Վ. Պ.
«Կոչ ենք անում ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահներինՙ շարունակելու Հայաստանի եւ Ադրբեջանի հետ իրենց ներգրավվածությունը ղարաբաղյան հակամարտության լուծումներ գտնելու ուղղությամբ», այսպիսի կետ պարունակող հռչակագիր է ընդունվել հունիսի 29-ից հուլիսի 3-ը Ստամբուլում գումարված ԵԱՀԿ խորհրդարանական վեհաժողովի ամառային նստաշրջանում:
ԵԱՀԿ պաշտոնական կայքէջում տեղադրված եռալեզու փաստաթղթի 39-րդ կետի համաձայնՙ աջակցություն է հայտնվում մասնակից երկրների ինքնիշխանության, տարածքային ամբողջականության եւ միջազգայնորեն ճանաչված սահմանների անխախտելիության սկզբունքներին, որն ադրբեջանական մամուլին առիթ է տվել հայտարարությունների եւ մեկնաբանությունների, թե ԵԱՀԿ մակարդակով այսպիսի ընդգծում է արվել` առանց ազգերի ինքնորոշման սկզբունքը նշելու:
Որ ազգերի ինքնորոշման իրավունքի մասին չի խոսվում, իհարկե, ԵԱՀԿ բնութագրականներից է, սակայն ղարաբաղյան հարցում այլ են մեկնաբանությունները, ի համեմատություն, ասենք, աբխազական ու հարավօսական խնդիրների պարագայի, երբ գրեթե յուրաքանչյուր միջազգային մակարդակով արված հայտարարությամբ նշվում է տարածքների վերադարձը տեսնելու ցանկության մասին:
Նույն այս փաստաթուղթը, որտեղ տարածքային ամբողջականությունը շեշտված է որպես սկզբունք, ընդգրկում է նաեւ Աբխազիային եւ Հարավային Օսիային վերաբերող դրույթները` հակամարտությունների առնչությամբ ընդհանուր ձեւակերպումներում: Մասնավորապես, հռչակագրի 33-րդ դրույթը «կոչ է անում ակտիվացնել քաղաքական ջանքերը` չլուծված հակամարտությունների խաղաղ եւ կենսունակ լուծման հասնելու ուղղությամբ», ինչպես նաեւ ԵԱՀԿ ղեկավարությանն ու հակամարտությունների կողմերին կոչ է անում կրկնապատկել ջանքերը ձգձգված հակամարտությունների լուծման համար Կովկասում եւ Մոլդովայում:
Այդուհետեւ ղարաբաղյան հակամարտության համեմատությամբ տրամագծորեն հակառակ ձեւակերպումներով ներկայացված է Վրաստանին առնչվող իրավիճակը, ի մասնավորի «կոչ է արվում մասնակից կողմերին Վրաստանի տարածքների ապաօկուպացման գործընթացի սկիզբն ապահովելու համար եւ առաջարկում է համաձայնեցնել Աբխազիա եւ Ցխինվալի տարածաշրջան ներքին տեղահանվածների անվտանգ եւ արժանապատիվ վերադարձի մեխանիզմները»:
Թեեւ խորհրդարանական ձեւաչափերում ընդունված փաստաթղթերը անմիջական ազդեցության ոչ մեխանիզմներ ունեն եւ, առավել եւս, ոչ էլ իրավասություն, այդուհանդերձ, դրանցում ներկայացված ձեւակերպումները հետագայում հիմք են դառնում այլ` ավելի կարեւոր եւ ուժ ունեցող փաստաթղթերի համար, ուստի ամենաչնչին` ոչ հայանպաստ արտահայտություններն անգամ հարկ է ոչ թե անուշադրության մատնել, այլ աշխատել, որպեսզի այդպիսիք հետագայում չլինեն:
