ՍՈՒՍԱՆՆԱ ՀԱՄԲԱՐՉՅԱՆ, Թեհրան
Իրանահայ Ազգային եւ մշակութային միության հրավերով Թեհրան ժամանած լիբանանահայ սիրված ասմունքող Հակոբ Գույումջյանը հոկտեմբերի 23-ին իր առաջին հանդիպումն ունեցավ իրանահայ համայնքի հետ: Երկու ժամ տեւեց հրաշալի ասմունքի երեկոն: Թվում էր, թե անհնարին կլիներ համայնքում այդքան երկար եւ անընդմեջ ունկնդրել ասմունքը, սակայն ԻԱՄՄ-ի ոչ այնքան մեծ, բայց լեցուն դահլիճը կլանված, կարծես շունչը պահած լսում էր մեծ արտիստին` մերթընդմերթ երկարատեւ ծափահարություններով իր գոհունակությունն արտահայտելով:
Սկզբից դոկտ. Արմինե Ղազարյանը ողջունեց ներկաներին, շատ համառոտ ներկայացրեց Հ. Գույումջյանի կենսագրությունը, ապա բեմ հրավիրեց հարգարժան ասմունքողին:
«Ես իմ անուշ Հայաստանի»-ն այն զարթակամարն էր, որով պրն. Գույումջյանի խոսքը մուտք գործեց ունկնդրի ներաշխարհ, ապա Ս. Կապուտիկյանի եւ Վ. Թեքեյանի սիրային տվայտանքները փոխանցեց, միաժամանակ բացատրելով, որ Վ. Թեքեյանը «խեղճ մարդ էր անվանում սեր չունեցող մարդկանց», եւ այլ համառոտ ու համապատասխան մեկնաբանություններ տալիս իր ընտրացանկի ստեղծագործությունների վերաբերյալ: Արտիստն ունկնդրին հասու էր դարձնում Սայաթ-Նովայի, Ս. Կապուտիկյանի եւ Ե. Չարենցի խնամքով համադրված եւ այնքան խոսուն տողերին: Լսարանի համար թանկագին էր նաեւ Հ. Սահյանի տողերից պատրաստված շքեղ մարգարտաշարը:
Հ. Գույումջյանը յուրովի շեշտադրումով ունկնդրին փոխանցեց Պարույր Սեւակի բանաստեղծությունները, նրան բնութագրելով որպես «համամարդկային տեսողությամբ բանաստեղծ, որն անմահացավ»: Իսկ Վ. Դավթյանի «Ռեքվիեմ»-ից հետո խորհրդավոր լռություն տիրեց դահլիճում, ինչին հաջորդեցին երկարատեւ ծափահարությունները: Արվեստագետը ոչ միայն ասմունքում, այլեւ ապրում էր ամեն մի տողով եւ ամբողջ եռանդով ունկնդրին էր փոխանցում զգացած ցավը, կսկիծը, ընդվզումը:
Ասմունքի երեկոյի համար լավագույն վերջաբան էր ընտրվածՙ Գ. Էմինի «Սասունցիների պարը»:
Այնքան ներգործող էր արտիստի արտասանական խոսքը, որ վերջում պարզ դարձավ, թե ինչու պրն. Գույումջյանը չէր ցանկացել իր խոսքը համեմել երաժշտությամբ կամ տեխնիկական այլ հնարքներով, իսկ բեմի երկայնքով ձգվող հայոց եռագույնը համահունչ էր օրվան:
