1972 թվականին Ֆրունզե Դովլաթյանը, Պերճ Զեյթունցյանի սցենարով նկարահանեց «Երևանյան օրերի խրոնիկա» ֆիլմը, որն իր տեսկի մեջ նորույթ էր հայկական կինոյում:
Ֆիլմի առաջին ցուցադրության առիթով Ֆրունզե Դովլաթյանը, Խորեն Աբրահամյանը, Պերճ Զեյթունցյանը և ես մի քանի օր Արարատյան դաշտի շրջանների կինոթատրոններում հանդիպումներ էինք ունենում հանդիսատեսի հետ: Այն էլ ասեմ, նույնիսկ եթե ֆիլմը բարդ էր, ցուցադրմանը, երբ ներկա էր տվյալ կինոնկարի ռեժիսորը, դերասանը, սցենարի հեղինակը, հաշվեք դահլիճները լեփ-լեցուն էին…Առավել ևս մեծանուն դերասան Խորեն Աբրահամյանի պարագայում:
Նման մի հադիպումից հետո Դովլաթյանին ասացի.
– Ֆրունզե Վաղինակովիչ, դե գիտեք իմ վերաբերմունքը ֆիլմի նկատմամբ, սակայն կածիք կա, որ Ֆելինիի ազդեցությունը ֆիլմում շատ մեծ է…
Մի պահ մտածեց ու մի տեսակ թախծոտ ձայնով ասաց.
– Ես մեղավո՞ր եմ, որ իմ մտածածը մինչև թողնում են էկրան բարձրանա, էնտեղ Ֆելինին արդեն նկարած է լինում…
Չնայած համաձայն էի նրա հետ, սակայն հետին թվով պիտի ասեմ, որ այդ ժամանակները հայկական ազգային կինոյի զարգացման ամենաբուռն շրջանն էր…
Հայկական կինոյի իմ սիրած ֆիլմերից է նաև Ֆրունզե Դովլաթյանի մյուս՝ «Երկունք» երկսերիանոց կինոնկարը, որում Ալեքսանդր Մյասնիկյանի դերում հանդես եկող Խորեն Աբրահամյանի կերտած կերպարով բացահայտվում է 1920-ական թվականների նորաստեղծ Հայաստանի ողբերգությունն ու վերածնունդը:
Այս երկու ֆիլմերում Խորեն Աբրահամյանի կերպարները արտիստական արվեստի դերակերտման բոլորովին նոր մեկնություն են, մեկնություն՝ համամարդկային կինոյի առումով…
Արտերկրում եմ լսել Խորեն Աբրահամյանի՝ նույնպես փառավոր մեկնությամբ «Ես իմ անուշ Հայաստանի» բանաստեղծությունը, որում բոլոր ժամանակների մեր ժողովրդի կորստյան ցավն էր ամփոփված:
Չթաքցնեմ, արցունքներ են հոսել…
Կինոգետ Ռոբերտ Մաթոսյանի հուշերից
Խորեն Աբրահամյանը՝ «Երևանյան օրերի խրոնիկայում» Արմենի և «Երկունքում» Ալեքսանդր Մյասնիկյանի դերերում:
Լուսանկարները «Անկրկնելի կինոճանապարհ» գրքից:
