Հայաստանում արցախցիների, սյունեցիների, գյումրեցիների ու հայության տարբեր հատվածների նկատմամբ ատելության հսկայական ալիք է գեներացվել և վերջին օրերին ատելության ալիքը մոտենում է իր գագաթնակետին։
Ատելության ալիքը բացի իշխանություններից նաեւ արտաքին շահառուներ ունի։ Հայաստանում ներքին ատելության գեներացիան բխում է Հայաստանի արտաքին թշնամիների ռազմավարական շահերից։ Հիբրիդային պատերազմի գործիքներից մեկը` նախքան պատերազմների ակտիվ ռազմական փուլին անցումը, թշնամի երկրի ներսում տեղեկատվական դիվերսիաների միջոցով ներքին ատելություն և պառակտում տարածելն է։ Հաճախ սրա վրա ծախսվում են հսկայական ռեսուրսներ, հատկապես եթե թշնամի երկիրը լինի փակ հասարակության երկիր։
Հայաստանի պարագայում, ցավոք սրտի թշնամու նպատակներին առաջին հերթին ծառայում են երկրի իշխանական խմբերը, որոնք հանուն իշխանական բուրգի պատրաստ են անցնել բոլոր բարոյական կարմիր գծերը և տարածել ատելության ալիք, ինչը ներքին պառակտման հասցնելով, թուլացնում է երկրի դիմադրողունակության ուժը, երկիրը վերածելով պառակտված ու անպաշտպան կազմավորման։
Եթե Հայաստանում կա ընդհանրապես ազգային անվտանգության ծառայություն, ՀՀ գլխավոր դատախազություն, ՀՀ Մարդու իրավունքների պաշտպան – Human Rights Defender of Armenia, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանություն – Police of the RA Ministry of Internal Affairs, ապա բոլոր ատելություն տարածողները` հայության ցանկացած հատվածի նկատմամբ, կարժանանային պատժի, բայց ատելության խոսքը առաջին հերթին տարածում են իշխանությունները, նրանց հետ փոխկապակցված անձինք, բացի այդ Հայաստանում իրավապահ մարմինները զբաղված են միայն իշխանությունների նկատմամբ քննադատական խոսքի լռեցմամբ։
