Ո՛չ մեր մամուլը, ո՛չ էլ վերլուծաբանների հանրույթը, ինձ անհասկանալի պատճառներով, անհրաժեշտ ուշադրության չարժանացրին Ուզբեկստանի մայրաքաղաք Սամարղանդում միջինասիական Հնգյակի ու Եվրոմիության հանձնաժողովի միջեւ անցկացված ֆորումը, որին անդրադարձել էր մեր թերթը ապրիլի 11-17 թվակիր համարում: Չգիտենք՝ Եվրոպայի ու Միջին Ասիայի միջեւ հաղորդակցության ուղիների ստեղծման 13 միլիարդանոց ծրագրերին նվիրված այդ ֆորումին Հայաստանը գոնե դիտորդի կարգավիճակով մասնակցո՞ւմ էր, երբ, մյուս կողմից, Ադրբեջանն ու Թուրքիան ներկա էին դրան եւ մասնակցում էին, բնականաբար, մեծ ակտիվությամբ, քանզի նման ճանապարհատրանսպորտային ծրագիրը կարող է իրականություն դառնալ միայն իրենց տարածքով: Միայն իրե՞նց: Էլ ո՞ւր մնացին մեր աշխարհագրական դիրքը, «խաղաղության խաչմերուկի», «միջանցքի» եւ այլնի մասին մեծախոսիկությունները մեր իշխանության: Թե՞ մեր կարծիքն ու տեսակետը, մեր շահն ու շահագրգռությունը կարեւոր չեն, մենք ընկալվում ենք որպես կատարածու պետություն, անգլերեն արտահայտությամբ՝ for granted, արդեն շնորհված նրանց, որոնք ծրագրել են այդ ծրագիրը, որոնց մեջ թեեւ որոշիչ դեր ունի Մ. Նահանգները, սակայն որի հետ, դժբախտաբար, պաշտոնական առանձնահատուկ հարաբերություններ չունենք, ինչպես 6-րդ էջում բացատրում է այդ երկրի քաղաքականության մեր լավագույն մասնագետներից Սուրեն Սարգսյանը:
Նույն՝ մամուլի մարդիկ եւ վերլուծաբանները անհրաժեշտ ուշադրություն չեն դարձնում նաեւ հենց այս օրերին տեղի ունեցող՝ այս պարագայում ռազմական գործողություններին՝ ընդմեջ մեր բարեկամ Հնդկաստանի եւ մեր թշնամիների բարեկամ Պակիստանի: Կատաղի բախումներ, հրթիռային փոխադարձ հարվածներ, որոնք մեծ թվով մարդկային կյանքեր են խլում:
Մինչդեռ, փաստորեն, մեր աչքի առաջ տեղի է ունենում մի գործընթաց, որի արդյունքից է կախված Թուրքիա, Ադրբեջան եւ Պակիստան եռյակի գլխավորությամբ Միջին Ասիա-Փոքր Ասիա իսլամական համադաշնության ձեւավորման գործընթացի ճակատագիրը, որը հաջողելու պարագայում ծանր, շատ ծանր դրության կմատնվի մեր երկիրը:
Նմանապես, ներկա օրերին, ինչպես 3-րդ էջում հստակորեն բացատրում է մեր հնագույն աշխատակիցներից, Իրանում ՀՀ նախկին դեսպան Գրիգոր Առաքելյանը, դարձյալ եւ միշտ Մ. Նահանգների օրհնությամբ ընթանում է մեկ այլ՝ նույնպես վտանգավոր գործընթաց, որը կոչվում է «Աբրահամյան համաձայնագրի» ընդլայնման գործողություն, որի մեջ մտնում է նաեւ «Միջերկրականի ոստիկան» Իսրայելը՝ արաբական որոշ երկրների հետ միասին, այս անգամ՝ ընդդեմ մեր բարեկամ երկրի՝ Իրանի: Այլ խոսքով՝ իսլամական ճակատ՝ իսլամական Պարսկաստանի դեմ…
Միով բանիվ՝ ճակատագրական երեք գործընթացներ, որոնք խոստանում են հիմնովին փոխել մեր եւ հարակից լայն տարածաշրջանի աշխարհաքաղաքական կացությունը, սպառնում նաեւ մեր պետության հետագա գոյությանը:
Ի՞նչպես, ի՞նչ միջոցներով, պետական ի՞նչպիսի ղեկավարմամբ եւ սպասվող վտանգներին ո՞ւմ եւ որո՞նց օժանդակությամբ դիմագրավելու հարցը դրվում է մեր առջեւ:
Հետեւաբար, ճղճիմ, ծեքծեքուն, արկածախնդիր բոլոր նկրտումները դառնում են ավելորդ ու վնասակար:
Լուրջ մարտահրավերներ են սպասում մեզ:
ՀԱԿՈԲ ԱՎԵՏԻՔՅԱՆ
