Բանասեր, պատմաբան Խաչատուր Դադայանի ՖԲ էջից, –
Ոճիր կատարեց Բաքվի նահանգապետ իշխան Միխայիլ Նակաշիձեն, որի ուղղակի թողտվությամբ և ուղղորդմամբ 1905 թ. փետրվարի 6-9-ը Բաքվում տեղի ունեցավ հայոց կոտորած: Երբ հայտարարվեց ՛՛բարըշլըղ՛՛, Նակաշիձեն ընդունեց, որ թիվ 1 պատասխանատուն ինքն է, բայց ոչ՝ թիվ 1 մեղավորը: Ավելին, փորձեց մեղքը բարդել այլոց, առաջին հերթին՝ ինքնապաշտպանվող հայերի ու հատկապես դաշնակցականների վրա:
Այս վարքագիծն անընդունելի էր նաև Բաքվի քաղաքագլուխ Ալեքսանդր Նովիկովի համար, որը հանդես եկավ Նակաշիձեին ուղղված բաց նամակով, այն ավարտելով հետևյալ խոսքերով. ՛՛Դուք Հուդայից էլ վատն եք, որովհետև Հուդան զարհուրելի գործը նյութելուց հետո զղջաց ու գնաց խեղդամահ եղավ, իսկ դուք հնարավոր եք համարում ապրել ձեր բոլոր արածներից հետո:
Դուք անպատվեցիք հրաշագեղ Վրաստանը, որ ձեզ իր զավակն էր համարում: Դուք անպատվեցիք Ռուսաստանը, որի դեմ կարող են տրտնջալ աղետի զոհերը և անգիտակից ոճրագործները, կարծելով թե ձեր և Ռուսաստանի միջև կա որևէ ընհանուր բան: Թող ձեր անունը հավիտենապես անիծյալ լինի՛՛:
Սակայն ամբողջ կայսրությունով մեկ խայտառակվելուց հետո անգամ Նակաշիձեն կառչեց իր աթոռից ու պաշտոնաթող չեղավ:
Բաքվահայոց առաջին կոտորածից ընդամենը երկու ամիս անց՝ մայիսի 11-ին, առասպելապսակ Դրոն Նակաշիձեին ՛՛պարգևատրեց՛՛ մահով: 205 զոհված և 121 վիրավոր ազգակիցների համար…
Ինչ ուզում եք ասեք՝ արդարությունն ու արդարադատությունը մնացել են անցյալում:
