Կինոյի աշխարհը այսօր կորցրել է լեգենդի, որն էկրանին միահյուսում էր կյանքն ու արվեստը՝ սեր ու ուժ հաղորդելով դիտողին։ Կլաուդիա Կարդինալեն դարձավ այն դերասանուհին, որը ոչ միայն խաղաց, այլ վերածվեց պատմության, զգացմունքների ու մարդկային հոգու արտացոլման խորհրդանիշի:
Հայ հանդիսատեսի համար նրա անունը անմահացել է «Մայրիկ» ֆիլմով՝ Արաքսիի կերպարի միջոցով, որը մարմնավորում է հայ մոր անսահման սերն ու տոկունությունը, ծանր կորուստների մեջ ապրելու կարողությունը: Այս դերակատարման մեջ Կարդինալեն ներդրել է տարիների աշխատանքի ու նվիրվածության ամենամեծ փորձը, որպեսզի հնչի իսկական ճշմարտություն, շոշափելի դարձնի պատմության ցավը և մարդկային ուժը:
Կինոյի աշխարհում Կլաուդիա Կարդինալեն հանդես է եկել նաև բազմաթիվ այլ գլուխգործոցներում՝ Ֆեդերիկո Ֆելինիի «81/2», Սերժիո Լեոնեի «Երկար ժամանակ առաջ Արևմուտքում», Լուչինո Վիսկոնտիի «Գայլաքաղ», Բլեյք Էդվարդսի «Կարմիր Պանտերա» և այլ ֆիլմերում:
Էլեգանտությունը, ներքին էներգիան, վառ արտաքինը նրան դարձրել են 20-րդ դարի կինոյի ամենանշանավոր խորհրդանիշներից մեկը:
Հայերի համար «Մայրիկը» առանձնահատուկ է, քանի որ Կարդինալեն մարմնավորեց Արաքսիի կերպարը՝ հայ մոր նվիրվածությունն ու հոգատարությունը ամբողջ ուժով փոխանցելով էկրանին: Նա այնպիսի խորությամբ ուսումնասիրեց դերը, որ խաղը դարձավ կենդանի օրինակ՝ հայ մայրերի տոկունության, սիրո և զոհողության: Յուրաքանչյուր հայացք, ժպիտ և շարժում արտացոլում էր մոր հոգու ուժն ու ապրած ցավը՝ կերպարը դարձնելով անմահ ու հավերժական:
Կարդինալեն ոչ միայն դերասանուհի էր, նա արվեստի կամուրջ էր մշակույթների միջև, ներշնչանքի աղբյուր և կինոյի դասական օրինակ, որի դերերը վաղուց իջել են էկրաններից և դարձել մարդկային զգացմունքների, պատմության ու հիշողության կենդանի խորհրդանիշներ:
Եվ այսօր, երբ նա կյանքից հեռացել է, «Մայրիկը» և նրա մնացած բոլոր կերպարները շարունակվում են մեր ներսում, մեր ժպիտներում, հիշողություններում և այն լույսի մեջ, որը նա թողել է աշխարհում: Կարդինալեի արվեստը չի մարում. այն ապրում է՝ մեզ հիշեցնելով՝ ինչպես սիրել, տանջվել և պահպանել այն, ինչը իսկապես հավերժ է՝ մարդկային հոգին, սերը, պատմությունը և հիշողությունը:
