այլ Սիսիանի հատվածով։ Դա նշված է այն քարտեզում, որը Հայաստան և Ադրբեջան բերել էր ԵԱՀկ Մինսկի խմբի ամերիկացի վերջին համանախագահը։
Այսօր հենց դա է քննարկվում, այսինքն՝ քննարկվում է ճանապարհ, որտեղ լինելու է ՀՀ ինքնիշխանությունը և ոչ թե միջանցք։ Եվ երրորդ՝ պայմանագրի ստորագրումից հետո Ստեփանակերտ-Բաքու բանակցություններ՝ ամերիկյան միջնորդությամբ»,- նշեց Դավիթ Ստեփանյանը՝ ընդգծելով, որ 44-օրյան պատերազմից հետո սա այն մաքսիմումն է, որին կարող է հավակնել Հայաստանը. այլընտրանքը պատերազմն է։
Քաղաքագետի կարծիքով՝ բոլոր նրանք, որոնք չեն կիսում վերոնշյալ տեսակետը, ռեալիստ չեն կամ սպասարկում են ռուսների և ադրբեջանցիների օրակարգը։
