Այն փաստը, որ Արևմուտքը ցանկանում է օգնություն տրամադրել Հայաստանին, վատ չէ, բայց դրանք այն թվերը չեն, որ կարող են ամեն ինչ փոխել մեր երկրի պատմության մեջ։ Եթե համեմատելու լինենք Հայաստանին տրամադրվող օգնությունը և Ադրբեջանում կատարված ներդրումները, ապա կտեսնենք, որ միայն Մեծ Բրիտանիայի մասնավոր ընկերություններն ադրբեջանական տնտեսության մեջ 35 միլիարդ են ներդրել։ Եվս 15 միլիարդ ներդրել են Միացյալ Նահանգները։ Սրանք ակնհայտորեն շատ անգամ մեծ թվեր են, Azg.am-ի թղթակցի հետ զրույցում ասաց քաղաքագետ Արթուր Խաչիկյանը։
Հիշեցնենք, որ Եվրոպական հանձնաժողովի նախագահ Ուրսուլու ֆոն դեր Լեյենն այսօր՝ բրյուսելյան հանդիպումից առաջ, հայտարարել է՝ Եվրամիությունը չորս տարվա ընթացքում Հայաստանին կտրամադրի 270 միլիոն եվրոյի չափով դրամաշնորհային աջակցություն։
«Եթե նայենք Ուկրաինային տրամադրված օգնությանը, դա 300 միլիարդ դոլար է, եթե նայենք Իսրայելին և Թուրքիային տրամադրված օգնությանը, ապա միայն Իսրայելին մի քանի միլիարդ դոլարի օգնություն է տրամադրվել։ Այսինքն՝ Հայաստանին և մյուս երկրներին տրամադրված թվերի մեջ մեծ տարբերություն կա։
Մեկ անգամ ևս ուզում եմ ասել, որ մեր երկրին տրամադրվող օգնությունը վատ չէ, ողջունելի է, բայց դա չպետք է անել այն բանի հաշվին, որ մենք Ռուսաստանից պոկվենք, այդ պետության հետ թշնամանանք, որովհետև ՌԴ-ի հետ հարաբերությունները խզելու հետևանքով մեր կորուստները շատ ավելի մեծ և կարևոր կլինեն. Հայաստանը Ռուսաստանի հետ մի քանի միլիարդ դոլարի ներդրումներ և առևտուր ունի։ Պետք է լուրջ վերլուծություն կատարվի, ոչ թե էմոցիոնալ, քարոզչական, բլոգերական ճառեր ասվեն։ Պետք է թվերին նայենք։
Արևմուտքի հատկացումները լավ են, բայց, կրկնում եմ, դրանք չպետք է լինեն պատճառ, որպեսզի Հայաստանը թշնամանա իր հիմնական գործընկերոջ հետ։
Ռուսաստանից եկող մեր տրանսֆերտներ մի քանի միլիարդ դոլարի են հասնում, և եթե լինեն սանկցիաներ, սահմանափակվեն տրանսֆերտները և ՌԴ-ում աշխատող հայ միգրանտների իրավունքները, ի՞նչ է այդ ժամանակ լինելու»,- հարց հնչեցրեց Արթուր Խաչիկյանը։
Քաղաքագետը միաժամանակ ընդգծեց՝ չկան երաշխիքներ, որ եվրոպական շուկան գրկաբաց սպասելու է հայկական արտադրանքին. մեծ հարց է ՝ արդյոք հայ արտադրողները կկարողանան եվրոպական շուկաներում վաճառել իրենց ապրանքները։
«Չեմ կարծում, որ կկարողանան։ Այդ դեպքում ի՞նչ են անելու ֆրանսիացիները, իտալացիները, հույները, իսպանացիներն ու պորտուգալացիները, որոնք Եվրոպայում հիմնական գյուղատնտեսական ապրանքներ արտադրողներ են։ Մենք բոլորս տեսանք, թե վերջերս ինչ բողոքի ակցիաներ էին Ֆրանսիայում, Իսպանիայում և Գերմանիայում՝ կապված ուկրաինական արտադրանքի ներմուծման հետ։ Պատկերացրեք՝ ինչ կլինի Հայաստանի դեպքում. եթե ուկրաինացիներին չեն ուզում, ինչո՞ւ ենք կարծում, որ մեզ կուզեն»,- հարց հնչեցրեց քաղաքագետը։
Արթուր Խաչիկյանը միաժամանակ ուշադրություն հրավիրեց այն հանգամանքի վրա, որ Արևմուտքն անվտանգային համատեքստում որևէ պաշտպանողական միջոց չի դրամադրում Հայաստանին։
«Խոսում են ոչ մահաբեր զենքի մասին. սա նշանակում է զենք, որը չի կրակում։ Ուրեմն դա ի՞նչ է լինելու՝ գիշերային ակնոցնե՞ր, հեծանիվնե՞ր, թե արդեն 23 տարի չաշխատած ֆրանսիական զրահամեքենաներ։ Այսինքն՝ խորհրդանշական օգնություն է տրամադրվելու, ռեալ քայլեր չեն արվելու, քանի որ տարածաշրջանում Արևմուտքի հիմնական դաշնակիցը Թուրքիան է։ Իսկ Թուրքիան Տավուշի գյուղերից հետո ուզում է «Զանգեզուրի միջանցքը»։ Սա՞ ինչպես ենք անելու. պատասխան չկա»,- ամփոփեց մեր զրուցակիցը։
