Արցախյան հերոսամարտում զոհված Մեխակ Մեխակյանի կյանքի մասին քիչ բան գիտեմ (սա, անկասկած, իմ բացթողումն է), բայց միայն իմանալով նրա երեխաների անունները՝ Նռանե, Լուսե, Արգիշտի և Մենուա, և դրան գումարելով, որ նա իր կյանքը զոհել է հանուն Արցախի, արդեն պարզ է դառնում՝ Մեխակյանի մեջ մարմնավորված էր հայի լավորակ տեսակը։
Ես պատկերացնում եմ, թե զավակի անուն որոշելիս որքան ես խորհում, ինչպիսի խոր իմաստ ես դնում դրա մեջ և ինչպես ես սկսում երազել՝ զավակիդ անվան շուրջ պատկերացնելով նրա ապագան։
Հերոս Մեխակյանը, ինչպես իմացա, ևս մեկ երազանք է ունեցել, որը տարբեր առիթներով բարձրաձայնել էր. «Որդիս թող զոհվի Վանում, իսկ թոռս՝ Մեծ Հայքի վերին սահմանում»։
Եվ ո՞վ կպատկերացներ, որ այդ երազանքով զոհվածի որդին ոչ միայն Վանը և Մեծ Հայքը կկոչի «ոչ իրական», այլև ամեն ինչ կանի, որպեսզի Արցախն էլ դասվի այդ «ոչ իրականի» շարքին։
Էլ չեմ էլ ուզում խոսել զավակի այն որակների մասին, ով ըստ հրապարակման 2017 թվականին 25.000 դոլար կաշառք է ստացել և խայտառակ ձևով ազատվել է նախարարությունում պաշտոնից, կամ այն մասին, որ նա, պաշտոնական դիրքը չարաշահելով, իր աշխատակիցներին ծառայեցնում է սեփական նպատակների համար։
Շատ խորհրդանշական կլիներ, եթե Արգիշտին կոչվեր Էջմիածնի ՉԵԿԱ-ի ղեկավար՝ դավաճան Խաչիկ Մուղդուսիի անունով, ով, դավաճանելով, ծառայեց նոր ռեժիմին, կազմակերպեց հայրենակիցների սպանդն ու աքսորը և, ի վերջո, ճակատագրի հեգնանքով, գնդակահարվեց նույն ռեժիմի որոշմամբ։
Արթուր Սուքոյան, ԱԺ պատգամավոր Լևոն Քոչարյանի օգնական
