ՌՈՄԵՆ ԿՈԶՄՈՅԱՆ
Կարդացի «Անզորության զգացումով» վերտառությամբ ձեր թերթի 18 մարտի 2014 թվակիր համարում առաջնորդողը եւ չեմ կարող չարձագանքել:
Որ անզորությունը ցավալի, կարեկցելի, խղճալի (չխուսափենք) իրավիճակ է` փաստ է: Բայց ինչո՞ւ է մեկը զորեղ, մյուսը` անզոր: Եթե Չարենցի լեզվով ասենք, որ մեր փրկությունը մեր հավաքական ուժի մեջ է, դա, անշուշտ, աքսիոմա է, բայց չմոռանանք, որ միջազգային հարաբերություններում եւս հավաքականության ուժն ավելի զորեղ է:
Օրինակներ չբերեմ, ակնհայտ է: Հիշենք միայն ՆԱՏՕ-ն, երբ դուք խնդրո առարկա նյութում թիրախ եք դարձրել Թուրքիային (որը սխալ չէ), իսկ նրա թիկունքին կանգնած ՆԱՏՕ-ն թույլ կտա՞ իր զինակցի խաթրին կպչել:
Ուրեմն, եթե Թուրքիայի նման մի պետություն, ինչպես նաեւ այլ պետություններ, քով-քովի գալու անհրաժեշտություն ունեն, ուրեմն մենք էլ չպետք է խուսափենք որեւէ հզոր ուժի կողքին կանգնելու:
Երբ Հայաստանը հզոր ուժի մի մաս էր կազմում, դուք, կարծում եմ լավ կհիշեք Բեյրութից, մենք չուզեցինք հզորի հետ լինել: Թուրքիան էլ հենց դա էր ուզում, եւ մեր շահերը համընկան: Որքան էլ Թուրքիային այպանենք, միեւնույն էՙ Կրիլովն ասում էր. «А Васька слушает да ест»:
