Լրագրող Դինա Պրիչեպը «Վաշինգտոն փոստ» թերթում հետաքրքրական մի հոդված է գրել, որտեղ խոսում է այն մասին, որ եթե Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը տեղի չունենար, ապա հնարավոր է, որ մենք ՄկԴոնալդսի փոխարեն կամ դրան զուգահեռ կունենայինք ՄկՄիկոյան համբուրգերներ:
«Պատմության ախորժահամ էջերը եթե պրպտենք, գրում է նա, կտեսնենք, որ մեծ ժողովրդականություն վայելող սենդվիչները, որոնք առնչվում են աստղերն ու շերտագծերը որպես դրոշ դարձրած երկրի հետ, կապ ունեն նաեւ մուրճն ու մանգաղը ներկայացնող երկրի հետ»:
«Այո, հաստատում է նա, նույնիսկ Մ. Նահանգների նախագահ Թրամփի նախասիրած համբուրգերները կապ ունեն Ռուսաստանի հետ», եւ պատմում, որ 1930-ականներին, երբ Ռեյ Կրոքսի մտքում նոր-նոր էր ձեւավորվում ՄկԴոնալդսի գաղափարը, Խորհրդային Միությունը, հեղափոխությունից հետո, ապշեցնող տեմպերով զբաղված էր քաղաքաշինության եւ արդյունաբերության զարգացման հարցերով: Միլիոնավոր մարդիկ գյուղերից տեղափոխվում էին քաղաքներ եւ աշխատանքի անցնում ձեռնարկություններում: Այդ մարդիկ ամենօրյա մատչելի գներով սննդի կարիքն ունեին, ինչը պետք է կարգավորեր սննդարդյունաբերության նախարարությունը: Կենտրոնացված համակարգում ամեն ինչ պետք է որոշակի չափորոշիչ նորմերի համապատասխան գործեր: «Այսքան գրամ կարտոֆիլ, այսքանՙ կաղամբ, մակարոն եւ անպայման կոմպոտ: Մսեղենըՙ անհամեմատ քիչ, ինչը բանվորների դժգոհությունն էր առաջացնում», բացատրում է Հելսինկի համալսարանի սոցիոլոգ Չուկա Գրոնոն :
Նախարարությունը պետք է հարցի լուծում գտներ: Այդ նպատակով էլ կառավարության ղեկավար Անաստաս Միկոյանի գլխավորությամբ մի պատվիրակություն ժամանում է Մ. Նահանգներ ուսումնասիրելու սննդարդյունաբերության զարգացման Ֆորդի մեքենայացված փորձը: Ըստ Մոսկվայի բարձրագույն Տնտեսական համալսարանի դասախոսՙ Իրինա Գլուշչենկոյի , երեք ամսվա շրջագայության ընթացքում պատվիրակությունը այցելել է բադեր սառեցնելու, փոշի կաթի, հյութերի, գարեջրի, պաղպաղակի արտադրության եւ թռչնաբուծական ֆաբրիկաներ: Ամեն ինչ հիացրել է պատվիրակության անդամներին, բայց ամենաշատը նրանք հավանել են համբուրգերները, որոնք շատ համեղ էին եւ գործնական: Ըստ դարձյալ Գլուշչենկոյի, Միկոյանի գրառումներում այդ մասին նշումներ կան, եւ նա դրանցում տեսել է իր երկրում սննդի ամենօրյա խնդիրը լուծելու լավագույն միջոցը: Նա էլ Թրամփի նման «Ֆաստ Ֆուդի» կողմնակից է եղել, եւ Գրոնոյի կարծիքով եթե 1941-ին պատերազմը չծագեր, մենք այսօր ՄկՄիկոյանների ճաշարանների մի ամբողջ ցանց կունենայինք: Իր հուշերում Միկոյանը նշել է, որ 25 ամերիկյան սարքավորումներ է պատվիրել, որոնք պետք է մոտ 2 միլիոն համբուրգեր արտադրեին ամեն օր, իսկ պատմաբան Պավել Սյուտկինը արձանագրել է, որ 1937-ի հոկտեմբերին արդեն որոշակի քայլեր ձեռնարկվել էին այդ նպատակի համար: Բայց նախկին Խորհրդային Միությունից ոչ ոք այսօր ոչինչ չի հիշում այդ մասին: Նրանք հիշում են Միկոյանի «կոտլետները», որոնք նմանվելով գուցե համբուրգերների միջուկին, ունեին որոշակիորեն «խորհրդային» բնույթ, առավել գնդաձեւ էին եւ պարունակում էին հացի փշրանքներ: Դրանք սպասարկվում էին «ստոլովայաներում» (կաֆետերիաներում) եւ վաճառվում սառեցրած վիճակումՙ մթերային խանութներում: Նրանք պարզապես մսաբլիթներ էին եւ ոչ թե «Բիգ Մակեր» (Big Mac): Դերասանուհի Ելենա Շմուլենսոնը , որ մեծացել է Ուկրաինայում, ասում է, որ իր ամերիկացի ամուսինը «խորհրդային մսագնդակներ» է կոչում «կոտլետներին» եւ բողոքում է, որ «իր համար չեմ պատրաստում դրանցից»: Իսկ ԽՍՀՄ-ը փոքր տարիքում թողած գրող Բորիս Ֆիշմանը նշում է, որ թեեւ տեսքով գուցե բուրգերն ու կոտլետները նման լինեն, սակայն դրանց նշանակությունը մեծ է: «Կոտլետըՙ կորաձեւ, մի փոքր ամուր, պինդ է (ինչպես կյանքը Խորհրդային Միությունում), իսկ բուրգերըՙ քմահաճության խորհրդանիշ: Բուրգեր ուտելիս ես ամբողջովին ինձ ամերիկացի եմ զգում, իսկ կոտլետներ ուտելիս ես կարոտով հիշում եմ իմ «բաբուշկային», զգում եմ ինձ որպես տատիկիս թոռը»:
