Մարտի 24-ին Ռումինիան եւ Հոնդուրասը հայտարարեցին, որ Իսրայելի մայրաքաղաքը Երուսաղեմն է: 3 օր անց Երուսաղեմն Իսրայելին նվիրած ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփը ավելի հեռուն գնաց: Թրամփը ստորագրեց փաստաթուղթ, որով Գոլանի բարձունքները ճանաչեց Իսրայելի մաս: Ստորագրման ժամանակ Սպիտակ տանն էր նաեւ Իսրայելի վարչապետ Բենյամին Նաթանյահուն, որը արարողությունից հետո մի շատ ուշագրավ հայտարարություն արեց. Իսրայելը ստացել է Գոլանի բարձունքները ինքնապաշտպանական, արդար պատերազմից հետո: Ավելի ուշ Նաթանյահուն երկրորդ հատկանշական հայտարարությունն արեց: Դիմելով Թրամփի որոշումը չընդունած միջազգային հանրությանը, հատկապես արաբական աշխարհինՙ Նաթանյահուն ասաց. «Երբ ագրեսիայի ես դիմում, ինչի հետեւանքով տարածք ես կորցնում, մի արի եւ հետ պահանջիր այդ տարածքները»:
Միջազգային հանրության արձագանքը եւս չուշացավ: ՄԱԿ-ը հայտարարեց, որ Գոլանի կարգավիճակը չի փոխվում Թրամփի որոշումներով եւ Գոլանի բարձունքները աշխարհի համար ընդունելի չենՙ որպես Իսրայելի մաս: Բայց շատ հետաքրքրական հայտարարություն արեց Շվեդիայի նախկին վարչապետ Կառլ Բիլդտը . «Սա աղետալի շեղում է միջազգային իրավունքի հիմունքներից»: Կրեմլը կողջունի եւ կկիրառի նույն սկզբունքը Ղրիմի, Չինաստանըՙ Հարավչինական ծովի հարցերում:
Բայց ի՞նչ են Գոլանի բարձունքները եւ ինչո՞ւ են դրանք պետք Իսրայելին:
Իսրայելում, ինչ այդ երկիրն անկախ է, երեք կարեւոր հարց կաՙ հող, ջուր եւ անվտանգություն: Գոլանի բարձունքներում են Հորդանան գետի եւ Գալիլեյան ծովի աղբյուրները: Իսրայելի ջրային պաշարների 40 տոկոսն ապահովվում են հենց այս աղբյուրներից: Մի առիթով Բենյամին Նաթանյահուն նույնիսկ ասել էր. «Եթե Իսրայելը հրաժարվում է Գոլանի բարձունքների վերահսկումից, դա նշանակում է, որ մենք սիրիացիներին ենք հանձնում Իսրայելը ջրազրկելու իշխանությունը»:
Իսրայելը մի քանի անգամ փորձել է վերջնականապես գրավել բարձունքները: 1981-ին, օրինակ, Քնեսեթը օրենք ընդունեցՙ միակողմանի հայտարարելով Իսրայելի ինքնիշխանությունը Գոլանի բարձունքների նկատմամբ: ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհուրդն ապօրինի ճանաչեց այս անեքսիան:
Սիրիային պատկանող այս տարածքներից մոտ 1150 քառակուսի կիլոմետր Իսրայելը գրավեց 1967-ինՙ Վեցօրյա պատերազմի ընթացքում: Իսկ 1973-ինՙ Ահեղ Դատաստանի օրվա կռվից հետո, ՄԱԿ-ի խաղաղապահ զորքը տեղակայվեց այս ապառազմականացված գոտում: Այսօր Գոլանի բարձունքներում 39 հազար մարդ է ապրում: Ուշագրավ է, որ մինչեւ 1967-ը բարձունքներում ապրել են արաբներ, հայեր, չերքեզներ, թուրքմեններ, քրդեր: Բայց 1970-ին Իսրայելի նախկին վարչապետ Դավիթ բեն Գուրիոնը հայտարարեց. «Անհրաժեշտ է հնարավորինս արագ հրեական 20 բնակավայր ձեւավորել Գոլանի բարձունքներում: Դա հաջող միջոցներից մեկն է, որով մենք կկարողանանք պահել բարձունքները մեր վերահսկողության տակ»:
Իսկ այսօր Թրամփը ասում է. «Իսրայելն ամեն օր դիմագրավում է ռազմական ագրեսիայի: Եւ այսօր ես ձեռնարկում եմ պատմական քայլ, որպեսզի ամրապնդեմ Իսրայելիՙ իրեն պաշտպանելու եւ ամուր անվտանգային համակարգ ունենալու իրավունքը, ինչը Իսրայելն ունի»:
Չմոռանամ ամենակարեւորը. Թրամփը Գոլանի բարձունքները Իսրայել ճանաչելու փաստաթուղթը ստորագրել է սեւ գրիչով, որը արարողությունից հետո նվիրել է Նաթանյահուին, որպեսզի նա էլ այն հանձնի Իսրայելի ժողովրդին: Թե ի՞նչ է անելու Նաթանյահուն, որ բոլոր իսրայելցիները պատմական գրիչից ունենան, հրեա իմաստունները թող պարզեն, այստեղ ուրիշ հետաքրքրական բան կա: Նաթանյահուն իր հերթին Թրամփին նվիրել է մեկ արկղ գինիՙ ընդ որում հենց Գոլանի բարձունքներում աճող խաղողից: Սա այն դեպքում, երբ Դոնալդ Թրամփն առհասարակ չի խմում: Երբ ԱՄՆ նախագահի հարազատ եղբայրը մահացել էՙ ալկոհոլիզմից տառապելու հետեւանքով, Դոնալդ Թրամփը երդվել է, որ երբեք բերանը ոգելից խմիչք չի առնելու: Չգիտե՞ր այս մասին Նաթանյահուն, իհարկե գիտեր: Ամեն դեպքումՙ Իսրայելի վարչապետը գինու արկղը նվիրել է ու ծիծաղելով հորդորել, որ Թրամփը գինին խորհրդականներին տա, քանի որ ԱՄՆ նախագահը չի խմում:
Այնպես որ, եթե ԱՄՆ-ն հենց Թրամփի օրոք ընդունի, որ Հայաստանի ու Արցախի Հանրապետություններն ամեն օր դիմագրավում են ռազմական ագրեսիայի եւ ձեռնարկի պատմական քայլՙ ամրապնդելու հայկական պետություններիՙ ինքնապաշտպանվելու եւ ամուր անվտանգային համակարգ ունենալու իրավունքը, ինչը Հայաստանն ու Արցախըՙ Իսրայելից ու ԱՄՆ-ից ոչ պակաս ունեն, ապա պետք չէ Թրամփին թոթի արաղ նվիրել. ժինգյալավ հացըՙ հոթ-դոգերի սիրահար նախագահին հաճելիորեն կզարմացնի:
