Իգոր Մուրադյանը հերթական «գլուխգործոցն» է հեղինակել (http://www.lragir.am/index/arm/0/comments/view/90921): Այս անգամ` 1in.am.-ին իմ հայտնած կարծիքի առթիվ, որ «Ժառանգություն» կուսակցությունն իրավունք չունի ԼՂՀ անկախության ճանաչման հարց բարձրացնելուՙ առանց ԼՂՀ իշխանությունների հետ համաձայնեցնելու:
«Եվ այսպես, ինչ-որ մեկը հիշեցրեց, որ գոյություն ունի ԼՂՀ խորհրդարան, եւ այդ խորհրդարանում կա պատգամավոր, այն էլՙ արտաքին հարաբերությունների հանձնաժողովի նախագահ, եւ որ այդ հանձնաժողովի այդ պատգամավորն ունի կարծիք», գրել է Իգոր Մուրադյանը:
Իգոր Մուրադյանը գիտի (որպես ոչ սկսնակ քաղաքագետ պետք է իմանա), որ կա ԼՂՀ խորհրդարան, որն արտաքին հարաբերությունների հանձնաժողովի նախաձեռնությամբ 3 լսումներ է կազմակերպել ԼՂ կարգավորման հարցով, լսումներ, որոնց մասնակցել են ՀՀ եւ ԼՂՀ կառավարության անդամներ, ՀՀ ԱԺ խմբակցությունների ներկայացուցիչներ, քաղաքագետներ եւ փորձագետներ Արցախից, Հայաստանից, արտերկրից:
Քաղաքական այդ քննարկումների արդյունքներով ԼՂՀ Ազգային ժողովն ընդունել է Հայտարարություն, որում հստակ ձեւակերպված են խորհրդարանի պատկերացումները: Ցանկության դեպքում հարգարժան ոչ սկսնակ քաղաքագետը կարող է ծանոթանալ այդ եւ մի շարք այլ փաստաղթերի:
Իգոր Մուրադյանը կարծում է, որ ես իրավունք չունեմ խոսելու այլոց իրավունքի մասին: Բայց եթե ամեն ոք միայն իր իրավունքներից պիտի խոսի, այդ դեպքում ո՞վ է նրան իրավունք վերապահել, որպեսզի ներկայիս քաղաքական գործիչներին եւ պատգամավորներին անվանի ղարաբաղյան շարժման տարիներին «իրենց բնում նստած առնետներ», դա համարի «ժամանակակից հայոց պատմության ամենաայլանդակ եւ նողկալի սյուժեն»:
Որպես «ռահվիրա»ՙ Իգոր Մուրադյանը պարտավոր է իմանալ, որ ԼՂՀ Ազգային ժողովի շատ պատգամավորներ 88-ի փետրվարի կազմակերպիչ են, պատերազմի վետերաններ, «Մարտական խաչ» շքանշանի ասպետ, պաշտոնաթող բարձրաստիճան սպա, հանրապետության վաստակավոր ուսուցիչ, վաստակավոր լրագրող, գիտության դոկտոր, իսկ բոլորն անխտիր անցել են բազում փորձություններով, եղել եւ մնում են Արցախի ինքնիշխանության, տարածքային ամբողջականության պահպանման նվիրյալ:
Ինչ վերաբերում է ինձ, ապա ձեր խոնարհ ծառան 1989 թ. ընտրվել է Արցախի ազգային խորհրդի անդամ, մասնակցել նույն տարվա դեկտեմբերի 1-ի համատեղ նստաշրջանին, 1990-ի մայիսի 20-ին ընտրվել Հայաստանի Գերագույն խորհրդի պատգամավոր` ինչպես եւ Իգոր Մուրադյանը: Եւ եթե այդ տարիներին «առնետի նման նստել եմ բնում», ուրեմն հարգելի ոչ սկսնակ քաղաքագետը նույնպես «առնետ» է եղել:
Իգոր Մուրադյանի «հոգու պոռթկման» բարձրակետն այն է, որ ԼՂՀ իշխանություններին անվանում է «Ստեփանակերտի վարչակազմ, որի հանդերձարանում ոչ մի պատգամավոր իր իրավունքներից չի օգտվում, նույնիսկ ծպտուն չի հանում»: Ժամանակ առաջ Իգոր Մուրադյանը տասնյակ հրապարակումներում Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետությունն անվանել է «Ղարաբաղյան գավառ»:
Բարեբախտաբար, ԼՂՀ Ազգային ժողովի պատգամավորները հայկական երկրորդ պետությունը «գավառ» չեն անվանում եւ գավառական արմատականությամբ վարակված չեն` ինչպես որ մեր ոչ սկսնակ քաղաքագետը, որի վերլուծություններն օրվա առաջին կեսին գրվում են հյուսիսից, երկրորդ կեսին` Վաշինգտոնից «միայն իրեն հայտնի խողովակներով» ստացված ազդակներով:
Իգոր Մուրադյանը խոսում է «մեզ պաշարած` բարեկեցությունը կորցնելու վտանգի զգացողությունից»: Չգիտեմ, թե նա ի՞նչ է հասկանում «բարեկեցություն» ասելով, բայց ես հարգում եմ մարդկանց, ովքեր հասարակությունից չեն թաքցնում, թե որտե՞ղ, ինչպե՞ս են վաստակում օրվա հացը: Ցավում եմ, բայց Իգոր Մուրադյանն այդ մարդկանց շարքում չէ, քանի որ վերջին 20 տարիներին ինչով է զբաղվել, ինչ միջոցներով է սնում իր «պայծառատես» ուղեղը` մնում է գաղտնիք հայ հասարակության ճնշող մեծամասնության համար:
Ես հասկանում եմ Իգոր Մուրադյանի չարացածությունը. լինել «բժեզինսկի» եւ մնալ չպահանջված, իրոք, ողբերգություն է: Բայց դա զուտ անձնական դրամա է: Դրանում ոչ հասարակությունն է մեղավոր, ոչ ԼՂՀ իշխանություններն ու Ազգային ժողվը, ոչ էլ` տողերիս հեղինակը:
Ի վերջո, մի մարդուց, որը ԼՂՀ մայրաքաղաքի մասին դատում է հանրային զուգարանների «բացակայության» մակարդակով, ուրիշ բան սպասելն էլ անմտություն կլինի: Պետք է միայն խորհուրդ տալ, որպեսզի դիմի ուրոլոգի: Գիտականորեն ապացուցված է, որ մարդու «զուգարանամետ» ֆունկցիայի խանգարումները հանգեցնում են արյան բաղադրության մեջ տոքսիկ նյութերի չափից դուրս կուտակման:
Իսկ դա անխուսափելիորեն բերում է ուղեղային խաթարումների:
Հ. Գ. -) Սույն արձագանքը, ինչպես օրենքը եւ լրագրողական էթիկան են պահանաջում, նախապես ուղարկել էի «Լրագրին»: Հիշյալ լրատվամիջոցի փաստացի ղեկավար Հայկազն Ղահրիյանը, սակայն, նախ «խնդրեց», որ Իգոր Մուրադյանի «անձնական կյանքին վերաբերող» պարբերությունը հանվի, իսկ երբ համաձայնեցի, օրվա վերջին անսպասելի առաջ քաշեց «վերջաբանը խմբագրելու» խնդիր: Ստիպված էի դիմել «Ազգի» օգնությանը, որպեսզի պահպանվի ե՛ւ անաչառությունը, ե՛ւ Իգոր Մուրադյանի կեղտախոսությանն անդրադառնալու իմ իրավունքը:
Եզրակացությունը թողնում եմ ընթերցողին եւ այն շրջանակներին, որ «հավատում են, թե «Լրագիրը» մեր լրատվական անդաստանում կարող է «նպաստել» ազատ մամուլի կայացմանը:
111111111111111111111111
