Արտաքին ուժերի չափազանցյալ հետաքրքրվածությունը, իսկ ոմանց շահագրգռվածությունը խորհրդարանական առաջիկա մեր ընտրությունների նկատմամբ՝ կարող է, թերեւս, մեզնից ոմանց մոտ ազգային սնապարծություն առաջացնել: Կոմպլեքսավորված ազգ ենք՝ հիվանդագին բարդույթներով տառապող պետական ղեկավարությամբ: Մեզնով հետաքրքրվում են, զբաղվում, մեր մասին գրում, վերլուծում, ենթադրությունն են անում, ռեյտինգներ ներկայացնում: Ի՞նչ վատ է որ…
Դեռ 6-7 օր առաջ էր. Եվրոպայի շեֆերը, երեւի չգտնելով հարմար մի այլ վայր ողջ ցամաքամասում՝ Երեւան էին եկել իրենց 8-րդ համաժողովն անցկացնելու: Ոչ միայն իրենք, այլեւ Կանադային էլ էին բերել իրենց հետ՝ երեւի ՆԱՏՕ-ում նախագահ Թրամփի մենատիրության դեմ պատվար կանգնեցնելու: Ավելին՝ արկածախնդիր պոպուլիստ Զելենսկուն էլ քարշ էին տվել Երեւան, որպեսզի Մոսկվայի Կարմիր հրապարակը ռմբակոծելու սպառնալիքով վախեցնի Ռուսաստանին, հատկապես նախագահ Պուտինին: Ժողովականները, միաժամանակ, ցանկացել էին չհոխորտալու, չթրփոշանալու ազդանշաններ ուղարկել Թեհրան, որին այսքան ժամանակ չեն կարողանում ծնկի բերել Իսրայելն ու նրա կամակատար Մ. Նահանգները:
Եվրոպացիների հայաստանյան կամպանիայի գլխավոր խնդիրն այլ էր սակայն. պոկել Հայաստանը ռազմավարական իր դաշնակից Ռուսաստանից ու դրանով՝ ռուսներին ամբողջովին վանել Կովկասից, առաջին հերթին վերացնել 102-րդ ռազմաբազան, որը, եթե չեմ սխալվում, վերջինն է նրա արտասահամանյան հենակետերից, որտեղ, ի դեպ, ծառայում են նաեւ հայ զինծառայողներ: Դրա համար առաջին հերթին անհրաժեշտ է առ ոչինչ հայտարարել 1992-ին ՀՀ հիմնադիր նախագահի՝ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի 45 տարով կնքած պայմանագիրը, ապա, զուգահեռաբար, մեր երկիրը դուրս հանել ՀԱՊԿ-ից՝ Հավաքական անվտանգության համակարգից, որի երդվյալ հակառակորդը ի սկզբանե Փաշինյանն է եղել, որի «հերոսական» առաջին գործերից մեկը, Սահմանադրական դատարանը գլխատելուց հետո, ինչպես հիշում ենք, եղավ ՀԱՊԿ պետի պաշտոնում գտնվող Գեներալ լեյտենանտ Խաչատուրովի դեմ «քրեական» գործ հարուցելը, վարկաբեկելով այդ ողջ կառույցը, միաժամանակ ի կատար ածելով իրեն նշանակողների հանձնարարությունը:
Եվրոպացիների երեւանյան հավաքի գլխավոր խնդիրներից մեկն էլ հավերժացումն էր իրենց դրածոյի պաշտոնավարության, հունիսյան ընտրություններից քիչ առաջ: Լռությամբ համաձայնվելով Թուրքիայի արտգործնախարար Հաքան Ֆիդանի եւ Ադրբեջանի նախագահ Ալիեւի հայտարարություններին՝ նրանք, եվրոպացիները, փաստորեն կրկնած են լինում նրանց «կա՛մ Փաշինյան, կա՛մ պատերազմ» սպառնալիքները, ինչը, համենայնդեպս, թողնում է տպավորություն մեր որոշ ընտրողների վրա, որոնց միանում են այն մյուսները, որոնք տպավորված են հավաքի մասնակիցների թվով եւ անուններով: Այսօր շատերն են կրկնում. «Ուրիշ ո՞վ կարար էդքան մարդ բերել», առանց անգամ հասկանալու, թե այդ բերվածները ի՞նչ են բերել կամ բերելու մեր գլխին:
Եվրոպական այդ խճողակի ներկայությունը, մյուս կողմից, զգուշացում է ընդդիմադիրներին, որ իրենք ծպտուն չեն հանելու, երբ իրենց դրածոն կրկին ու կրկին շարունակի խախտել ընտրությունների մասին օրենքը, միջազգային բոլոր կանոնները, նորից մոլեգնի իր շահատակությունների, բռնարարքների մեջ:
Ահա՛ այսպիսի պատկեր, դժխեմ ու մտահոգիչ, բարեկամներից ու թշնամիներից սպասվող անտարբերության, խարդավանքների, դավաճանության ու հարվածների մի ողջ համալիր, որը լավագույնս է բնորոշվում միջազգային բառարանի՝ «vicious circle», «չարամետ օղակ» արտահայտությամբ:
Այդ օղակը չի ստեղծվել ինքնաբերաբար: Թե ո՞վ եւ ովքե՞ր են ստեղծել, ինքներդ ասեք:
ՀԱԿՈԲ ԱՎԵՏԻՔՅԱՆ
