2021-ի խորհրդարանական արտահերթ ընտրությունների արդյունքները բավական ծանր են տարել «Լուսավոր Հայաստան» կուսակցության անդամները։ Բոլոր հաշվարկները, թե խորհրդարանում ցանկալի մանդատներ կստանան, մի օրում փոշիացել են։ Ի դեպ, նրանք ոչ թե նվազագույն թվով, օրինակ, 5, այլ ավելի շատ՝ 10-15, մանդատի ախորժակ են ունեցել։ Արդյունքները սակայն ցույց տվեցին, որ լուսավորականները, 44-օրյա պատերազմից հետո ստեղծված քաղաքական ուժերից, օրինակ, «5165» շարժումից էլ քիչ ձայն հավաքեցին։ Թե ո՞րն էր պատճառը, ԼՀԿ-ականներն ամենքից լավ գիտեն։ Փաստ է՝ իրենց լիբերալ համարողները 2021-ի հունիսի 21-ից հետո մթագնել ու լուսավորվելու համար բոլոր ճիգերն էին գործադրում։ «Ազգ»ի տեղեկություններով՝ ԼՀԿ-ականները խորհրդարանական արտահերթ ընտրություններից հետո երկար ժամանակ գցել-բռնել են, թե ինչպես անեն, ինչ օրակարգ որդեգրեն՝ վերականգնելու համար երբեմնի վարկանիշն ու հասկացել են, որ Նիկոլ Փաշինյանին քննադատելն օգուտ չի բերում։ Երկարատեւ ու բուռն քննարկումներից հետո (ինչի հետեւանքով կուսակցական անդամակացությունն ԱԺ ԼՀԿ-ական նախկին պատգամավոր Աննա Կոստանյանը դադարեցրեց ) որոշել են ամուր բռնել Փաշինյանի գիծն ու «ո՛չ յեղել, ո՛չ դեղել» նրան։ Լուսավորականներն այժմ թեեւ փորձում են ներկայացնել, թե իրենք Փաշինյանի օմբուդսմենը չեն, բայց իրենց կուսառաջնորդ ու հատուկ հանձնարարություններով դեսպան Մարուքյանի խելքին ընկած՝ օրվա իշխանությանը շահերը սպասարկող հայտարարություններով ու Նիկոլ Փաշինյանին ատամներով պահելու ձգտումը (ինչն, ի դեպ, կողքից բավական տգեղ է նայվում), դրա վկայումն է։ Էդմոն Մարուքյանն այժմ արդարանում է, թե սխալվել կամ շտապել է՝ նոյեմբերի 9-ին հայտարարությանը «կապիտուլյացիա» որակում տալով։ Բացատրում է, թե միջազգային հարթակներում կապիտուլյացիան բոլորովին այլ մեկնություն ունի։ Նույն պահին սակայն շտապում է վրա բերել, թե Ապրիլյան պատերազմի ժամանակ Հայաստանն է Ադրբեջանից հաշտություն ու զինադադար աղերսել։ Երբեմնի անկախ պատգամավորը սակայն մի պահ ինքն իրեն հարց չի տալիս, որ եթե անգամ այդպես է եղել, ապա կարիք կա՞ արդյոք այդ մասին հրապարակավ ու ի լուր աշխարհի հայտարարել այժմ։ Ի դեպ, իշխանության գիծը բռնած, բայց իրեն ուլտրաընդդիմադիր համարող Մարուքյանը տարիներ առաջ էլ ասում էր, թե Քառօրյա պատերազմը կանգնեցվել է, քանի որ Ադրբեջանը սարսափած էր հայկական զինուժից։
Անկեղծ ասած չգիտեմ՝ ինչքանո՞վ է իմաստալից անդրադառնալ մի կուսակցության, որն իր մի քանի տարվա պատմության ընթացքում հասցրել է լիդերների ու հիմնադիրների կորուստներ ունենալ եւ քաղաքական դաշտի թե՛ իշխանական, թե՛ ընդդիմադիր դեմքերի հետ գինի խմել, ղափամա ուտել, գաղտնի սուրճ խմել ու բռունցքներ ցույց տալ խորհրդարանում։ Ինչեւէ, այդ կառույցի ներսում մարդիկ կան, որոնց քաղաքական հետագծի վրա հետքեր տեսնել չէի ցանկանա, բայց նրանց այժմյան՝ ատամներով առաջնորդին պաշտպանելու ու երփնավառ գույներով նրա բծերը մաքրելու մոլի մաքառումները զուտ մադկայնորեն անհանգստացնում են ինձ։
ՍԵՎԱԿ ՎԱՐԴՈՒՄՅԱՆ
