Ամեն անգամ, երբ հայերի ու հայության դեմ Հայաստանից դուրս աշխարհի որեւէ մասում որեւէ բռնարարք է կատարվում, անզորության զգացումն է պատում մեզ: Այդպես եղավ, հիշելու համար ընդամենը մի երկու դեպք, Հրանտ Դինքի սպանությունից, Գուրգեն Մարգարյանի կացնահարումից հետո: Սովորաբար նման դեպքերին եւ բռնարարքներին հետեւել է մեր հակազդեցությունըՙ բացառապես բողոքի արտահայտություններով, դիվանագիտական որոշ քայլերով ու, կարիքի դեպքում, մարդասիրական օժանդակություններով, ավելի շուտՙ սեփական խղճի հանգստությանը ծառայող:
Անզորության զգացումը պատել է մեզ նորից, այս անգամՙ հայկական ու հայարմատ Քեսաբի դեմ թուրքական ջարդարարությանը հաջորդող այս օրերին: Վրդովված է ողջ հայությունը, ցավում է դեռ շարունակվող ողբերգությունը, տանջում է մենակ եւ անզոր գտնվելու տվայտանքը: Ճիշտ է, այս անգամ էլ եղան բողոքի արտահայտություններ, որոնցից առաջինը Հաագայից պաշտոնապես հնչեցրեց Հանրապետության նախագահը, որին հետեւեցին կամ կանխեցին մեր հոգեւոր առաջնորդները, կուսակցությունները: Այս անգամ էլ կատարվեցին ու դեռ կկատարվեն դիվանագիտական քայլեր, որոնց իբր բազմանշանակՙ բայց իրականումՙ աննշանակ բանաձեւումը Ազգային ժողովում կատարեց մեր արտգործնախարարը («Մեր ներկայացուցիչներն արդեն ձեռնարկել են համապատասխան քայլեր», եւ այլն): Եղավ նաեւ, այս անգամՙ աննախադեպ, խորհրդարանի մեր 6 պատգամավորների փաստահավաք (fact finding) առաքելությունը Սիրիա, որը տարօրինակ երկչոտութամբ որակվեց իբրեւ «մասնավոր այց»: Տակավին կլինեն նաեւ մեծ ու փոքր կազմակերպությունների նվիրահավաք¬օգնությունները աղետահար մեր ազգակիցներին…
Բայց մնում է ու դեռ կմնա անզորության զգացողությունը:
Կմնա այնքան ժամանակ, քանի դեռ չենք կարողացել հակաթույնը գտնել թունավոր այն պետությանը, որը Թուրքիա է կոչվում: Քանի դեռ չենք կարողացել զսպիչ հակահարված տալ թուրքական իշխանությունների հակահայ արարքներին, դրանք լինեն Էրդողանի, Չեթինի, Դեմիրելի, Օզալի կամ որեւէ ուրիշ հակահայ ոճրագործի ղեկավարությամբ:
Այդ զգացողությունը դեռ կմնա անքան ժամանակ, քանի դեռ չենք սովորել, այսքան տառապանքներից հետո, ամենակարեւորըՙ կանխել բռնարարքները: Այդ ինչպես եղավ, որ Քեսաբի բնակչությունը անակնկալի եկավ մարտի 21-ի արշալույսին իրականացված հարձակումից: Ի՞նչ անակնկալ, երբ դեռեւս 2012 թ. հոկտ.ի 24-ին ֆրանսիական «Լը Մոնդն» էր զգուշացնում այդ մասին:
Ո՞ւր էր եւ ո՞ւր է մեր անվտանգության ծառայությունն իր հետախուզությամբ ու հակահետախուզությամբ: Չէ՞ որ այդ ծառայությունը ազգային է կոչվում, հետեւաբար ծառայելու է ողջ ազգին, ուր էլ որ այն գտնվի…
Անզորության զգացումը կուտի մեզ, քանի դեռ…
