Էլ ո՞վ մնաց, որը դրսից չի խառնվում մեր գործերին, երկու օր հետո տեղի ունենալիք խորհրդարանական մեր ընտրություններին: Գրեթե ոչ ոք, ոչ միայն քիչ թե շատ կարեւոր խաղացողներից, այլեւ քաղաքական խաղալիքներից, ինչպես Զելենսկին, ինչպես Սաակաշվիլին, որին, վերջինին, արհամարհում է վրաց ժողովուրդն անգամ:
Իսկ ինչ վերաբերում է գլխավոր խաղացողներին, նրանցից ամենագլխավորը համարվող Մ. Նահանգներն անգամ, խախտելով գեթ պաշտոնապես հայտարարված իր ավանդույթը` չխառնվելու, չմիջամտելու այլ երկրներում տեղի ունեցող դեմոկրատական, ռամկավարական գործընթացներին, օգոստոս ամսից ի վեր իր նախագահ Թրամփով հանդերձ, բացահայտ թիկունք է կանգնում թեկնածուներից մեկին՝ Նիկոլ Փաշինյանին, որին արժեւորելու համար մի 10 օր առաջ Զվարթնոց օդանավակայան էր առաքել իր charming boy Մարկո Ռուբիոյին` ստորագրելու, ավելի ճիշտ` վերահաստատելու «Թրամփի ուղին», որի ապագան մշուշոտ է այնքան, որքան Թրամփի հետնախագահական ապագան: Այդ անփառունակ արարողությունը տեղի ունեցավ հենց օդանավակայանում, հենց օդանավում, ինչն ինձ հիշեցրեց 1921 թ.ի Կարսի տխրահռչակ պայմանագրի ստորագրման արարողությունը գնացքի վագոնում…
Այդ «ապահովագրական» արարողությանը, ինչպես հայտնի է, նախորդել էր Եվրոմիության «քաղաքական համաժողովի» գումարումը Երեւանում, ինչը ուրիշ բան չէր, եթե ոչ, ինչպես գրել եմ երկու շաբաթ առաջ, ակցիա ընդդեմ Ռուսաստանին` «քո ազդեցության գոտում` ընդդեմ քեզ» պատգամով: Համաժողովն անցավ Նիկոլի մասնակցությամբ եւ ռազմավարական դաշնակցի անտեսման պայմաններում, հյուրընկալի կողմից առանց որեւէ հակադարձության, դուռը լայն բացելով Մոսկվա-Երեւան «ապահարզանային» խոսակցությունների առջեւ:
Երրորդ միջամտությունը, ինչպես ակնկալվում էր, վրա հասավ հենց Ռուսաստանի կողմից, որը քաջ տիրապետում է, ինչպես գրել եմ իմ հոդվածներից մեկում, իր պատասխան հարվածները պատշաճեցնել դիմացինի, այսինքն մեր սխալներին: Սխալվողը դարձյալ մենք ենք, առավելաբար՝ արտաքին խաղացողների դրդումով, այդ թվում,- չմոռանանք ընդգծել,- Ռուսաստանը, որի նախագահը ժամանակին չքմեղացնում էր Նիկոլին, հայտարարելով, որ նա դավաճան չէ, ու դա՝ 2021 թ. խորհրդարանական ընտրությունների նախօրեին: Թերեւս հենց նրա համար, որպեսզի ինքը հետագայում, 2023-ին, չքմեղանա արցախահայության 9-ամսյա սովամահությունը հանդուրժելու, ապա Արցախ աշխարհի հանձնումը որպես «կատարված իրողություն» ընդունելու իր «անմեղսունակությունը» պատճառաբանելու համար, միշտ օգտվելով նիկոլական ալիբիից…
Իսկ այժմ, իբր օգնելու համար այսպես կոչված ռուսամետ համարվող վարչապետական թեկնածուներին, Ռուսաստանը կիրառության մեջ է դնում պատժամիջոցներ՝ լուրջ վնաս հասցնելով մեր տնտեսությանը: Լարսի եւ Բագրատաշենի անցակետերում հայկական ապրանքատեսակների մուտքը արգելելով, ռուսական շուկան փակ պահելով ոչ միայն գյուղապրանքների, այլեւ ոգելից ըմպելիքների, հանքային ջրերի, նույնիսկ՝ ծաղիկների համար: Կարծեք առաջին անգամ էին ռուսներն իմանում, որ հայկական ջերմուկը դեռեւս 4-5 տարի առաջ էր Գերմանիայում եւ ապա Հունաստանում արգելվել՝ մկնդեղի՝ նորմայից բարձր տոկոս պարունակելու համար, որի մասին «Ազգ»ը գրել էր ժամանակին: Կամ առաջին անգա՞մն էր, որ հայկականի անվան տակ Ռուսաստան մտնող՝ կոնյակի որոշ տեսակներ ոչինչ չունեն հայկական… Հենց ա՞յս պահին է պաշտոնական Մոսկվան արթնացել եւ ցանկանում է դաս տալ, ընտրությունների նախօրեին, իր պաշտպանյալ Նիկոլ Վովաիչին՝ ի դեմս հայ ժողովրդին ու Հայոց պետությանը:
Բայց նույն դաշնակիցը, միշտ եւ անդուլ օգտվելով Նիկոլի սխալներից, այժմ փորձում է իր մուռը հանել «բրատցկի նարոդ» ժողովրդից, ինչը թեւեր է տալիս մեր թշնամիներին՝ Բաքվին եւ Անկարային, որոնք խամաճիկի են ուզում վերածել, արդեն վերածել են մեր պետությանը՝ առանց Արարատի, առանց Արցախի, առանց Սփյուռքի եւ առանց Ցեղասպանության հատուցումը պահանջող հայության: «Նիկոլ՝ կամ պատերազմ», «Նիկոլ կամ՝ կամ ոչ ոք», կրկնում են այդ շանտաժիստները:
Ո՞վ կարող էր պատկերացնել, որ բոլորի կողմից, բացի Հայաստանի քաղաքացիների մեծամասնությունից, այսքան սիրված կլինի Փաշինյան Նիկոլը: Իբր սիրում են նրան եւ ազատորեն խառնվում մեր գործերին…
Թողե՛ք, որ մեր ժողովուրդը ի՛նքը տնօրինի իր ճակատագիրը, հետ բերի վերջին 8 տարիներին իր կորցրածը:
ՀԱԿՈԲ ԱՎԵՏԻՔՅԱՆ
