Հիմնական, միջին ու ավագ դպրոցներում, ինչպես նաեւ քոլեջներում վերջինզանգյան տրամադրություններ են: Աշակերտները շնորհակալություն ու գովեստի խոսքեր են ասում սիրելի (եւ ոչ այդքան) մանկավարժներին, հիշում չարաճճիությունները, երգում, պարում, փոքր-ինչ հուզվում եւ այսպես շարունակ: Տարիների հետ փոխվում է միջոցառման միայն ձեւը. ուսուցչին (երբմեն անհարկի եւ ուռճացված) մեծարելու ցերեկույթի բովանդակությունը նույնն է արդեն 10 տարի, 110 տարի, 1010 տարի…
Սիրելի ուսուցչին, տվյալ պարագայում՝ կուսառաջնորդին գովաբանելու մոտ մեկուկես ժամանոց արար նաեւ խորհրդարանում էր կազմակերպվել: «Քաղաքացիական պայմանագիր» խմբակցության պատգամավորները, որ, երեւում էր, իրենց վերջին զանգին փայելել են ուսուցչին մեծարելու բնատուր շնորհով, մեկը մյուսին հերթ չտալով, գովում ու գովում էին Նիկոլ Փաշինյանին:
Ազգային ժողովի «Վերջին զանգի» ցերեկույթը Կառավարություն-Ազգային ժողով հարցուպատասխանին էր: Թե՛ հարցեր տվողն էին իրենք, թե՛՝ պատասխանողը: Պարզապես ոչ թե հարցեր էին, այլ դիֆերամբներ՝ «դասղեկ Փաշինյանին»:
Պատմական ելույթ», «պատմական հարցազրույց», «Հայաստանի համար պատմական ժամանակներ» եւ նմանատիպ այլ «պատմական» բնորոշումները հենց նրանը՝ մեր երկրի եւ մեր օրերի «պատմական» ղեկավարինն էին, որ, իջնելով Օլիմպոսի գագաթից, այս անգամ իրեն ոչ թե աստվածների, այլ պատմական ֆիգուրի՝ Պապ թագավորի հետ էր համեմատում: Ըստ նրա՝ 374 թ-ից՝ Պապի մահվանից հետո, Հայաստանը սխալ ճանապարհով է գնում, ու հիմա իր գլխավոր առաքելություն է համարում կասեցնել «պատմական Հայաստանի» դարերի ընթացքն ու «իրական Հայաստանը» «պապական» հունին վերադարձնել:
Հ.Գ.- Ի գիտություն «շրջանավարտ» ՔՊ-ականների՝ նման իրավիճակներում խորհրդային դպրոցների հոկտեմբերիկներն ու պիոները խրոխտ ձայնով եւ հպարտ կեցվածքով կարդում էին ժողովուրդների հոր ներբողը:
«Այսքան ուրախ կյանքը մեզ
Լենին պապիկն է տվել…»
ՍԵՎԱԿ ՎԱՐԴՈՒՄՅԱՆ
