Արվեստի գործերի ռուսաստանյան շուկան լեցուն է կեղծված աշխատանքներով: Ավանտյուրիստները, որոնց թվում նկարների վաճառքով զբաղվող միջնորդներն են, երբեմն նաեւ թանգարանի աշխատակիցներ ու փորձագետներ մեծ փողեր են աշխատում: Նրանք լավ գիտեն հանրահայտ հավաքորդներինՙ կոլեկցիոներներին, գիտեն, թե ինչպիսի գործեր են նախընտրելի: Մեծ ճանաչում ունեցող «ՁՐՌցՎՒ» թանգարանի սեփականատեր Եմելյան Զախարովը կարծում է, որ այս շուկայում բնօրինակ է աշխատանքների միայն 7 տոկոսը, մնացածը կեղծված գործեր են: Մինչդեռ —ի համասեփականատեր Պյոտր Ավենը, ով նեղ շրջանակներում հայտնի է ոչ միայն որպես հրաշալի հավաքածոյի տեր, այլեւ որպես թիւ 1 փորձագետ, այն կարծիքին է, որ կեղծված աշխատանքները ողջ շուկայի միայն 20-30 տոկոսն են կազմում:
Վերջին տարիներին Ավենին արդեն կեղծված գործեր են առաջարկում: Այժմ նա տարեկան երկու եւ ավելի առաջարկ է ստանում արտասահմանից: «Պատմությունը միշտ կրկնվում է,- ասում է Պյոտր Ավենը: – Ինձ նկար են առաջարկում, ես ասում եմ, որ դա կեղծված գործ է: Առաջարկողները զայրանում են: Ես, իմ հերթին, պայման եմ դնում. փորձաքննություն անցկացնել Լոնդոնում կամ Տրետյակովկայում: Նրանք անմիջապես անհետանում են»:
Սակայն այսպիսի խստաբարո եւ զգույշ հավաքորդն անգամ երբեմն խաբվել է: «Քսան տարվա ընթացքում ես գնել եմ երկու կեղծված նկար: Դրանք գնել եմ աճուրդի ժամանակ: Եվ հիմա այդ երկու գործը կախված են ինձ մոտՙ որպես սեփական հիմարության հուշարձան: Դրանից հետո ես այլեւս ոչ մի նկար չեմ գնում, որովհետեւ պրովենանս չունեմ (այսինքնՙ նկարի ստեղծման եւ այն ձեռքից-ձեռք անցնելու պատմություն)»: Այս զգոն ֆինանսիստն ու արվեստասերը կարողանում է ժամանակին կանխել խաբեությունը: 2014 թվականի փետրվարի 13-ին նա ռուսական մամուլով հայտարարեց. «Ինձ հետ կապված մի շարք պատմություններ կան, երբ փորձել են ինձ խաբել: Օրինակ, Սարյան էին բերել, փաստաթղթով, եզրակացությունով: Ասում էին, թե նկարը բերված է հենց Սարյանի տնից: Ես ստուգեցի: Պարզվեց, որ, այո, գործը բերվել է Սարյանի տնից, բայց դա նրա աշակերտներից մեկի աշխատանքն է»:
Ժուռնալիստ Յուլիա Լատինինան զրուցել է կոլեկցիոներ Վիտկոր Շպենգլերի հետ, ով 2011 թվականին 120 հազար դոլար գումարով գնել է Մարտիրոս Սարյանի «Տեսարան դեպի Արարատ լեռը» գործը: Նկարի հետ եղել էր նաեւ հանրահայտ փորձագետ Ելենա Բասների փորձագիտական եզրակացությունը: Նկարը ներկայացրած միջնորդի խոսքերով նկարը պատկանել է հայկական մի ընտանիքի եւ գնվել է անմիջապես Սարյանից: Բայց մոսկովյան փորձագետներն ապացուցեցին, որ նկարը կեղծիք է: Միջնորդը հրաժարվեց վերադարձնել վերցրած գումարը եւ տանել իր նկարը, թեեւ նախօրոք բանավոր համաձայնություն էր եղել: Վիկտոր Շպինգլերը դիմեց դատարան, սակայն դատը տանուլ տվեց աներեւակայելի մի պատճառաբանությամբ. դատարանը գտավ, որ նկարը բնօրինակ է: «Դատարանը, չգիտես ինչու, ուշադրություն չդարձրեց ոչ Տրետյակովկայի, ոչ Գրաբարի կենտրոնի փորձաքննություններին: Դատական եզրակացության մեջ նշվեց միայն Ռուսական թանգարանի փորձաքննական եզրակացությունը, ըստ որի նկարը բնօրինակ է»,- վրդովված ասում է Շպենգլերը:
