Իմ կարծիքով Զառա Արամյանը շատ էլ ճիշտ է անում, որ Երեւանի քաղաքապետարանի` իրեն նվիրած բնակարանից չի հրաժարվում: Ավելին, Զառա Արամյանը շատ ճիշտ է նաեւ արտահայտվում այս թեմայի շուրջ` ասելով. «Իսկ եթե ձեզ բնակարան տային, կհրաժարվեի՞ք»: Իսկապես, պատկերացրեք երկու տարասեռ երեխաներ ունեք, ապրում եք փոքրիկ բնակարանում` ամուսնու, ամուսնու ծնողների, եղբոր, վերջինիս կնոջ եւ երկու երեխաների հետ, եւ մի անգամ, երբ դուք համով տոլմա փաթաթելիս եք լինում, հայտնում են, որ Երեւանի քաղաքապետարանը ձեզ բնակարան է նվիրել, միայն ձեզ, այլ ոչ թե նաեւ ամուսնու ծնողներին, ամուսնու եղբորը, վերջինիս կնոջն ու երկու երեխաներին: Պարզ չէ՞, որ չեք հրաժարվի, ավելին` շատ էլ կուրախանաք, ինչի արդյունքում ձեր փաթաթած տոլման ամենահամովը կլինի ձեր երբեւէ պատրաստած բոլոր տոլմաներից:
Ուրեմն, եթե այս պատմության մեջ անմեղներ կան, ապա նրանք բնակարան նվեր ստացողներն են:
Այլ հարց է քաղաքապետարանը, ավելի ճիշտ` քաղաքապետարանի որոշման տեքստը, ըստ որի էլ Զառա Արամյանը, ինչպես նաեւ երգիչ Դավիթ Ամալյանը, գրող Վահրամ Սահակյանը եւ Սպենդիարյանի անվան օպերայի եւ բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնի մեներգիչ Պերճ Քարազյանը Երեւանի քաղաքապետարանից տուն են ստացել` ամեն մեկին մի հատ չէ, յուրաքանչյուրին` մեկական: Չնայած, կարծում եմ, եթե քաղաքապետարանն այս մարդկանց տուն է նվիրել, այդ թվում` «ստեղծագործելու համար հարմարավետ պայմաններ ստեղծելու նպատակով», ապա ավելի արդյունավետ կլիներ այս առումով, եթե այս բոլորին մի բնակարան նվիրեր, ինչի արդյունքում մեկ բնակարանում կհայտնվեին Զառա Արամյանը, Դավիթ Ամալյանը, Պերճ Քարազյանը եւ Վահրամ Սահակյանը, եւ մեզ կնվիրեին նորանոր` համատեղ ծնված ստեղծագործություններ: Օրինակ, Վահրամ Սահակյանը նոր պիես կգրեր, Դավիթ Ամալյանըՙ դրա համար երաժշտություն, Պերճ Քարազյանը կերգեր պիեսում, իսկ Զառա Արամյանն էլ բոլորի համար համով տոլմա կփաթաթեր, պարբերաբար հետաքրքրվելով Պերճ Քարազյանից, թե վերջինիս համար ի՞նչ ասել է երգել եւ կամՙ ինչո՞ւ են աշնանը տերեւները դեղնում:
Ինչեւէ, այսպես չի եղել. հիշյալ մարդիկ մեկակական բնակարան են ստացել, ինչը, եթե խնդիր չէ մեր ոչ շատ հարուստ քաղաքապետարանի համար, ապա մեզ համար առհասարակ խնդիր չէ:Խնդիրը, ինչպես ասացինք, քաղաքապետարանի որոշման տեքստի բովանդակությունն է: Կոնկրետ Զառա Արամյանի մասով կարդում ենք. «Զառա Արամյանը ապրում եւ ստեղծագործում է Երեւանում, բնակվում է ամուսնու, երկու տարասեռ երեխաների, ամուսնու ծնողների, ամուսնու եղբոր, վերջինիս կնոջ եւ երկու երեխաների հետ համատեղ եւ հանդիսանում է բնակարանային պայմանների խիստ կարիքավոր: Հաշվի առնելով բնակարանային պայմանների բարելավման անհրաժեշտությունը, ստեղծագործելու համար պայմաններ ապահովելու նպատակով մշակվել է ավագանուն սույն որոշման նախագիծը»: «Սույն որոշումն» էլ, ինչպես հասկացանք` Զառա Արամյանին բնակարան նվիրելն է:
Կարդում ենք Վահրամ Սահակյանին բնակարան նվիրելու քաղաքապետարանի «սույն որոշման նախագիծը». «Վահրամ Սահակյանը ՀՀ Գրողների միության անդամ է, եւ ապրում ու ստեղծագործում է Երեւանում, սակայն բնակվում է վարձով մեկ սենյականոց բնակարանում` զրկված լինելով ստեղծագործելու նորմալ պայմաններից: Նա ամուսնալուծված է եւ վերջինիս հայրական տանը բնակվում են մայրը, քույրը, նախկին կինը եւ երկու տարասեռ երեխաները: Հաշվի առնելով Վահրամ Սահակյանի անցած ստեղծագործական ուղին, ինչպես նաեւ բնակարանային պայմանները բարելավելու անհրաժեշտությունը, ստեղծագործելու համար պայմաններ ապահովելու նպատակով, մշակվել է ավագանուն սույն որոշման նախագիծը»:
Ներողություն խնդրելով Դավիթ Ամալյանից, մենք, շրջանցելով իրեն, այստեղ կներկայացնենք նաեւ Պերճ Քարազյանին «սույն որոշման նախագիծը», մանավանդ որ Ամալյանը եւս բնակվում է վարձով եւ, հետեւաբար, նա եւս «չունի ստեղծագործելու համար նորմալ պայմաններ». բացի այդ` Ամալյանը նաեւ «ավանդ ունի հայ երգարվեստի տարածման եւ զարգացման գործում…»: Ինչ վերաբերում է Պերճ Քարազյանին, ապա նա բնակարան է նվեր ստացել, քանի որ` «Պերճ Քարազյանը ապրում եւ ստեղծագործում է Երեւանում, բնակվում է կնոջ եւ զավակի հետ համատեղ եւ հանդիսանում է բնակարանային պայմանների կարիքավոր»:
Մենք, անշուշտ, չենք հորդորում բոլոր այն մարդկանց, ովքեր ապրում եւ ստեղծագործում են Երեւանում, վարձով կամ` ամուսնու ողջ ընտանիքի հետ համատեղ, եւ զրկված են նորմալ ստեղծագործելու պայմաններից, ինչպես նաեւ հանդիսանում են բնակարանային պայմանների կարիքավոր, գնալ քաղաքապետարան եւ հերթագրվել` բնակարան ստանալու համար, քանի որ մենք հրաշալի գիտենք, որ Երեւանի քաղաքապետարանում տներ չեն բաժանում, բայց ամենակարեւորըՙ հենց Դավիթ Ամալյանի, Վահրամ Սահակյանի, Պերճ Քարազյանի օրինակով գիտենք, որ նորմալ ստեղծագործելու համար ամենեւին էլ կարեւոր չէ սեփական բնակարան ունենալը: Հակառակ պարագայում այս երեքը մեզ մինչեւ հիմա ուրախացրած չէին լինի իրենց նորմալ ստեղծագործություններով: Հիմա նրանք բնակարան են ստացել քաղաքապետարանից, այսինքն քաղաքապետարանի մասով իրենք այլեւս նորմալ չեն ստեղծագործելու, փոխարենը շնորհակալություն են հայտնելու Տարոն պարոն Մարգարյանին:
Ի դեպ, Երեւանում ապրող նորաստեղծ ընտանիքների շուրջ կեսը բնակվում է վարձով եւ հանդիսանում է բնակարանային պայմանների խիստ կարիքավոր: Հա, այդ ընտանիքներից շատերում ստեղծագործողներ են, որոնք ստեղծագործելու համար չունեն նորմալ պայմաններ… Ինչպես եւ նման պայմաններ չուներ իր հետ քաղաքային նկուղներից մեկում համատեղ ապրող առնետի մասին երաժշտություն գրած Լյուդվիգ վան Բեթհովենը:
Իմիջիայլոց, չի՞ պատրաստվում արդյոք մեր քաղաքապետարանը Բեթհովենին Երեւանում բնակարան նվիրել` «նորմալ ստեղծագործելու պայմաններ տրամադրելու նպատակով», անշուշտՙ հետմահու:
