«Թնդանոթային» նախապատրաստություն
Այն տպավորությունն է ստեղծվում, որ Հայաստանում համավարակի ուռճացող տվյալները, խմբակցական եւ անձնամիջյան ամենօրյա գայթ ակղությունները, «բացահայտումները», ծեծերն ու ծեծկռտուքը, քարոզչական փոխադարձ գնդակոծությունները որպես կամուֆլյաժ են ծառայում պարտիզանական եղանակով Ազգային ժողով սպրդեցնելու եւ անցկացնելու այս պահին եւ ընդհանրապես մեզ համար անպետք եւ նույնիսկ վնասակար օրինագծեր, ինչպեսՙ բանկային գաղտնիքի բացահայտման, անօրինական գույքի եւ ունեցվածքի բռնագրավման եւ մանուկների սեռային (չ)դաստիարակման օրենքները: Եվ այդ ամբողջը այնպիսի շտապողականությամբ, որ կարծես ինչ-որ մեկը, ինչ-որ տեղից մեր առջեւ պայման ու պայմանաժամ է դրել ստիպողական, ինչից կախված է մեր երկրի լինել-չլինելու հարցը:
Մինչդեռ, իմ խորը համոզմամբ, մեր երկրի ճակատագիրը – անշուշտ նոր բան չեմ ասում – շատ թելերով կախված է Բաքու-Անկարա առանցքիՙ օրերս նոր թափ ստացած համակարգված գործողություններից, տարածաշրջանում ռուսական եւ իրանյան ազդեցության գործոնի թուլացումից, թուրք-ամերիկյան հարաբերությունների վերասերտացումից, եվրոպական միասնականության տարբաղադրված վիճակից, նավթի գործոնի խեղճացման հետեւանքովՙ նոր մարտավարություն որդեգրելու թուրք-ադրբեջանական առանցքի (axis) հակահայՙ քարոզչական եւ ռազմական նկրտումներից եւ, գլխավորը, մեր դիմադրողականության ներուժից, պայքարելու կամքից:
Կից սյունակներում եւ հետագա էջերում մեր հմուտ աշխատակիցները ներկայացնում են մանրամասներ այդ մարտավարության տարբեր դրսեւորումների մասին: Դրանցից առավել ուշագրավը, մեկ կողմից, թուրքական ASIM-DER հակահայկական կազմակերպության նախագահի բարբաջանքներն են Սիրիայի նաֆթաշատ տարածքում արդեն երկար ժամանակ գործող հայկական փոքրիկ, բայց քաջակորով երկու ինքնապաշտպանական ջոկատների ուռճացված նշանակության վերաբերյալ, իսկ երկրորդըՙ Երեւանից մինչեւ Զանգեզուր եւ Կարս, Գյումրիից մինչեւ Վարդենիս եւ Ապարան «Արեւմտյան Ադրբեջան» ստեղծելու, դրանք անթաքույց Թուրքիա-Ադրբեջան մեծ միության մեջ պարփակելու հավակնություններն են:
Առաջինը, որը սիրիահայ ջոկատներին այսպես կոչված ֆրանսիական ծրագրերի մեջ տեղավորելու նկրտումն է, կարելի է պարզապես պատմական տվյալների ու փաստերի տգետ շարադրանք կոչելՙ 1916 թ.ի հոկտեմբերի 27-ին Լոնդոնում ֆրանսիական դեսպանատանը Ժորժ Փիքոյի եւ Պողոս Նուբարի միջեւ կայացած համաձայնության մասին է, որի արդյունքում ստեղծվեց Արեւելյան լեգեոնը, որին մաս կազմեց նաեւ Հայկական զորաբաժինըՙ Արարայի ճակատում հերոսական իր գործողությությամբ հայտնի: Փաստորեն, թուրքերը ավելի քան 100 տարի հետո դեռ մրմռում են այդ պարտության ցավից եւ ձգտում են վրեժխնդիր լինել:
Իսկ երկրորդը մաս է կազմում հայերիս քաջ ծանոթՙ «Երեւանում թեյ խմելու եւ Սեւանում ոտք լվանալու» ադրբեջանական երազանքին:
Արդյոք պե՞տք է լուրջ ընդունել ծավալապաշտական այդ զույգ սպառնալիքները: Կարծում եմՙ այո՛: Բայց ոչ թե դրանց իրականացման հնարավորության առումով, այլՙ սպառնալից շեշտադրումների մեծացման եւ համակարգված հավակնությունների ավելացման տեսակետից: Հայտնի է, որ Բաքվում Ալիեւների եւ Փաշայեւների գերդաստանների միջեւ դեռեւս չեն ավարտվել խուլ հակամարտությունները, մանավանդ այժմ, երբ նրանց միջեւ կռվախնձոր դարձած նաֆթարդյունաբերությունն ու բանկային համակարգը սնանկացման եզրին են հայտնվել: Եվ այդ ֆոնին վճռական խոսքը կարող է վերապահված լինել թուրքական սպայակույտի նեցուկն ու քաջալերանքը վայելող Զաքի Հասանովին, Ադրբեջանի զինված ուժերի հրամանատարին, այսինքն ռազմական միջամտությամբ: Եվ ինչպես ասում է մեր ժողովուրդըՙ գայլն ու գողը ի՞նչ են ցանկանումՙ մառախլապատ եղանակ ու մութ գիշեր: Հետեւաբար նախահարձակումը մեր դիրքերի վրա, Արցախից մինչեւ Տավուշ ու Նախիջեւանի պաշտպանական գիծ, կարող է վերջ դնել Իլհամ-Մեհրիբան վեճին, նոր իրադրություն ստեղծել երկրումՙ խիստ համահունչ եւ հավասարաչափ թուրքական ցեղասպանական նկրտումներին:
Մանավանդ որ մեր երկիրն այսօր զրկված է ներքին համերաշխությունից, արդյունավետ կառավարման բարիքներից, գրեթե անգործության մատնված դիվանագիտությունից, ազգային անվտանգության ծառայություններիցՙ ինչ վերաբերում է հետախուզությանը եւ հակահետախուզությանը:
Մեր հույսը մեր անպարտելի բանակն է, միասնական, կուռ եւ մարտունակ:
