Պետական այրերն ու հոգևոր դասն այս տարի նույնպես առանձին-առանձին բարձրացան Ծիծեռնակաբերդի բարձունք: Տեսարանն օտար էր մեր աչքին, հասարակությունը սովոր է տեսել, որ պետական նշանակության միջոցառումներին կաթողիկոսն ու վարչապետը միասին են ժամանում ու մասնակցում: Բայց երրորդ տարին է, ինչ Ցեղասպանության զոհերի հուշահամալիր միասին չեն գնում: Համընդհանուր եւ ազգային ցավը, որ թվում է, թե մի կողմ պետք է դնի ամեն տեսակի տարաձայնություններն ու միջանձնային հարաբերությունները, փաստորեն այս պարագայում ստորադասվում է: Ցավոք, ոչ միայն այս պարագայում.44-օրյա պատերազմից հետո, երբ Գարեգին Բ-ն նույնպես վարչապետ Փաշինյանի հրաժարականի անհրաժեշտության մասին խոսեց, պետական, ազգային կամ որևէ այլ բնույթի իրադարձության ժամանակ նրանց կողք կողքի չենք տեսել:
Մինչև մենք տխրության օրերին անգամ իրարից նեղանում ենք, թացը չորի հետ խառնում ու անձնական ամբիցիաներով առաջնորդվում, Թուրքիայի պաշտպանության նախարարությունն ապրիլի 24-ին Twitter-ում հետևյալ բովանդակությամբ հաղորդագրությունն է տեղադրել. «Մենք խնդրում ենք Աստծո բարեգթությունն այն թուրքերի համար, որոնք դաժանորեն սպանվեցին հայ ահաբեկիչների կողմից 1915 թվականին, այդ թվում՝ ծերեր, կանայք ու երեխաներ»:
2018-ի քաղաքական վերադասավորումներից հետո ի թիվս մի շարք ազգային խոսույթների՝ դեպի օտարում նաև Ցեղասպանության թեման գնաց: Ի տարբերություն Թուրքիայի պաշտպանության նախարարության, հայ պաշտոնյաներն ու գերատեսչությունները Ցեղասպանության դատապարտման ու պահանջատիրության մասին գրառումներով հանդես չեն եկել: Ավելին՝ սկսել են ավելի շատ «Մեծ Եղեռն», քան «Ցեղասպանություն» եզրը գործածել: Համեմատության համար նշենք նաև, որ եթե Թուրքիայի պետական ապարատը չեղածը որպես եղելություն է ներկայացնում ու, այսպես ասած, «փաստերով» խոսում, ապա վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի՝ ապրիլքսանչորսյան տեքստը զուրկ էր գնահատականներից, պահանաջատիրությունից ու ոճրագործության մասին հիշատակումներից:
ՍԵՎԱԿ ՎԱՐԴՈՒՄՅԱՆ
