Հարյուր տարի ապրած մարդիկ կան, որոնք անհիշատակ են գնում այս աշխարհից, երկու-երեք տասնամյակ ապրած մարդիկ էլ կան, որոնք հիշվում են հավերժ՝ դառնալով ժամանակի անվերջ ընթացքի ճամփընկերը: Այդպիսիներից մեկն էլ Սերգեյ Շահնազարյանն էր՝ բոլորիս անժամանակ լքած Սերգեյը:
Նվիրյալ զավակ էր, սիրող հայր, անզուգական ընկեր, հարեւան ու գործընկեր, առհասարակ ամեն ինչում էր անզուգական մեր Սերգեյը: Բարկացկոտ ու առաջին հայացքից ջղային հայացքի հետեւում բարության անտակ ծով էր ծփում: Դեռ ինչե՜ր պետք է աներ, ինչե՜ր, ի՜նչ մեծ նպատակներ ուներ: Երազում էր մնալ ու շենացնել հայրենի Փամբակ գյուղը: Բայց, ցավոք, անժամանակ մահը խզեց մեր ու նրա ֆիզիկական կապը:
***
Ավարտեց գյուղի դպրոցն ու զորակոչվեց բանակ: Զինվոր էր Սերգեյը:
2008թ. մասնակցեց Մարտակերտի շրջանի Լեւոնարխ գյուղի ուղղությամբ ծավալված մարտական գործողություններին եւ իրեն արիաբար դրսեւորեց՝ արժանանալով հրամանատարության ուշադրությանն ու խրախուսանքին: Բանակից զորացրվելուց հետո Սերգեյն իրեն բազմաթիվ ոլորտներում դրսեւորեց, բայց ոչ մի տեղ չկարողացավ գտնել իրենը, որովհետեւ այնտեղ, մշուշով ծածկվող ու հրեղեն որոտների տակ անվերջ կանգուն լեռներում էր նրա տեղը, որտեղ ձյուների ու մրրիկների մեջ քանի՜-քանի՜ տարի անառիկ պահեց հայրենիքի սահմանները:
Սկսվեց 2020թ. դաժան պատերազմը եւ կյանքի բերումով Մարտակերտում մարտական մկրտություն ստացած Սերգեյն առանց վարանելու գնաց Արցախ՝ հայոց Քարվաճառը պաշտպանելու… եւ պաշտպանեց: Ինչպես 2008թ. Մարտակերտում, այնպես էլ հիմա, նա շատ անգամներ առերեսվեց մահվանն ու կարողացավ խուսափել դրանից: Երեւի նրանից է, որ պինդ, ամուր տղա էր եւ մշտապես կարողանում էր իրավիճակը գնահատել, լավ գիտակցում էր՝ երբ եւ որտեղով կարելի է անցնել, ինչպես անցնել, ինչպես դիրքավորվել, ինչպես ապահովել իր ու մարտական ընկերների կյանքը: Նա բացառիկ էր բացառիկների մեջ:
Բայց հունվարի 15-ին, Սերգեյին ճանաչողների համար այդ սեւ օրը, նա զգույշ չեղավ, կյանքում միայն մեկ անգամ եւ…եւ ծովի սեւ ալիքներն ամբողջ կյանքում հաղթահարած ու Քարվաճառի կրակները տեսած Սերգեյը լքեց մեզ…հանկարծ, անսպասելի:
Այդ օրը մարտական հերթապահություն անցկացնելիս՝ դժբախտ պատահարի զոհ դարձավ նա: Այդ օրը Սերգեյ Շահնազարյանը կնքեց իր մահկանացուն՝ բոլորիս հուշերում հավերժ մնալով 31 տարեկան: Բացառիկ եղավ նաեւ մահկանացուն կնքելիս. ո՛վ էր տեսել տարվա այդ օրը կայծակ ու որոտ:
Հիմա նա վերեւից է նայում բոլորիս, հիմա նա վերեւում՝ երկնային զորքերի կազմում է հսկում հայրենի գյուղն ու իր Գագիկ որդու անդորրը, այն որդու, որ հայացքն ամեն օր լեռներին հառած՝ հոր վերադարձին է սպասում, որն անիմանալի մի դրդմամբ ծաղիկ է խոնարհում հոր շիրիմին եւ մանկական պարզությամբ հրաժարվում հավատալ, որ կյանքն իր ու քրոջ՝ Մարիամի հանդեպ կարող է այդքան դաժան լինել:
Հիմա մենք զրկված ենք նրան ֆիզիկապես զգալու հնարավորությունից, հիմա մենք բոլորս՝ ընկերներով, հարեւաններով ու հարազատներով մի տեսակ կիսատ ենք, բոլորիս ներսում մի բաց է առաջացել, որ միայն Սերգեյն էր կարողանում լրացնել՝ իր կարճատեւ բարկությամբ ու վարակիչ ժպիտով:
Հիմա մենք Սերգեյին փնտրում ենք նրա Մարիամ դստեր եւ Գագիկ որդու մեջ:
Լույսի մե՜ջ մնաս, ընկե՜ր:
Խոնարհումով՝
Գեւորգ ԳՅՈՒԼՈՒՄՅԱՆ, Վարդենիս
