2020-ից հետո նոյեմբերի 6-ին իմ (մեր) մարմնակերպ պատյանի ներսում պայքար ու կռիվ է՝
Դու առավոտ կանուխ հանձնարարություն ես ստացել Շուշին փրկել ու նետվել ես մարտի… վիրավորվել ես, ինքդ քեզ ցավազրկել, շարունակել պայքարը, երկրորդ անգամ է փամփուշտը գտել մարմինդ, չես դադարեցրել մարտը, գնդակը երրորդ անգամ է խոցել …դու ոչնչացրել ես քո առջեւ կանգնած թշնամուն, նրա որոգայթը, մարտընկերներիդ «ինչպե՞ս ես» հարցին Գեորգավարի պատասխանել ես՝ «ֆանտաստիկ», երբ անյունաքամ քեզ Ստեփանակերտի հիվանդանոց են տարել, վիրահատել…
2020-ից հետո, նոյեմբերի 7-ի առավոտյան, իմ (մեր) մարմնակերպ պատյանի ներսում կյանքը դանդաղ մոտենում է մահվան սահմանին.
Դու մահվան սահմանից այդ օրն անցար՝բազմության մեջ նկատելի էր՝ գիտակցական եւ բարոյական քո ընտրությունը մարդուդ միշտ վեր էր տանում, իսկ նոյեմբերի 7-ին իր գործողությամբ Շուշին փրկած Գեւորգ Արշակյանն ինչպե՞ս կարթնանար մեր աշխարհում, որտեղ Շուշի չկա, Արցախ չկա…քո մարմնակերպ պատյանը մեզ նվիրեցիր՝ Եռաբլուրում է, հոգիդ Ստեփանակերտ- Շուշի կամուրջ դարձավ, որով երեկ քեզ մոտ եկա…քեզ մոտ ենք գալիս, երբ Շուշի անունն ենք լսում, կարդում: Փակ աչքերով գալիս ենք ոտաբոբիկ, ինչպես արթմնի, ընկերներիդ պատմելով դու էիր քայլում հայ հերոսների արյամբ պնդացած այդ հողի վրա իջեւանելիս, գալիս ենք մտովի, որ Շուշիին փարվելու քո վարժությունը մեր ավանդույթից լուսանցք չմղվի…
Նոյեմբերի 12-ին քո կենսաբանական ծնունդն է, քո 28 ամյակը, որ պատերազմների այս դաժան աշխարհում, բարոյականության թթվածնաքաղցի մեջ ապրողներիս հետ միասին քո տնկած ծառերն են տոնում՝ աշնան դեղինի մեջ զմրուխտ կանաչ հագած…նրանց ոսկին չի գայթակղում, չեն գունափոխվում, պայքարում են, որ ուժ տան մեզ, թաքուն հույս տան մեզ, որ ձմռան շեմին կարող ենք հանդգնել ապրել… գարնան հանդերձներով:
Ուրեմն՝ դու միշտ ծնվում ես:
Ստեփանակերտում մահն անզորությունից քեզ իր հետ չի տարել, Աստծո ձեռքը քեզ է ընտրել Անմահության գահին բազմելու, երկրի վրա նշխար դառնալու՝ հոգին սուրբ, սու՛րբ հողին՝ Արցախին կառչած, մարմինը՝ սուրբ լեռների՝ Արարատի եւ Արագածի հայացքի տակ՝ Եռաբլուրում:
Ես տարեդարձիդ նվեր չեմ գտնում: Հանդգնում եմ խնդրել՝ լուսեղեն մի աստիճան ուղարկիր Հայաստան, որ բարձունքի մասին հոխորտացողները նախ վերից տեսնեն իրենցից առաջ ստեղծածն ու իրենց կործանածը, որ երկրի վրա աստված չդառնան:
Քեզ մոտենան, քեզ մոտենամ, Գեւորգ ջան…
Խոնարհումով ու անսահման սիրով՝ մորաքույրդ՝
ԱՆԱՀԻՏ ՀՈՎՍԵՓՅԱՆ
