«Հայաստան» խորհրդարանական խմբակցությունն, ի դեմս Աղվան Վարդանյանի , Ազգային ժողովի քննարկմանն էր ներկայացրել ծանր վիրավորանքն ապաքրեականացնող օրենքի նախագիծ, առաջարկելով հետ փոխել վերջերս իշխող մեծամասնության կողմից ընդունած Քրեական օրենսգրքի եւ հարակից օրենքների փոփոխությունները: Առաջարկը հիմնավորվում էր Սահմանադրության եւ մարդու իրավունքների կոնվենցիայի տեսակետից խնդրահարույց լինելու պարագայովՙ իշխող կուսակցության համար նպատակ դնելով ապահովելու քննադատության հրապարակային դրսեւորումներն իր ներկայացուցիչների հասցեին բացառել եւ քրեորեն հետապնդել քննադատողներին: Աղվան Վարդանյանը, բերելով թվային տվյալներ, համոզված էր, որ օրենքը նպատակաուղղված է սահմանափակելու մեկ անձին ուղղված քննադատությունը (ենթադրաբարՙ վարչապետին, ինչը գլխի էր ընկել նաեւ վարչապետի թիմակից Վահագն Ալեքսանյանը, որի եւ Վարդանյանի միջեւ կոլորիտային հակադարձումներ եղան քննարկման ժամանակ): Վարդանյանն ասում էր, որ ծանր վիրավորանքի քրեականացումն արդեն միջազգային բացասական արձագանքի է արժանացել եւ իր նպատակին չի ծառայելու, քանի որ մարդիկ, միեւնույն է, այլաբանորեն են քննադատելու, իսկ Հայաստանն այս օրենքով հետընթաց է գրանցում խոսքի ազատության առումով:Վարդանյանն օրենքն անվանեց մեկ մարդուն պաշտպանելու օրենքՙ քրեական հետապնդումով մարդկանց արտահայտվելու իրավունքը սահմանափակող:
Իշխանությունն ու ընդդիմությունը ելույթների տեսքով գործի դրեցին իրենց ողջ արսենալըՙ միմյանց սխալ հանելու համար, բացի այդՙ մեծամասնության պատգամավորները խորհուրդ էին տալիս սպասել ՍԴ որոշմանը, քանի որ այս օրենքի սահմանադրականությունը ստուգող դիմում կա ՍԴ-ում: Ի վերջո, ինչպես միշտ, վիրավորանքի քրեականացնող գործող օրենքի պարագայում անգամ, պատգամավորները զերծ չմնացին միմյանց վիրավորելուց, իսկ Վարդանյանը ստիպված եղավ ասել, թե ամեն մեկի հետ չէ, որ իր ինտելեկտով կարելի է համարում խոսակցելը:
Բնականաբարՙ օրենքը մերժվեց խորհրդարանական մեծամասնության կողմից:
Մեզ մնում է զարմանալ, թե որքան վախեր ունի ժողովրդավարության անունով իշխանության եկած ուժը իր հասցեին հնչող քննադատությունից, քանի որ նորանոր սահմանափակող օրենքների նախաձեռնողն է դառնում:
