Լիանա Ասատրյանը մեկն է այն նկարիչներից, որի աշխատանքների խորքային շերտերը նկատելու համար դրանք պետք է դիտել բնօրինակով։ Ֆիգուրատիվ ոճի մեջ նա խորհրդանշանական ենթատեքստեր է դնում, ստեղծում բազմաշերտ պատումներ։
Նկարչուհին սովորել է ՀՊՄՀ-ի կերպարվեստի բաժնում, հետո՝ Հենրիկ Իգիթյանի հիմնած կերպարվեստի ֆակուլտետում։
-Ակադեմիական կրթությունը եւ՛ օգնում, եւ՛ խանգարում է նկարչին. օգնում է բնականաբար՝ ավելի գրագետ եւ տեղեկացված մասնագետ դառնալ, տիրապետել «նկարչության այբուբենին», խանգարում է, քանզի երբեմն ամբողջովին ազատ չես կարողանում լինել կտավի առաջ, անկախ քեզանից փորձում ես համաչափություններ պահպանել նկարում։
Ըստ Լիանանյի՝ 21-րդ դարում նկարչի համար ակադեմիական կրթությունը կարեւոր, բայց միակ անհրաժեշտ պայմանը չէ, եթե կա ի ծնե տաղանդ՝ դա ճիշտ օգտագործել է պետք, ամենակարեւորը, որ նկարիչն իր կտավով դիտողին ասելիքն ու էմոցիաները պետք է հաղորդի.
-Ստեղծագործելիս սիրում եմ լինել միայնակ, շրջապատի ազդակներից հեռու՝ ես ու իմ տան արվեստանոցը,-ասում է նկարչուհին։
Նկարելը նրա համար ինքնաճանաչողություն է, թերապիա։
-Այս պահին առավել հետաքրքիր է ֆիգուրատիվ արվեստում դրսեւորվել։ Ներկա պահին ինձ մարդն ու նրա հոգեվիճակն են հետաքրքրում, ես նախօրոք չեմ մտածում՝ ինչպես նկարել նրանց, կերպարներն ինքնըստինքյան են գալիս, սակայն հորինված չեն, մարդկային կոնկրետ կերպարներ են, պատմություններ, որոնք ազդել են ինձ վրա, դրանք եմ նկարել, իմ զգացողություններն այդպես փոխանցել՝ անուններ չտալով, դիտողն ինքն է հասկանում, իր բաժին էմոցիաները վերցնում հետը։ Ուսուցիչներիցս Մանվել Բաղդասարյանն ասում էր, որ կտավը պետք չէ դարձնել սուրճի բաժակ։ Ամենայն հպարտությամբ եմ ամեն անգամ նշում, որ Արա Գուրզադյանի, Սամվել եւ Մանվել Բաղդասարյանների սանն եմ եղել։ Նրանց դերն իմ անձնային աճի եւ մասնագիտական ձեւավորման մեջ նշանակալից է եղել,-հավելեց նկարչուհին։
Սիրելի աշխատանքներից մեկը Արցախի մասին պատմող կտավն է, նկարել է Արցախում տեղի ունեցող շրջափակման ժամանակաշրջանում, զգացողությունները չի կարողանում մանրամասնել, նկատելով, որ բավականին նուրբ թեմա է.
-Կտավը բնազդաբար սկսեցի նկարել, ավարտելուս հաջորդ օրը սկսվեց արցախահայության բռնի տեղահանումը, մտադրություն չունեի այն վաճառել, բայց ՈՄԱ-ի (Ողջ մնալու արվեստը), դրամահավաքին մասնակցելու համար վաճառեցի եւ ողջ հասույթը փոխանցեցի իրենց, իսկ Արցախյան թեմայով վերջին աշխատանքս այս կտավն է, որտեղ նկարված կինը խորհրդանշում է Արցախի վեհ, փառապանծ եւ միաժամանակ վիրավոր վիճակը,-նշում է նկարչուհին։
Նրա մասնակցությամբ առաջիկա ցուցահանդես սպասվում է օգոստոս ամսին՝ Մաչանենց տանը:
Անհատական ցուցադրություն էլ կլինի այս տարի, իսկ 2025թ–ի մարտ ամսին խմբակային ցուցադրություն է լինելու Էստոնիայում, որին նկարչուհին անհամբերությամբ է սպասում:
ԱՆԺԵԼԱ ՍԵԴՐԱԿՅԱՆ
ՀՊՄՀ Ռադիոհեռուստատեսության 3-րդ կուրսի ուսանողուհի
